”این سرود ما را کشتن کِی توان!“ برگزاریِ هجدهمین جشنوارة جهانیِ جوانان و دانشجویان

چاپ

هجدهمین جشنواره جوانان و دانشجویان جهان با شرکت بیش از ‌۸ هزار نماینده از ۸۸ کشور جهان، در سومین هفته آذرماه، در کویتو، پایتخت کشور اکوادور، در آمریکای جنوبی، که سال‌های اخیر نیروهای چپ در آن قدرت دولتی را به‌دست دارند، با موفقیت برگزار شد. شعارِ محوری این تجمع مبارزاتی جوانان جهان- که هر چهار سال برگزار می‌شود- ”اتحادِ جوانان برضدِ امپریالیسم، برای جهانی صلح‌آمیز، همبستگی و تحولِ اجتماعی“ بود. 

 

سازمان‌دهیِ این ابتکار عظیم که در آن هزاران جوان و دانشجو از هر پنج قاره جهان شرکت داشتند را رهبریِ ”فدراسیون جهانی جوانان دموکرات“ از طریق ”کمیتة تدارک بین‌المللی“ و ”کمیته‌های تدارک ملی“ در کشورهای مختلف جهان برعهده داشت. در ارتباط با برگزاریِ هجدهمین جشنوارة جهانیِ جوانان و دانشجویان از دو سال پیش توافق و هماهنگی‌ای با دولت اکوادور و ارگان‌های مسئول کشور برقرار شد و همکاریِ عملی سازمان‌های جوانان و دانشجویان ترقی‌خواه اکوادور برای یاری رساندن به تدارک برگزاریِ این پروژة عظیم جلب شده بود. 
در مراسم گشایشِ هجدهمین جشنواره در روز شنبه ۱۶ آذرماه که در آن رافائل کوریا، رئیس جمهور چپ و ترقی‌خواه اکوادور، اعضای کابینة دولتِ این کشور، آگوستو بارِرا، شهردار کویتو، و مقام‌های مدعوِ خارجی در آن شرکت داشتند، نزدیک به ۱۰ هزار جوان انقلابی و چپ، سرودخوانان، در حالی که پرچم‌های سرخ و نمادهای مبارزاتی‌شان را به‌نمایش گذاشته بودند، رژه رفتند.

