حزب توده ایران

دربارهٔ نگاه و برخورد »چپ« با سرمایهٔ انحصاری دولتی

طی سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ میلادی (۱۳۸۶ و ۱۳۸۷ش) دو اتفاق افتاد که بنا به ادعای هواداران سرمایه‌داری، قرار بود رخ دادن آنها غیرممکن باشد! نخست، وقتی که بانک‌های بزرگ وحشت کردند که دارایی‌هایی در اختیار دارند که ارزشی ندارند، و وام دادن به یکدیگر را متوقف کردند، نظام‌های مالیِ بیشتر دولت‌های سرمایه‌داری پیشرفته در سراشیبی سقوط و از هم پاشیدگی افتاد. کاملاً برخلاف ادعای سخن‌گویان سرمایه‌داری که دوره‌های رکود و رونق را پدیده‌ای در گذشته می‌خواندند که قرار نبود دیگر تکرار شود، این بار کل اقتصاد سرمایه‌داری جهانی به ورطهٔ یک رکود اقتصادی عظیم افتاد. دوّمین چیزی که رخ داد این بود که دولت بار دیگر به مثابه ناجی وارد عمل شد.

نوزدهمین کنگرهٔ حزب کمونیست چین - دگرگون‌سازی کشور

چنان‌که پیش از این نیز گزارش شد، نوزدهمین کنگرهٔ حزب کمونیست چین که از ۲۶ مهرماه تا ۲ آبان‌ماه (۱۸ تا ۲۴ اکتبر ۲۰۱۷) در پکن برگزار شد، با این جستارهای محوری کار خود را آغاز کرد: "به آرمان نخستین خود پایبند بمانیم و دستیابی به این رسالت را از یاد نبریم، پرچم سوسیالیسم با ویژگی‌های چینی را برافراشته نگاه‌داریم، به پیروزی‌ای قاطع در ساختن جامعه‌یی به‌نسبت مرفه در همهٔ زمینه‌ها دست یابیم، برای کامیابی سترگ سوسیالیسم با ویژگی‌های چینی در شرایط نوین کوشش کنیم، و با کار خستگی‌ناپذیر به رؤیای چینی برای طراوت و شادابی سراسری مردم چین جامه عمل بپوشانیم."

کودتا در زیمبابوه! رابرت موگابه پس از ۳۷ سال از قدرت برکنار شد!

چگونه چرا جنبش آزادی‌بخش ملی زیمبابوه که در سال ۱۳۵۸ استعمار انگلستان را به‌زانو درآورد، از دستیابی به هدف‌های عمده‌اش بازماند؟ چگونه جنبشی انقلابی با نسخه‌های پیچیده‌شده از سوی صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی، از درون تخریب شد!                                                                                         

نیروهای مسلح زیمبابوه در روز چهارشنبه، ۲۴ آبان‌ماه (۱۵نوامبر)، در جریان یک کودتای نظامی سریع و حساب‌شده، رابرت موگابه، رئیس‌جمهور زیمبابوه، را از کار برکنار کردند. گرچه سرلشگر "سیبیوسیسو مویو"، سخنگوی ارتش زیمبابوه، مدعی شد که این حرکت ارتش کودتا نبوده بلکه "ما فقط جنایتکاران"  گردآمده در اطراف آقای موگابه را که باعث "رنج‌های اقتصادی" شده‌اند "هدف قرار می‌دهیم."

فراخوان نوزدهمین همایش بین‌المللی حزب‌های کمونیست و کارگری

فراخوان نوزدهمین همایش بین‌المللی حزب‌های کمونیست و کارگری- سنت پترزبورگ [۱۱-۱۲ آبان‌ماه ۱۳۹۶، ۲-۳ نوامبر ۲۰۱۷ ]

ما، نمایندگان ۱۰۳ حزب کمونیست و کارگری از ۷۷ کشور که در نوزدهمین همایش بین‌المللی حزب‌های کمونیست و کارگری در روزهای ۱۱-۱۲ آبان‌ماه ۱۳۹۶ (۲ -۳ نوامبر ۲۰۱۷) در سنت پترزبورگ،واقع در فدراسیون روسیه، زیر عنوان "صدمین سالگرد انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر: آرمان‌های جنبش کمونیستی، احیای مبارزه با جنگ‌های امپریالیستی، برای صلح و سوسیالیسم" برگزار شد، گرد آمده‌ایم:

روسیه سوسیالیسم می‌خواهد - به همدستان پوتین و غارتگران منابع ملّی روسیه اعتماد نکنید

گفتگویی با دکتر سلاوا تتکین، کمونیست پرسابقهٔ روس دربارهٔ نگرش امروز مردم روسیه نسبت به اتحاد شوروی سابق و نسبت به ولادیمیر پوتین

دکتر سلاوا تتکین، عضو پرسابقهٔ حزب کمونیست فدراسیون روسیه، نمایندهٔ‌ سابق ”دوما “از حزب کمونیست، و مشاور ارشد دبیرکل حزب کمونیست روسیه، در پاسخ به این پرسش که چه درصدی از مردم روسیه از کمونیسم حمایت می‌کنند می‌گوید در حدود ۳۰درصد. دکتر تتکین که اخیراً برای شرکت در مراسم بزرگداشت انقلاب سوسیالیستی اکتبر به لندن رفته بود، اوضاع کنونی در روسیه را این طور توضیح می‌دهد: ”نمایندگی پارلمانی ما در انتخابات اخیر دوما به طور چشمگیری کاهش یافت و به اندکی بیش از ۱۲درصد رسید، که به طور عمده ناشی از نظام انتخابات شیادانه و تقلبی روسیه است.

