کارگران و زحمتکشان

جنبش کشاورزان در فرانسه 

اعتراض کشاورزان به‌قراردادهای تجارت آزاد، اختصاص بودجه به‌جنگ و رشد فقر

جنبش کشاورزان در فرانسه 

با فراخوان تشکل‌های صنفی فرانسه، کشاورزان به‌اعتراض‌های خود ادامه دادند. آن‌ها خواستار یک زندگی آبرومند از طریق کارشان هستند. سندیکای Modef (جنبش برای دفاع از کشاورزی خانوادگی) معتقد است که یک درآمد شایسته و مناسب، تنها با تعیین قیمت تولیدات کشاورزی توسط دولت و نه توسط قانون بازار حاصل می‌شود.

اولیویه مورن، رئیس سندیکای مودف Modef ، اوضاع را این چنین توصیف می‌کند: “کشاورز وقتی به‌خواب می‌رود، به کار روزانه‌اش که زود شروع شده و دیر به پایان رسیده می‌اندیشد و مهم‌تر از همه به قیمتی که صنعت لبنیات برای شیرش به او می‌پردازد فکر می‌کند، که این قیمت نه برای هزینه تولید، نه برای پرداخت تمام ساعات کار و نه برای گریز از بیم فردا کفایت نمی‌کند. همین‌طور برای تولید کنندگان سبزیجات، تخم مرغ، شراب و غیره، از جمله غلات، به ویژه در دوران اخیر که به شیوه ارگانیک کاشت می‌شود… ”

بسیج گسترده کشاورزان نتیجه یک مدل کشاورزی انبوه تولیدگر است که به ناپدید شدن هزاران مزرعه کشاورزی و فقیر شدن بسیاری از دهقانان منجر شده است (تعداد آنها از ۱٫۶ میلیون نفر در سال ۱۹۸۲/ ۱۳۶۱ به ۴۰۰ هزار نفر در سال ۲۰۱۹/ ۱۳۹۸ رسیده. از سال ۲۰۱۰/ ۱۳۸۹ صد هزار مزرعه نا پدید شده و ۱۸ درصد کشاورزان زیر خط فقر بسر می‌برند).

لوسی ایلی، فعال سندیکای Modef شرایط زندگیش را چنین توصیف می‌کند: “من سیب‌هایم را کیلوئی ۴۰ سنت به یک تاجر می‌فروشم. با فروش مستقیم به مشتریان و رستوران‌ها کل درآمد من به ۶ هزار یورو در سال می‌رسد.”

برای کنفدراسیون کشاورزان (Confédération paysanne)، دومبن سندیکا از نظر تعداد عضو، نیز مسئله اصلی درآمد است. لورانس ماراندولا، سخنگوی ملی، چنین تحلیل می‌کند: “ما فرا رسیدن این بسیج عمومی را پیش بینی می‌کردیم. در مواجهه با یک سیاست کشاورزی فوق لیبرال، دو اقدام می‌تواند دستمزد واقعی کشاورزان را تأمین نماید: تنظیم بازار و تعیین قیمت کف فروش تولیدات، یعنی ممنوعیت فروش کمتر از هزینه تولید. ”

مسئولیت این شرایط، سیاست‌های فرانسه، اروپا، جهانی‌سازی تجارت و به‌ویژه موافقت‌نامه‌های آزادسازی تجاری که نمایندگان کشاورزان بزرگ را به‌سوی تجارت تولیدات کشاورزی سوق داده است که به‌خوبی می‌دانستند چگونه از قوانین سیاست مشترک کشاورزی اروپا، PAC ، به نفع خود استفاده کنند. برای مثال رئیس فدراسیون ملی اتحادیه‌های کشاورزان، FNSEA، آقای آرنو روسو، زیر نفوذ زمینداران بزرگ و شرکت‌های چند ملیتی تولید کنندگان فراورده‌های غذائی، بی‌اندازه مشغول است: مدیر شرکت چندملیتی Avril، مدیر کل Biogaz du Multien، متخصص در متانیزاسیون، مدیر سایپل، متخصص تبدیل دانه به روغن، رئیس هیئت‌مدیره Sofiproteol  که وام‌های کشاورزان را تأمین مالی می‌کند. لیستی طولانی است. و به‌عنوان کشاورز او بیش از ۷۰۰ هکتار، عمدتاً زراعت دانه‌های روغنی (کلزا، آفتابگردان) و همچنین گندم، چغندر، ذرت و جو را در اختیار دارد.