سازمان جوانان توده ایران، که از اعضای با سابقه فدراسیون جهانی جوانان دموکرات است و در دهه‌های گذشته در برخی فستیوال‌ها امکان شرکت داشته است، به هیجدهمین جشنواره جهانی جوانان و دانشجویان در کویتو، در اکوادور، دعوت شده بود.
جشنواره جهانی جوانان و دانشجویان نخستین بار پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۷ در پراگ، پایتخت زیبای چکسلواکی، برگزار شد. امسال چهارمین بار بود که جشنواره جهانی جوانان و دانشجویان در آمریکای لاتین برگزار می‌شد. این جشنواره دوبار در سال‌های ۱۹۷۸ و ۱۹۹۷ در هاوانا، پایتخت کوبای سوسیالیستی، برگزار شد.  شانزدهمین فستیوال نیز با شکوه فراوان در سال ۲۰۰۱ در کاراکاس، پایتخت ونزوئلا، برگزار شد. هیجدهمین جشنواره به گرامی‌داشتِ خاطره و به نام سه مبارز و رهبرِ جنبش‌های آزادی‌بخش جهان: ”الوی آلفارو“، رهبر جنبش انقلاب آزادی‌بخش اکوادور، ”هوگو چاوز“، رهبر فقید انقلاب بولیواریِ ونزوئلا، و ”قوام نکرومه“، رهبر قهرمان جنبش استقلال غنا، اختصاس یافته بود.
در طول مدت برگزاری فستیوال که تا روز ۲۳ آذرماه ادامه داشت، صدها جلسة بحث و گفت‌وگو دربارة مسئله‌های مهم اجتماعی و سیاسی در جهان برپا شد: از مبارزة مردم فلسطین برای پایان دادن به اشغال سرزمین‌هایش از سوی اسرائیل و برپاییِ کشوری مستقل گرفته تا مبارزة دانشجویان شیلی برای پایان دادن به سیاست‌های نولیبرالی در آموزشِ عالی؛ از مبارزه برای صلح جهانی گرفته تا بررسیِ نقاط قوت و ضعف جنبشِ موسوم به ”اشغالِ وال‌استریت“ در چند سال اخیر؛ از گفت‌وگوهای صلح میان نیروهای ارتش انقلابی کلمبیا و دولتِ این کشور تا نکته‌های ظریف و شایع دربارة انقلاب شهروندان در اکوادور؛ از سرنوشت جنبشِ موسوم به ”انقلابِ [بهارِ] عربی“ تا ماهیتِ تحول‌های سیاسیِ ماه‌های اخیر در ایران و مسیرِ گفت‌وگوهای صلح میان رژیم تئوکراتیک حاکم در کشورمان با ایالات متحده. در این جلسه‌ها و مناظره‌ها، نمایندگان جوانان انقلابی جهان با دقت و نکته‌بینی‌ای ستودنی به تجزیه و تحلیل شرایط بین‌المللی، موازنة نیرو در سطح‌های ملی، منطقه‌ای و جهانی؛ و بررسیِ ضرورت اتحادهای واقعی در راستای مبارزات خلق‌ها، پرداختند.  در خلالِ جشنواره، محاکمة نمادینِ ضدِ امپریالیستی با هدفِ افشا و محکوم کردنِ پیامدهای فعالیت‌ها و سیاست‌های امپریالیستی برگزار شد که از آن جمله موردِ شرکت نفت آمریکایی ”شورون“ بود که در قبال آلودگیِ گسترده بخش بزرگی از جنگل های استوایی منطقه آمازون در اکوادور حاضر به قبول مسئولیت نیست. محاصرة اقتصادی و سیاسی‌ای که از سوی دولت ایالات متحده برای بیش از نیم قرن برضد کوبا تحمیل شده است نیز در جایگاه متهمین قرار داشت.  
همبستگی با کوبای انقلابی در فعالیت‌های همة ۷ روزِ برگزاری جشنواره چشمگیر بود. هیئت نمایندگی ۳۰۰ نفری کوبا با شرکت فعال در کنفرانس‌های سازمان‌دهی‌شده در برنامة جشنواره پیام‌آورانِ صلح و همبستگی خلق‌ها و مبارزه با توطئه‌های امپریالیسم آمریکا بودند. رفقای کوبایی در بحث‌های مرتبط  با مسئلة صلح، اشتغالِ جوانان، آموزش و پرورش، بهداشت و درمانِ رایگان ، جنگ، همگرایی ترقی‌خواهانة خلق‌های آمریکای لاتین، و مسئله‌های دیگر مانند وضعیت کشورهای خاورمیانه که هدف تهاجم مرگبار امپریالیسم و متحدان آنند، فعالانه شرکت داشتند. رفیق کرسپو بکوئرو، دبیر اول سازمان جوانان کمونیست کوبا، در ابراز نظری دربارة شرکت هیئت نمایندگی کوبا در جشنواره، گفت: ”ما این پیام کوبا را در ارتباط با روند به‌روز کردنِ سیستم اجتماعی و اقتصادی‌ای که در کشورمان برقرار است را به کویتو آوردیم. این فرآیندی امیدبخش است.“ 
