جنبش دانشجویی با سرکوب حذف شدنی نیست
خبرگزاری هرانا در گزارش خبری‌اش در ارتباط با روز دانشجو، نوشت: “در دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل به‌مناسبت این روز دانشجویان تجمع اعتراضی و تریبون آزاد برگزار کردند. در این تجمع اعتراضی بیانیه‌ای نیز توسط دانشجویان قرائت شد که در بخشی از آن آمده است: ٬ ۱۶ آذر امسال ما دانشجویان سالن‌های آمفی خود را ترک کرده و به صحن دانشگاه آمدیم تا با صدایی رسا و بلند به همه‌ی اقتدارگرایان اعلام کنیم علی‌رغم تمامی صدمات و حملات، دانشگاه همچنان ایستاده و پابرجاست و این آخرین سنگر آزادی در برابر ظلم و ستم و خفقان پا پس نخواهد کشید.
” ماهنامه “خط صلح” درباره وضعیت جنبش دانشجویی، نوشت: “اعتراضات سراسری دی‌ماه ۹۶ از درون جامعه و توده مردم شکل گرفت و دانشجویان ازجمله گروه‌هایی بودند که در کنار مردم حضور داشتند. هرچند آمار دقیقی از دستگیری‌های دانشجویان در دست نیست، اما به‌گفتهٔ پروانه سلحشوری، نماینده مجلس شورای اسلامی، از دی‌ماه ۹۶ و پس از آن، دست‌کم ۱۵۰ دانشجو دستگیر شدند. پیشینهٔ جنبش دانشجویی در ایران نشان داده سرکوب و تهدید و پرونده‌سازی هرچند ممکن است فعالیت رسمی دانشجویان را متوقف کند، اما پویایی جوانان در دانشگاه‌ها منتظر اجازهٔ رسمی نمانده و همواره راه خود را برای تأثیرگذاری پیدا کرده است.” ماهنامه خط صلح، در مطلبی دیگر، به‌قلم مرتضی هامونیان و با اشاره به حضور دانشجویان در اعتراضات دی‌ماه ۹۶، نوشت: “در دی‌ماه ۹۶ هم باز دانشگاه‌ها- این بار با محوریت فعالین صنفی- به صحنه آمدند. ده‌ها تن با محوریت وزارت اطلاعات دولتی که قرار بود معتدل باشد، به زندان افتادند و روزها انفرادی و بازجویی و وثیقه‌های آن‌چنانی نصیبشان شد و اما از پای ننشستند. از پس از اعتراضات دی‌ماه تا امروز هم فعالیت‌های دانشجویی صنفی خود را سرپا نگاه داشته‌اند و هم با هم متحد شده‌اند.” رستمی، رئیس جدید نهاد نمایندگی رهبری در دانشگاه‌ها، در گفت‌وگو با روزنامه فرهیختگان، ۱۷ آذرماه، در اتباط با مبحث “آزاداندیشی” در دانشگاه‌ها، گفت: “هیچ جامعه‌ای امکانات خودش را به ضد خودش برای فعالیت نمی‌دهد، هیچ سیستمی به ضد سیستم فرصت اختلال در آن را نمی‌دهد. سیستم‌های کامل سیستم‌هایی هستند که در سریع‌ترین زمان ممکن اختلال در سیستم را شناسایی می‌کنند و نسبت به رفع عیب اقدام می‌کنند. در فضای دانشگاهی و عمومی کشور ما ضمن تأکید بر آزاداندیشی، طرح دیدگاه‌های مختلف و پیگیری نقد و گفت‌وشنود دیدگاه‌های مختلف آن نباید مشروعیتی برای جریان‌هایی که رسماً اعلام دشمنی با مردم و باورهای مردم را دارند، درنظر گرفت.” محمدکاظمی، عضو کمیته دانشجویی فراکسیون امید، در گفت‌وگو با اعتمادآنلاین، ۱۷ آذرماه، گفت: “درحال‌حاضر برخی از افراد مسئول و غیرمسئول دلشان می‌خواهد که دانشگاه ادامه دبیرستان باشد و جوان‌ها سرشان را پایین بیندازند و در دانشگاه نیز ۴ سال درس بخوانند و فارغ‌التحصیل شوند. اما اینکه چه دستاوردی و چه نتیجه‌ای خواهد داشت برای آنها مهم