اتحاد و مبارزه برای آزادی، دموکراسی، و وحدت مجدد قبرس
پنجاهمین سالگرد حمله نظامی ارتش ترکیه به قبرس فرارسید، حمله نظامی‌ای که نهایتاً اشغال نیمه شمالی این کشور در تابستان ۱۳۵۳ در شرایط ویژه‌ای که سیاست‌های خشن دولت ارتجاعی ترکیه به‌وجود آورده است.
دولت ترکیه در ۱۰ ماه گذشته قصد خود را به تجزیه کامل جزیره قبرس به دو کشور “ترک نشین” و “یونانی نشین” که با قطعنامه‌های مصوب سازمان ملل و شورای امنیت مغایر می‌باشند را به‌طوررسمی اعلام کرده است. ضعف عملکرد سازمان ملل، تمایل نداشتن کشورهای امپریالیستی غربی به اعمال فشار بر ترکیهٔ عضوِ پیمان نظامی ناتو برای اجرای قطعنامه‌های سازمان ملل، توان نظامی ترکیه، وجود نداشتن توازن نیرو در منطقه، و همچنین این واقعیت که نه اسرائیل در اراضی اشغالی فلسطین و نه بریتانیا (و آمریکا) در ارتباط با مجمع‌الجزایر چاگوس (محل استقرار پایگاه نظامی انگلیسی دیه‌گوگارسیا) به قوانین بین‌المللی و سازمان ملل و شورای امنیت وقعی نگذاشته‌اند و نمی‌گذارند، عامل‌هایی مؤثر در چنین برخورد قلدرمنشانه‌ای از سوی ترکیه می‌باشند. ترکیه با اعلام دولت دست نشانده و قلابی “جمهوری ترک شمال قبرس” که تنها از سوی ترکیه به‌رسمیت شناخته شده است، و تمامی کشورهای دیگر جهان قلمرو آن را بخشی از جمهوری قبرس می‌دانند، سعی دارد با زور و فشار نظامی قصد خود را عملی کند. منابع نفت و گاز دریای اژه در همسایگی سواحل قبرس یکی از دلایل علاقه ترکیه در پشبرد این سیاست توسعه‌طلبانه است.
حزب تودهٔ ایران، هم‌دوش و هم‌صدا با همه حزب‌های کمونیست و مترقی جهان در طول ۵۰ سال گذشته، از موضع‌گیری‌های ترقی‌خواهان قبرس، به‌ویژه حزب زحمتکشان مترقی قبرس (آکل)، و از سیاست‌های صلح‌جویانه به‌منظور حل مسئله اشغال قبرس بر مبنای میثاق‌های بین‌المللی و قطعنامه‌های سازمان ملل حمایت می‌کند. ما خروج کامل و غیرمشروط نیروهای ارتش و نظامیان و شبه‌نظامیان ترکیه از نیمه شمالی قبرس را خواهانیم. ما از پایان گرفتن قطعی اشغال غیرقانونی ۵۰ ساله نیمه شمالی قبرس، وحدت، و برپایی جمهوری‌ای فدرال حاکم بر تمامی جزیره قبرس، و اعادهٔ حیات صلح‌آمیز در این کشور زیبا و باستانی حمایت می‌کنیم.
بیانیهٔ کمیتهٔ مرکزی حزب “زحمتکشان مترقی قبرس” (“آکل”)، به‌مناسبت پنجاهمین سالگرد دو جنایت هم‌زمان کودتا و تجاوز در ۲۴ تیرماه ۱۳۵۳ (۱۵ ژوئیه ۱۹۷۴)
پنجاهمین سالگرد دو جنایت هم‌زمان سال ۱۳۵۳ (۱۹۷۴)، یعنی کودتا و حمله تجاوزکارانه ترکیه، برههٔ زمانی‌ای دردناک برای میهن و مردم ماست، زیرا اشغالگری ترکیه و تقسیم قبرس همچنان ادامه دارد و با گذشت هر روز تقویت می‌شود و هزاران نفر از مردم قبرس، با تلخی آوارگی یک پناهجو، جان سپرده یا می‌سپارند و مبارزه مردم ما هنوز به نتیجه نرسیده و خیانتی که رخ داد، بدون مجازات مانده است. در سالروز شوم کودتا و تجاوز، حزب “آکل” پیامی حاکی از اتحاد و مبارزه را به همه مردم قبرس می‌فرستد، پیام مبارزه برای آزادی، دموکراسی، و “وحدت دوباره”.