”الیان گونزالس“، جوان کوبایی که ۱۴ سال پیش مسئلة اقدام غیرانسانی دولت آمریکا و محفل‌های ضد انقلابی کوبایی ساکن میامی در ممانعت از بازگشتش به کوبا و قرار گرفتن در حضانت پدرش در صدر رسانه‌های خبری جهان قرار گرفت، و حضورِ او در هیئت کوبایی، توجه بسیاری را در جشنواره به خود جلب کرده بود. الیان در جریان واژگون شدن قایقی که مادرش و ۹ نفر کوبایی دیگر در آن بودند، در مسیر میان سواحل کوبا و ایالت قلوریدا، تنها سرنشینِ آن قایق بود که زنده ماند. برخی از بستگان مادری‌اش که با محفل‌های ضد انقلابی کوبایی در آمریکا در ارتباط بودند سعی کردند بررغم خواستِ پدر و خانواده‌اش در کوبا از اینکه الیان خاک آمریکا را ترک کند، ممانعت کنند و از او در حکم سمبلی برای تبلیغات ضد کوبایی و ضد سوسیالیستی بهره‌برداری کنند. در نهایت نهادهای قضایی و قانونی ایالات متحده  در زیر فشار افکار عمومی جهان به قبول بازگشت او به کوبا واداشته شدند. الیان ۲۰ ساله یکی از سخنرانان جشنواره در دفاع از حقانیت سوسیالیسم و سیاست‌های دولت کوبا بود. او سیاست ایالات متحده در محاصره اقتصادی کوبا که بیش از ۵۰ سال ادامه دارد را محکوم کرد و آن را مسئول بسیاری از مشکلات امروزه کشورش دانست. او دولت آمریکا و سیاست‌های آن را مسئول مرگ مادرش دانست. او در مصاحبه‌‌یی با ”سی.ان.ان.“ گفت که، از او خواسته شده است تا در جشنواره سخنرانی کند ولی کاملا مطمئن نیست که دربارة چه موضوعی صحبت خواهد کرد. الیان اضافه کرد: ”موضوع سخنرانی من می‌تواند هر چیزی باشد، از برداشتن تحریم اقتصادی غیرعادلانه برضد کوبا تا آزادیِ پنج میهن پرست ضد تروریست کوبایی که در آمریکا زندانی‌اند. ... دلیل اصلی حضور ما در اینجا و شرکت در جشنواره اینست که طرفدار جنبش انقلابی‌ای ترقی‌خواهانه‌ایم که به سوسیالیسم منجر خواهد شد.“
هجدهمین جشنواره به‌راستی صحنة آموزش درس‌هایی در زمینة چگونگیِ سازمان دادن مبارزه برای صلح و آزادی و عدالت اجتماعی، و حرکت در مسیر انقلاب‌های اجتماعی و سیاسی بود. با وجود هوای گاه بارانی و نامساعد و شرایط پارک محل برگزاری جشنواره، فضایی بسیار رفیقانه و سازنده بر آن حاکم بود. جوانان و دانشجویان از کشورهای مختلف سرودخوانان و پرامید، از طریق سازمان‌دهیِ نشست‌ها، و همچنین گردهمایی‌هایی خودجوش و عرضة ابتکارهای زیبای هنری و خلاقانه، مانعِ تفاوتِ زبان، مذهب و فرهنگ را برطرف کردند و درسی واقعاٌ آموزنده در رابطه با چگونه حل کردن مشکلات به سیاستمداران حاکم بر بیشتر کشورهای جهان دادند. هزاران قرار دوستی و ارتباط منظم‌تر و پربار گذاشته شد،  و ده‌ها هزار جزوه و کتاب و تراکت جالب رد و بدل شد.  هجدهمین جشنواره در روز ۲۳ آذرماه با موفقیت کامل در مراسمی به‌یاد ماندنی و در میان جشن و پایکوبی جوانان شرکت کننده به‌پایان رسید. در بیانیه مفصل اختتامیه جشنواره که درعمل مانیفست کاملی در رابطه با مبارزه جوانان ترقی‌خواه برای صلح، عدالت، دموکراسی و سوسیالیسم در جهان می‌تواند باشد، آمده است: ”شرکت کنندگان در جشنواره جهانی جوانان و دانشجویان همة مردان و زنان جوان را فرا می‌خوانند تا مبارزه‌شان را با مبارزة جنبش‌های مردمی، کارگری و دانشجویی در سطح ملی و بین‌المللی پیوند زنند، و از آنان می‌خواهند تا مبارزه‌شان را با جنبشِ صلح کشورهای‌شان و جنبش ضد امپریالیستی متحد کنند... ما بر این اعتقادِ راسخیم که این اتحادهای مردمی در خدمت منافع جوانان و مبارزه برای صلح و دوستی بین مردم قرار دارند؛ در این چارچوب ما در کنار تمام خلق‌هایی قرار داریم که در حال گستردنِ مبارزه شان برای صلح، حاکمیتِ مردمی، استقلال، سوسیالیسم‌اند. ما با خلق‌های قهرمانی که با وجودِ جنگ‌ها، تجاوزگری و اشغال کشورها، محاصره و سرکوب، همچنان به مبارزه ملی و مقاومت ادامه می‌دهند، و نیز همچنین  مبارزه‌شان را برای تعیین سرنوشت خلق‌ها، به مثابه حق طبیعی آنان، و نه بنابر منافع امپریالیست‌ها ادامه می‌دهند، همبستگی‌مان را ابراز می داریم.“  
    

به نقل از نامه مردم، شماره 937، 9 دی ماه 1392