نیست.” مراسم روز دانشجو در سال‌های اخیر با سیاست بی‌توجهی مقام‌های حکومتی روبرو بوده است. حضور در نشست‌هایی به‌همین مناسبت که اجازه برگزار شدن یافتند به وابستگان حکومتی محدود می‌شد. مردم‌سالاری آنلاین، ۱۶ آذرماه، سخنان کواکبیان، نماینده مجلس در دانشگاه آزاد نجف‌آباد، را آورد که در آن به‌جای مسائل دانشجویی عمدتاً به مسائل دیگر ازجمله سن بازنشستگی، ورود زنان به ورزشگاه‌ها، لایحهٔ پولشویی و جز این‌ها، اشاره شده بود. عماد افروغ (نماینده دوره هفتم مجلس و رئیس کمیسیون فرهنگی آن، استاد دانشگاه)، در سخنانی که در قم ایراد کرد ادعا کرد: “امروز جنبش دانشجویی ما از رمق افتاده است. آفت جنبش دانشجویی، تقلیل قدرت اجتماعی به قدرت سیاسی بود و از وقتی جنبش دانشجویی با گروه‌ها و جریان‌های سیاسی بست و خودش را در قدرت مستقر سیاسی و رسمی مستحیل کرد، رسالتش را فراموش کرد” [اعتماد آنلاین،۱۵ آذرماه]. لازم به تذکر است که همفکران سرکوبگر افروغ در نهادهای امنیتی و سیاسی به‌کرات از کسانی که آنان را “دانشجو” می‌نامند، در اجتماعات و اعتراضات جناح‌های حکومتی برای مقاصد سیاسی استفاده می‌کنند. مشخص نیست اگر افروغ این ادعا که وابستگی جنبش دانشجویی با گروه‌های سیاسی را آفت می‌داند را قبول دارد، موضع‌گیری‌اش نسبت به استفاده ابزاری نهادهای همفکر او از دانشجویان با چه توجیهی قابل دفاع است؟ روزنامه آفتاب یزد، به‌مناسبت ۱۶ آذر، در مطلبی، منحصراً به بازگویی این واقعه در سال ۱۳۳۲ پرداخت. عبدالله ناصری، فعال اصلاح‌طلب، در گفت‌وگو با روزنامه ابتکار، ۱۵ آذرماه، با انتقاد از رویه روحانی نسبت به جنبش دانشجویی، به نتایجی مشابه عماد افروغ رسید و گفت: “امروز من معتقد هستم تشکل‌های دانشجویی یا جامعه دانشجویی بسیار بی‌رمق شده است. یک اتفاق دیگری هم که در دو دهه اخیر رخ داده این است که نهادهای قدرت در بیرون از دانشگاه به سمت بازسازی یا تأسیس نهادهای دانشجویی خاص رفتند. این نهادهای حکومتی و قدرت ساخته‌ای که در دانشگاه‌ها شکل گرفت با امکاناتی که در اختیار داشتند فضای دانشجویی را اشغال کردند.” گرایش عمدهٔ جنبش دانشجویی میهن‌مان که با اندیشه‌های عدالت‌جویانه چپ گره خورده است، از آغاز حضورش در صحنه سیاسی ایران زیر شدیدترین ضربه‌ها و تاخت‌وتازها بوده است. سرکوب‌های سال‌های اخیر نسبت به موارد قبلی‌شان بی‌شک بسیار سنگین‌تر است. با وجود تمامی این چالش‌ها ما همچنان شاهد حضور جریانی هستیم که ادعا می‌شود از بین رفته است یا کم‌رمق شده است. همین‌که مدعیان بی‌رمقی و از بین‌رفتگی این جنبش به‌مناسبت سالروز آن سخنرانی می‌کنند و رسانه‌های حکومتی به بازخوانی واقعهٔ “روز” این جنبش مجبور می‌شوند، نشان‌دهندهٔ این واقعیت است که زیر پوست جامعه ما، حرکت نیروی فعال جوانان در مسیر پویایی این جنبش و تأثر گذاری آن بر تحولات اجتماعی، سندیکایی و سیاسی بی‌رمق و از بین‌رفته و محو کردنی نیست و این جنبش رسالت تاریخی‌اش را در شکل‌هایی گوناگون به نیروی سرکوب تحمیل می‌کند.
نامۀ مردم، شمارۀ ۱۰۶۶، ۱۹ آذرماه ۱۳۹۷
