پویه پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران- بخش شانزدهم

پویه پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران- بخش شانزدهم

در فاصلهٔ زمانی‌ای کوتاه از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۵، جنبش سندیکایی ایران به پیروزی‌هایی عظیم نایل آمد. نخست اتحادیه‌ها و سندیکاهای کارگری شکل گرفتند. پس از آن تشکل‌های کارگران و زحمتکشان در سازمان‌های وسیع سندیکایی و اتحادیه‌ای حرفه‌ای صورت گرفت. رفیق جان‌باخته مهدی کیهان دراین‌باره چنین نگاشته‌است: “شورای مرکزی اتحادیه‌های کارگران ایران در سال ۱۳۲۱ با ۳۰ هزار عضو پا به عرصه وجود گذاشت و بالأخره شورای متحدهٔ مرکزی اتحادیه‌های کارگران و زحمتکشان ایران در اول ماه مه (۱۱ اردیبهشت‌ماه) ۱۳۲۵ از تجمع چهار مرکز سندیکایی که بیانگر وحدت سازمانی جنبش سندیکایی در سراسر ایران بود، تأسیس گردید. این امر به‌نوبه خود تشکل سندیکایی کارگران را تسریع نمود، به‌طوری‌که به‌زودی کارگران صنایع نفت موفق به‌تشکیل سندیکای خود به‌نام سندیکای کارگران نفت خوزستان شدند و الحاق خود را به‌شورای متحده مرکزی اعلام داشتند” (به‌نقل از: “مجله دنیا”، نشریه سیاسی و تئوریک کمیته مرکزی حزب توده ایران، شماره ۲، سال دوم، دورهٔ چهارم، ۱۳۵۹، صفحه ۳۲).

بررسی این دوره نشان می‌دهد که همچون گذشته، این بار هم جنبش کارگری و سندیکایی به‌صورتی پرتوان در صحنه حضور دارد. پیوند با حزب تودهٔ ایران به ‌این جنبش مستقل توانایی و قدرت اثرگذاری‌ای مشهود داد. جنبش سندیکایی در این دوره با استناد و درس‌گیری از تجربیات مبارزات سالیان گذشته تکاملی چشمگیر پیدا کرد. ما در شماره بعد به‌ابعاد این تکامل یعنی شکل‌گیری و مبارزات پرافتخار شورای متحده مرکزی خواهیم پرداخت.

پایان بخش شانزدهم- ادامه دارد.

به نقل از ضمیمۀ کارگری «نامۀ مردم»، شمارۀ  ۸۲، ۷ اسفند  ۱۴۰۲