کودتای نظامیان یونان و “سازمان ملی مبارزان قبرس” (“EOKA B”) در ۲۴ تیرماه ۱۳۵۳ (۱۵ ژوئیه ۱۹۷۴) و حمله ترکیه در۲۹ تیرماه ۱۳۵۳ (۲۰ ژوئیه ۱۹۷۴) و ۲۴ مرداد ۱۳۵۳ (۱۴ اوت ۱۹۷۴) دو بخش از طرحی واحد بود که “ناتو” برای تقسیم میهن و مردم ما تهیه کرده بود، طرحی که جزیره ما را در خون و ویرانی غرق کرد. حزب “آکل” از فرزندان مردم قبرس که در تابستان ۱۳۵۳ (۱۹۷۴) با خون و جان‌شان از دموکراسی و آزادی قبرس در برابر کودتاچیان و مهاجمان دفاع کردند، قدردانی و تجلیل می‌کند. ما همچنان در کنار هم‌وطنانی که بار سنگین فاجعه سال ۱۳۵۳ (۱۹۷۴) را به‌دوش کشیدند، خانواده‌های جان‌باختگان و مفقودشدگان، مجروحان، معلولان و اسیران جنگی، زنانی که مورد تجاوز قرار گرفتند، پناهندگان و مردم محاصره شده [در مناطق اشغال شده از سوی ترکیه] ایستاده‌ایم. حزب “آکل” دفاع از حقیقت تاریخی- تراژدیک سال ۱۳۵۳ (۱۹۷۴) را در برابر تحریف، بازنگری تاریخی، و هرگونه تلاش برای عفو یا تبرئه مسببان خیانتی که رخ داده است را ادامه خواهد داد. “آکل” بر افشای صریح نقش “ناتو”، خیانت حکومت نظامیان یونان، فاشیسم “سازمان ملی مبارزان قبرس”، وحشیگری و جنایت‌های ارتش مهاجم ترکیه و شوونیست‌های ترکیه‌ای- قبرسی علیه غیرنظامیان و کشتار غیرنظامیان ترکیه‌ای- قبرسی به‌وسیلهٔ شوونیست‌های یونانی- قبرسی تأکید خواهد ورزید.
ما از مقاومت دموکراتیک دفاع خواهیم کرد و از دولت و جامعه خواهیم خواست که به مبارزانی که از نظم قانونی و قانون اساسی دموکراتیک دفاع کردند احترام بگذارد و درعین‌حال پایان دادن به هرگونه تلاش برای قهرمان سازی از عاملان خیانت بزرگ و بی‌قانونی فاشیستی را خواستاریم.
مهم‌تر از همه اینکه، ما همچنان از دولت و جامعه، به‌ویژه سیستم آموزشی، خواهیم خواست حقیقت تاریخ مدرن قبرس را به نسل‌های جوان کشورمان بیاموزد. این امر به‌ویژه با توجه به اینکه راستگرایان افراطی امروز ادامه دهندهٔ ایدئولوژیک فاشیسمی هستند که ۵۰ سال پیش در خیانت و کشتار خونین کشور ما همکاری کرد ضروری‌تر می‌شود.
پنجاهمین سالگرد دو جنایت هم‌زمان کودتا و تجاوز، فرصتی مهم است برای مرور و بازنگری مرحله مهم و خطرناکی از مسئله قبرس و درنتیجه خود سرزمین قبرس می‌باشد. اشغال در حال تعمیق است، استعمار [مناطق اشغالی] درحال از میان برداشتن جامعه ترکیه‌ای قبرسی است، غصب سرزمین‌های اشغالی ما از سوی سرمایه‌های ترکی و سایر کشورهای خارجی درحال افزایش است، نظامی‌سازی جزیره خطرها را چند برابر می‌کند، ملی‌گرایی در هر دو جامعه، موجب افزایش شکاف در ذهن مردم شده است و گذشت زمان، کشور ما را به باتلاق تجزیه‌ای دائمی فرو می‌برد.
امسال باید این سالگرد شوم را به‌مناسبتی تبدیل کرد تا بیش از هر زمانی دیگر، هم در داخل و هم در خارج از جزیره ما، مشخص شود مردم قبرس با اشغال و تفکیک کنونی سازش نخواهند کرد و هرگز خواست‌های دولت ترکیه و ارسین تاتار(رهبر نیمهٔ اشغال‌شدهٔ جزیره قبرس) را برای راهحلی مبتنی به ایجاد دو کشور/ دو دولت [در جزیره قبرس] را مورد بحث قرار نخواهند داد. نیروها و محافل داخل جامعه یونانی قبرس نیز که در سال‌های گذشته، بدون اطلاع مردم، به بحث در مورد راه‌حل دو دولتی می پرداختند [اقدامی که چیزی جز ادامه رشته خیانت‌های سال ۱۳۵۳ (۱۹۷۴) نبود]، هم‌اکنون تسلیم قضاوت اجتناب ناپذیر تاریخ شده‌اند.
