پویهٔ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران- بخش چهاردهم

پویهٔ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران- بخش چهاردهم

سرکوب و برخورد خشن ارتجاع مانع تداوم جنبش نگردید. مبارزه اتحادیه‌ها و سندیکاها ادامه ‌یافت. رضاشاه و محافل حکومتی که از موج اعتراض‌ها و اعتصاب‌های کارگری وحشت‌زده شده ‌بودند به وضع قوانینی جدید علیه کارگران و جنبش کارگری دست زدند. در روز دهم خردادماه ۱۳۱۰، قانون ننگین و ضد کمونیستی ممنوعیت مرام اشتراکی به‌فرمان رضاشاه در مجلس به‌تصویب رسید. براساس این قانون فعالیت‌های کمونیستی با محکومیت ۱۰ سالهٔ زندان توأم با کار روبه‌رو بود. در سال ۱۳۱۵ نیز آیین‌نامه‌ای تحت عنوان: “حفظ نظم در کارخانه‌ها” به‌تصویب رسید که بر اساس آن هرگونه اعتصاب در کارخانه‌ها اکیداً ممنوع شد. با چنین اعمال فشاری جنبش کارگری و سندیکایی و فعالیت‌های حزب کمونیست ایران به‌شدت مورد پیگرد قرار گرفت. خطوط عمده فعالیت‌های سندیکایی طی دوران مورد اشاره عبارتند از: رشد طبقه کارگر و افزایش نقش آن در تولید و نتیجتاً درحیات سیاسی و اجتماعی، رشد اتحادیه‌های کارگری و ارتقای کمی و کیفی آن‌ها درپیوند درونی و ارگانیک با حزب کمونیست ایران و مبارزه بی‌امان صنفی و سیاسی و تلفیق صحیح آن‌ها با یکدیگر در عرصه مبارزه طبقاتی. طی این دوران طبقه کارگر گرچه جوان و کم‌تجربه است، اما حضور فعال و مؤثری در مبارزه سراسری ملی، ضد امپریالیستی، ضد دیکتاتوری، و دمکراتیک دارد.

نیازهای تاریخی و اجتماعی پشتوانهٔ اصلی بقای جنبش کارگری بوده‌اند. به‌همین دلیل سرکوب و وقفه‌های ناگزیر هیچ‌گاه مانع حضور و آبدیدگی جنبش کارگری و سندیکایی نشدند. پس از سرکوب شدید و خشن و یک دوران سکون، جنبش کارگری و سندیکایی باردیگر در سال‌های دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی اوجی نو می‌یابد.

پایان بخش چهاردهم – ادامه دارد

به نقل از ضمیمۀ کارگری «نامۀ مردم»، شمارۀ ۸۰، ۱۱ دی  ۱۴۰۲