بدرود رفیق کیکاوس حسنی نژاد
رفیق کیکاوس حسنی نژاد، زاده به سال ۱۳۳۷ در اهواز و روز ۳۰ فروردین سال ۱۴۰۳ در تهران، درگذشت. رفیق حسنی نژاد از همان نوجوانی، با توجه به فضای خانوادگی که بهنوعی با صنعت نفت گره خورده بود و نیز با توجه به سنتهای بهجا مانده از دوران ملیشدن صنعت نفت در سالهای پیش و پس ازکودتای ۲۸ مرداد، خیلی زود جذب مطالعات اجتماعی و فعالیتهای سیاسی شد. او که در سال ۵۷ به استخدام شرکت نفت در اهواز درآمده بود، با آغاز دور جدید مبارزات مردم علیه رژیم ستمشاهی در صف کارگران و در کنار حزب آنان، حزب تودۀ ایران ایستاد. در پی آغاز جنگ و بمباران پالایشگاه ابادان، مأمور به خدمت در تبریز و در پالایشگاه این شهر شد. با اعزامش به تبریز، دیری نکشید که او بهعنوان مسؤل کمیتهی نفتِ سازمان ایالتی حزب در اذربایجان، برگزیده شد.
در سال۶۲ و در یورش دوم به حزب توده ایران، رفیق حسنی نژاد به اسارت گرفته شد و به یکیاز چهرهی شاخص مقاومت در برابر انواع فشارها که همه از آنها باخبریم، بدل شد. مقاومت و روحیهبخشی به دیگران در سالهای اسارت، زبانزد دوستانی است که او را از نزدیک دیده بودند. در سال۶۵ بهطور مشروط ”آزاد“ شد و به اهواز برگشت.
در بازگشت به اهواز، او که از کار در شرکتهای دولتی محروم شده بود، می بایست بیبرخواردار از هرگونه پشتوانه‌ی مادی، برای حمایت از خانواده و آغازیدن زندگی از نو، تلاش کند. از اینرو، به عنوان کارشناس در پروژههای نفت و گاز در شرکتهای مهندس مشاور به استخدام درآمد و راهی شهرها و مناطق مختلف شد. چندسال بعد، او با توجه به تجربه کار در پروژه های مختلف و قدرت سازماندهی، برنامهریزی و مدیریت نظری و عملی، در تهران مستقر شد و خود بهطور مستقیم، مدیریت و اجرای پروژه های بزرگِ ساخت، تجهیز و راهاندازی آنها را در حوزههای نفتی و بهویژه در حوزهی پتروشیمی عهدهدار شد.
دامنهی مطالعات رفیق کاوس، بهموازات تجربهی غنی او در حوزهاجرایی و تسلطش بر مبانی برنامهریزی از منظر کلان اقتصادی و اجتماعی، او را به یکی از برجستهترین کارشناسان در حوزهی نفتگاز و مشتقات آن، چه در مقیاس ملی و چه در مقیاس کارشناسان ایرانی مقیم خارج بدل کرده بود. پاکدستی، درستکاری، درستاندیشی و حس مسؤولیت قوی در او، شرکتهای مشاور و در سالهای اخیر شرکت مهندسان مشاور بینا از بزرگترین شرکتهای مشاور و مجری طرحها در حوزهی نفتگاز و پتروشیمی را به خود وابسته کرده بود. در همان حال، حس انساندوستی و حمایت همهجانبهی او از کارگران به هنگام گرفتاری و سختی، درک عمیق دوسویهای را میان او و پرسنل تحت مدیریتش موجب شده بود. رفیق کاوس نثر زیبا و پراحساسی داشت و زبان و ادبیات معاصر را خوب میفهمید. این را میتوان از یادداشتهای صبحگاهی و انتخاب شعرهای مناسب روز که برای دوستان ارسال میکرد، دریافت. شعرهایی فراوانی از برداشت. گفتارش نغز بود. امکان نداشت که ساعتها در بارهی موضوعی صحبت کند و رشته و شیوایی سخن را از دست دهد. متأسفانه مرگ زودهنگام او را که در اوج خلاقیت و تجربه به سر میبرد، از ما گرفت و این مایهی بسی تأسف است. با اینحال، نام و یادماندههای او در قلب و در جان دوستانش حک شدهاند و زدودنی نیستند. چرا که از زمرهی آن انسانیهایی بود که به تمامی تجلی شعر آن فرزانهی دوراناند که گفت: بر این زمین عبث مرو، بیافرین، بیافرین! حزب تودۀ ایران درگذشت رفیق کیکاوس حسنی نژاد به همه خانواده، دوستان و رفقای حزبی تسلیت می گوید. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.
به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۰۸، ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۳