 

 در واقع ما با دو طبقهٔ بسیار متفاوت از کشاورزان روبرو هستیم

درحالی که برخی در صنعت کشاورزی در حال ثروتمندتر شدن هستند، اکثر کشاورزان فقیرتر می‌شوند، بدهکار می‌شوند و اغلب شرایط کاری دشواری را تجربه می‌کنند.  بنابراین بسیج آنان کاملاً مشروع است، زیرا با طرح مسئله درآمد دهقانان، بن‌بست یک مدل تولیدگرا برجسته می‌شود.  مدل کشاورزی ناتوان از ارائه محصولات سالم و با کیفیت، ناتوان از تضمین حاکمیت غذایی، ناتوان از اجازه دادن به کشاورزان برای امرار معاش از کار خود، ناتوان از احترام به محیط زیست. گابریل آتال، نخست وزیر، و آقای آرنو  روسو، رئیس فدراسیون ملی اتحادیه‌های کشاورزان FNSEA، بدون شرکت دادن دیگر اتحادیه‌های کشاورزان، با برخی ساده‌سازی‌های اداری جدید و کمک ۱۵۰ میلیون یورویی به دامداران، خواستار پایان انسداد جاده‌ها شدند.

در این مورد تیری بونانور، از کنفدراسیون کشاورزان، چنین می‌گوید: “این کمک ۱۵۰ میلیونی فقط به دامداران بزرگ امکان می‌دهد که به بهینه سازی مالیات دست یابند. ”

 

 دولت برای درآمد دهقانان چیزی پیشنهاد نمی‌کند

دستور‌العمل‌های دولت چیزی را حل نمی‌کند، برعکس تصمیمات دولت، ایدئولوژی تولیدگرا و نولیبرالی را به‌نمایش می‌گذارد که هم‌سو با خواست اتحادیه کشاورزی زیر نفوذ زمینداران بزرگ است. درحالی که هیچ معیاری برای درآمد دهقانان و دسترسی آنان به زمین‌های کشاورزی ارائه نمی‌شود، چگونه می‌توان از پیشنهادهای ناچیز باقی مانده راضی بود: کمک اضطراری ۵۰ میلیون یورویی برای کشاورزان بیولوژیک (ارگانیک)، مخالفت با معاهده تجارت آزاد اتحادیه اروپا MERCOSUR ، اما نه با سایر معاهدات، و سه مورد تحریم‌ علیه شرکت‌هایی که برخی قوانین را رعایت نمی‌کنند.

 

نیاز فوری به توقف فعالیت‌های لیبرالی صنعت کشاورزی

موافقت‌نامه‌های تجارت آزاد به‌ویژه نشان دهنده آسیبی است که به کشاورزان و مصرف کنندگان وارد می‌شود: توافقنامه‌هایی که اخیراً مذاکره شده یا درحال نهایی شدن هستند (اتحادیه اروپا-نیوزلند تصویب شده در دسامبر ۲۰۲۳/ ۱۴۰۲، اتحادیه اروپا-شیلی درحال تصویب، اتحادیه اروپا-مرکوسور درحال نهایی شدن) که به واردات ده‌ها هزار تن گوشت، پنیر، شیر… منجر خواهد شد.

با قرار دادن همه کشاورزان به رقابت یا یکدیگر، در یک سیستم جهانی نولیبرال، شرایط کار و زندگی آن‌ها وخیم‌تر می‌شود، که تهدیدی برای از بین رفتن دهقانان کوچک به نفع شرکت‌های چندملیتی صنعت کشاورزی است. این توافقنامه‌ها، کشاورزی انبوه که یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان گازهای گلخانه‌ای هستند را افزایش می‌دهد. بااین‌حال، ۸۰ درصد از نمایندگان اتحادیه اروپا توافقنامه اتحادیه اروپا و شیلی را در روز چهارشنبه گذشته تأیید کردند.

برای حفظ حقوق کشاورزان و همچنین محیط زیست، پایان دادن به چنین توافق‌نامه‌ها ضروری است و می‌تواند توازن قوا را تغییر دهد: پایان قطعی مذاکرات توافقنامه تجارت آزاد اتحادیه اروپا و مرکوسور، توقف کلیه توافقات تجاری دیگر درحال مذاکره یا بررسی مجدد.

 

بسیج کشاورزان ادامه دارد

یکشنبه ۴ فوریه ۲۰۲۴ (۱۵بهمن‌ماه ۱۴۰۲) سندیکای مودف (Modef)، اتحادیه کشاورزان مترقی، خواستار ادامه بسیج است و اقدامات “حمایتی” کشاورزان را که روز پنجشنبه از سوی گابریل آتال، نخست وزیر، اعلام شده بود را محکوم می‌کند.

 

[منبع نقل مقالات مورد استفاده و برگردان به‌فارسی: روزنامه اومانیته، نشریه وابسته به حزب کمونیست فرانسه. “کشاورزان عصبانی: درآمد کشاورزان در قلب خواسته‌های آنان است”؛ ما با ضرر کار می‌کنیم”: مسئله قیمت محصولات کشاورزی در قلب انسدادها؛ اقدام در مورد قرار دادهای اروپائی CAP، قراردادهای تجارت آزاد… این اقدامات واقعاً می‌تواند سرنوشت دنیای کشاورزی را تغییر دهد؛ رئیس FNSEA، آرنو روسو کیست؟ تاجری که می‌خواهد خود را به عنوان یک کشاودز جا بزند؛].

به نقل از ضمیمۀ کارگری «نامۀ مردم»، شمارۀ  ۸۲، ۷ اسفند  ۱۴۰۲

 

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا