پویه پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران – بخش بیستم

پویه پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران – بخش بیستم

مبارزهٌ اعتصابی کارگران در این مقطع زمانی بخش جدایی‌ناپذیر و اصلی جنبش سراسری دمکراتیک و ضد امپریالیستی ایران بود. طبقه کارگر و سازمان سندیکایی آن یعنی شورای متحده مرکزی با رهبری حزب توده ایران دراین مبارزه سرنوشت‌ساز نقش اساسی را ایفا می‌کردند. پیگیرترین و استوارترین بخش جنبش ملی سال‌های 1332 – 1320 همین نیروی استوار و خستگی‌ناپذیر بود. ازهمین رو ارتجاع حاکم و اربابان خارجی آن در صدد بودند ریشه این مبارزه را بخشکانند.

یورش گستردهٌ نیروهای ضدملی وابسته به دربار محمدرضا پهلوی در سال‌های 1325 – 1324 با این هدف صورت می‌گرفت. پس از سرکوب جنبش‌های ملی و حکومت‌های خودمختار در آذربایجان و کردستان هیات حاکمه وابسته به امپریالیسم در سال 1326 به‌شورای متحده مرکزی حمله برد و آن‌را غیرقانونی اعلام‌کرد. در بهمن ماه سال 1327 خورشیدی نیز در ادامه این توطئه، حزب توده ایران برخلاف قانون و خودسرانه به اصطلاح “منحل” اعلام شد. این تضییقات گرچه نتوانست شعله‌های سرکش جنبش را خاموش سازد، اما رشد عادی و سریع سندیکاها و اتحادیه‌های کارگری را تاحدی دچار وقفه ساخت. شایان ذکراست همین توطئه یعنی یورش به سندیکاهای کارگری و غیرقانونی‌کردن فعالیت‌های سندیکایی و سپس یورش به حزب توده ایران و اعلام “انحلال” آن باردیگر در سال‌های دهه 60 خورشیدی توسط حکومت جمهوری اسلامی به‌رهبری خمینی انجام پذیرفت. در شماره بعدی به روند بازسازی جنبش سندیکایی در شرایط سرکوب خواهیم پرداخت.

پایان بخش بیستم – ادامه دارد

به نقل از ضمیمۀ کارگری «نامۀ مردم»، شمارۀ ۸۶، ۲۸ خرداد ۱۴۰۳