جابجایی در سیستم ارزی جهان و برخی تغییرات ساختاری در درون سرمایه داری جهانی

از مدت‌ها پیش می‌توان ارزهای مالی جهان را در سه رده جداگانه تقسیم‌بندی کرد: نخست ارز عمده است که همواره به قدرت برتر امپریالیستی تعلق داشت که در شرایط کنونی این قدرت برتر ایالات‌متحده به‌شمار می‌رود و در میان دارندگان ثروت در جهان این ارز "به‌خوبی طلا" پذیرفته شده است. دوم ارزهای دیگری هستند که "به‌خوبی طلا" حساب نمی‌شوند، ولی دارندگان ثروت در کلان‌شهرهای کشورهای پیشرفته و یا در حال پیشرفت، این دارایی‌ها را با این ارزها نگهداری می‌کنند. اما این دارندگان ثروت برای نگه‌داری ارزش ثابت معین این ارزها برای برابری با ارز عمده در سطح جهان ناچارند دست به پیگیری سیاست‌های اقتصاد کلان مناسبی مانند سیاست‌های تورم‌زا در کشورهایشان بزنند.

چشم‌انداز سوسیالیسم پیشرفته در چین : نگاهی به برگزاری کنگرهٔ نوزدهم حزب کمونیست چین

نوزدهمین کنگرهٔ سراسری  حزب کمونیست چین روز ۲۶ مهر (۱۸ اکتبر) با سخنرانی رفیق شی جین پینگ، رهبر حزب کمونیست چین و رئیس‌جمهور این کشور آغاز شد و نزدیک به یک هفته ادامه داشت. کنگره حزب کمونیست چین از مهم‌ترین رویدادهای سیاسی در این کشور است که هر پنج سال یک بار برگزار می‌شود. در کنگرهٔ نوزدهم نزدیک به ۲۳۰۰ کادر برگزیده از سوی  ۸۹ میلیون عضو حزب که در ساختارهای حزبی و در عرصه‌های سیاسی-اجتماعی-اقتصادی گوناگون جامعهٔ چین فعالیت می‌کنند، شرکت داشتند. به دلیل اهمیت ویژه‌ای که تحولات چین برای آیندهٔ این کشور و جهان، و نیز موازنهٔ قدرت اقتصادی-سیاسی در سطح جهان خواهد داشت، این کنگره به طور گسترده مورد توجه همهٔ محافل سیاسی و رسانه‌های جهان قرار گرفت.

گزارشی از همایش حزب‌های کمونیست و چپ آسیای جنوبی

شرکت کنندگان در همایش، که به  مثابه یکی از ابتکار ها برای بزرگداشت صدمین سالگرد انقلاب سوسیالیستی اکتبر برگزار می شد، بغرنجی های روند مبارزه برای تغییرهای پایه ای در کشورهای در حال توسعه را مورد بررسی قرار دادند.

 به ابتکار حزب کمونیست هند (مارکسیست) و جزو برنامه‌هایی که این حزب برای بزرگداشت صدمین سالگرد انقلاب سوسیالیستی اکتبر در روسیه تدارک دیده است، همایشی از حزب‌های کمونیست و چپ در منطقهٔ آسیای جنوبی در روزهای اوّل و دوّم مهر امسال در شهر ساحلی کوچی در ایالت کرالا در جنوب غربی هند برگزار شد.

بهره‌برداری از مذهب، کلید سلطهٔ طبقهٔ حاکم است

"مزمل مختار" می‌نویسد: با دست‌کاری و بهره‌برداری از مذهب، نخبگان حکومت‌کننده در پاکستان آزادی بیان و عقیده را سرکوب کرده و آزادی عمل اندیشه‌های ترقی‌خواهانه را به‌طور همه‌جانبه سلب می‌کنند.              

"والتر لیپمن"، یک نظریه‌پرداز لیبرال دمکراسی در ایالات‌متحده بود. او مدافع و پشتیبان استفاده از تبلیغات به‌منظور نظارت بر ساختار اندیشگی اجتماع و سازگار کردن سمت‌وسوی آن با نظام طبقاتی موجود بود. او طرفدار جا انداختن نظریه‌یی بود که آن را تولید رضایت‌مندی می‌نامید. اساس این نظریه بر تن دردادن و هم‌نوایی کردن توده‌های مردم با چیزهایی که میل ندارند انجام دهند، قرار گرفته است.

هندوستان در هفتادسالگیِ استقلال: از عدم‌تعهد تا همکاریِ راهبردی (استراتژیک)

"جواهر لعل نهرو"، معمار سیاست خارجی مستقل هندوستان، اولویت سیاست خارجی کشور را به عدمِ تعهد و همبستگی با دنیای روبه‌رشد، همچون نیروی هدایت‌کنندهٔ اصلی، داده بود. این کشور تا پایان دههٔ ۱۹۸۰، با این سیاست خارجی هدایت می‌شد. امسال همچنین با هفتادمین سالگرد رویداد تاریخ‌ساز "نشست روابط آسیایی" به‌میزبانی هند، همزمان است. این "نشست" تاریخی، که نهرو ریاست آن را برعهده داشت، ورود هندوستان به صحنهٔ بین‌المللی را رقم زد. بسیاری از رهبران کشورهای آسیایی که در آستانهٔ دستیابی به استقلال بودند، در این کنفرانس شرکت کردند.

Top