پویۀ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران – بخش نوزدهم

پویهٌ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران – بخش نوزدهم

جنبش اعتصابی دراین دوره در مقام سلاح کارآمد کارگران ازسوی شورای متحدهٌ مرکزی مورد استفاده قرار می‌گیرد. درهمین دوره اعتصاب‌های گسترده به‌وقوع می‌پیوندد. در خرداد سال ۱۳۲۴ بیش از هزار کارگر نفت در کرمانشاه اعتصاب شش روزه‌ای را سازماندهی کردند. این اعتصاب با یورش نیروهای ارتجاعی مواجه شد. اعتصاب شش روز به درازا کشید و کامیابی‌هایی برای نفتگران کرمانشاه درپی داشت. در بهار سال بعد در اردیبهشت ماه ۱۳۲۵ ده هزار نفر از کارگران نفت آغاجاری دست به‌یک اعتصاب بزرگ۱۴ روزه زدند. این اعتصاب از اهمیت جدی برخوردار بود و در تاریخ جنبش سندیکایی زحمتکشان میهن ما جایگاه ارزنده‌ای را به‌خود اختصاص داده‌است. شرکت غاصب نفت انگلیس و محافل ارتجاعی وابسته به دربار در برابر این اعتصاب سماجت کرده و به مقابله با آن پرداختند. این اعتصاب به‌روشنی آگاهی طبقه کارگر ایران را به‌نمایش گذاشت. خواست کارگران هم جنبهٌ صنفی و هم جنبهٌ سیاسی داشت. ازجمله خواست‌های کارگران اجرای قانون کار و تامین مسایل رفاهی به‌علاوهٌ خواست سیاسی عدم مداخلهٌ شرکت انگلیسی نفت در حیات سیاسی ایران و انحلال شعبه‌های سیاسی شرکت نفت انگلیس و برکناری استاندار دست‌نشاندهٌ خوزستان بود. این اعتصاب با موفقیت چشمگیر روبه‌رو شد. در واقع مبارزهٌ اعتصابی کارگران بخش جدایی‌ناپذیر و اصلی جنبش سراسری دمکراتیک ایران بود. این اعتصاب عظیم توانایی‌های شورای متحدهٌ مرکزی و درایت حزب توده ایران، حزب طبقه کارگر ایران را در آن مقطع زمانی حساس به‌اثبات می‌رساند.

پایان بخش نوزدهم – ادامه دارد

به نقل از ضمیمۀ کارگری «نامۀ مردم»، شمارۀ ۸۵، ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۳