مسایل سیاسی روز

بدرود رفیق کیکاوس حسنی نژاد

رفیق کیکاوس حسنی نژاد، زاده به سال ۱۳۳۷ در اهواز و روز ۳۰ فروردین سال ۱۴۰۳ در تهران، درگذشت. رفیق حسنی نژاد از همان نوجوانی، با توجه به فضای خانوادگی که به­نوعی با صنعت نفت گره خورده بود و نیز با توجه به سنت­های به­جا مانده از دوران ملی­شدن صنعت نفت در سال­های پیش و پس ازکودتای ۲۸ مرداد، خیلی زود جذب مطالعات اجتماعی و فعالیت­های سیاسی شد. او که در سال ۵۷ به استخدام شرکت نفت در اهواز درآمده بود، با آغاز دور جدید مبارزات مردم علیه رژیم ستم­شاهی در صف کارگران و در کنار حزب آنان، حزب تودۀ ایران ایستاد. در پی آغاز جنگ و بمباران پالایشگاه ابادان، مأمور به خدمت در تبریز و در پالایشگاه این شهر شد. با اعزامش به تبریز، دیری نکشید که او به­عنوان مسؤل کمیته­ی نفتِ سازمان ایالتی حزب در اذربایجان، برگزیده شد.

در سال۶۲ و در یورش دوم به حزب توده ایران، رفیق حسنی نژاد به اسارت گرفته شد و به یکی­از چهره­ی شاخص مقاومت در برابر انواع فشارها که همه از آن­ها باخبریم، بدل شد. مقاومت و روحیه­بخشی به دیگران در سال­های اسارت، زبان­زد دوستانی است که او را از نزدیک دیده بودند. در سال۶۵ به­طور مشروط ”آزاد“ شد و به اهواز برگشت.

در بازگشت به اهواز، او که از کار در شرکت­های دولتی محروم شده بود، می بایست بی­برخواردار از هرگونه پشتوانه‌ی مادی، برای حمایت از خانواده و آغازیدن زندگی از نو، تلاش کند. از این­رو، به عنوان کارشناس در پروژه­های نفت و گاز در شرکت­های مهندس مشاور به استخدام درآمد و راهی شهرها و مناطق مختلف شد. چندسال بعد، او با توجه به­ تجربه کار در پروژه های مختلف و قدرت سازمان­دهی، برنامه­ریزی و مدیریت نظری و عملی، در تهران مستقر شد و خود به­طور مستقیم، مدیریت و اجرای پروژه های بزرگِ ساخت، تجهیز و راه­اندازی آن­ها را در حوزه­های نفتی و به­ویژه در حوزه­ی پتروشیمی عهده­دار شد.

دامنه­ی  مطالعات  رفیق کاوس، به­موازات تجربه­ی غنی او در حوزه­اجرایی و تسلطش بر مبانی برنامه­ریزی از منظر کلان اقتصادی و اجتماعی، او را به یکی از برجسته­ترین کارشناسان در حوزه­ی نفت­گاز و مشتقات آن، چه در مقیاس ملی و چه در مقیاس کارشناسان ایرانی مقیم خارج بدل کرده بود. پاک­دستی، درست­کاری، درست­اندیشی و حس مسؤولیت قوی در او، شرکت­های مشاور و در سال­های اخیر شرکت مهندسان مشاور بینا از بزر­گترین شرکت­های مشاور و مجری طرح­ها در حوزه­ی نفت­گاز و پتروشیمی را به خود وابسته کرده بود. در همان حال، حس انسان­دوستی و حمایت همه­جانبه­ی او از کارگران به هنگام گرفتاری و سختی، درک عمیق دوسویه­ای را میان او و پرسنل تحت مدیریتش موجب شده بود.  رفیق کاوس نثر زیبا و پراحساسی داشت و زبان و ادبیات معاصر را خوب می­فهمید. این را می­توان از یادداشت­های صبحگاهی و انتخاب شعرهای مناسب روز که برای دوستان ارسال می­کرد، دریافت. شعرهایی فراوانی از برداشت. گفتارش نغز بود. امکان نداشت که ساعت­ها در باره­ی موضوعی صحبت کند و رشته و شیوایی سخن را از دست دهد. متأسفانه مرگ زودهنگام او را که در اوج خلاقیت و تجربه به سر می­برد،  از ما گرفت و این مایه­ی بسی تأسف است. با این­حال، نام و یادمانده­های او در قلب و در جان دوستانش حک شده­اند و زدودنی نیستند. چرا که از زمره­ی آن انسانی­هایی بود که به تمامی تجلی شعر آن فرزانه­ی دوران­اند که گفت: بر این زمین عبث مرو، بیافرین، بیافرین! حزب تودۀ ایران درگذشت رفیق کیکاوس حسنی نژاد به همه خانواده، دوستان و رفقای حزبی تسلیت می گوید. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.

به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۰۸، ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۳

دکمه بازگشت به بالا