“آکل” از تکرار این موضوع خسته نخواهد شد که تقسیم دائمی میهن ما آغازگر دوره‌ای جدید و بسیار خطرناک‌تر از نبودِ اطمینان [در مورد آینده] و تنش در جزیره‌مان خواهد بود که به‌زیان همه مردم قبرس خواهد بود. این واقعیت که ما درحال تجربه طولانی‌ترین بن‌بست مذاکره در تاریخ مسئله قبرس هستیم، می‌بایست مدت‌ها پیش زنگ خطر را به‌صدا در‌می‌آورد.
تنها آزادی و وحدت دوباره میهن و مردم ماست که می‌تواند تضمین کننده آینده‌‌ای صلح‌آمیز و با امنیت باشد و این امر تنها با حل مسئله قبرس بر اساس و چارچوب توافق‌شده و شامل راهحلی برای فدراسیونی دو منطقه‌ای و دو جمعیتی با برابری سیاسی و طبق قطعنامه‌های مربوطه سازمان ملل محقق خواهد شد. “آکل” نیز در این مناسبت تاریخی، از رئیس‌جمهور و دولت می‌خواهد که به‌گونه‌ای هماهنگ، آمادگی طرف یونانی قبرسی را برای از سرگیری مذاکرات “کران مونتانا” از نقطه‌ای که در سال ۲۰۱۷ / ۱۳۹۶ متوقف شده بود، بر اساس چارچوب پیشنهادی آنتونیو گوترش [دبیر کل سازمان ملل] و همه توافق‌های ثبت‌شده آن مذاکرات، اعلام کنند. رئیس‌جمهور و دولت باید اقدام‌هایی بیشتر در قبال جامعه ترک قبرس و همکاری‌های دوجانبه با آن انجام دهند و با ارائه پیشنهادهای خود در زمینه مسائل انرژی، ابتکار عمل به‌خرج دهند تا راه‌حل مورد نظر، به‌سود همه طرف‌ها باشد. “آکل” همیشه در سمت درست تاریخ بوده و هست. حزب ما نیروی محرکه مبارزات مردمی علیه طرح‌های تجزیه‌طلبانه و ستون فقرات نیروهای مقاومت در برابر ترور فاشیسم بوده است و صدها نفر از اعضا و فعالانش و دیگر نیروهای چپ در نبرد علیه کودتا و تجاوز جنگیدند و بسیاری از آنان جان‌شان را فدای این مبارزه کردند. “آکل” در خط مقدم تلاش‌ها برای ارائه کمک به پناهندگان و مردم آسیب‌دیده از جنگ بوده است.
“آکل” این شهامت را داشت تا سیاست نزدیک شدن و پیش بردن مبارزه مشترک یونانی‌‌ها و ترک‌های قبرس را حمایت و ترویج کند، با ملی‌گرایی [ناسیونالیستی] برخورد کند، و با پایداری از راه‌حل فدراسیون دفاع نماید.
امروز، “آکل” این مسئولیت تاریخی را بر دوش خود دارد تا مبارزه را تا احقاق حق قبرس ادامه دهد. ما از مردم قبرس می‌خواهیم تسلیم ناامیدی و مشکلات پیرامونی مسئله قبرس نشوند. از مردم قبرس می‌خواهیم شعله امید و مبارزه برای وحدت دوباره قبرس و صلح را برافروخته نگه دارند.
برای قبرسی که واقعاً متعلق به مردم آن، یونانی‌های قبرسی، ترک‌های قبرسی، ارمنی‌ها، مارونی‌ها، و لاتین‌ها باشد.
برای آزادی، دموکراسی، و وحدتِ دوباره.
دفتر مطبوعاتی کمیتهٔ مرکزی “آکل”، نیکوزیا، قبرس.
۲۳ تیر ۱۴۰۳ (۱۳ ژوئیه ۲۰۲۴).
به نقل از «نامۀ مردم»، شمارۀ ۱۲۱۴، ۲۲ مرداد ۱۴۰۳
