پویهٔ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران- بخش بیست‌ویکم
پویهٔ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران- بخش بیست‌ویکم
پس از سرکوب و غیرقانونی کردن حزب تودهٔ ایران و “شورای متحده مرکزی”، با کوشش توان‌فرسا و هشیارانه پویه بازسازی جنبش کارگری و سندیکایی بلافاصله آن هم در شرایط دشوار خفقان آغاز شد. بر اثر نیازهای عینی جنبش از پای نیفتاد و به حضور خود ادامه داد. نکتهٔ بسیار مهم در این مرحله عبارت است از بازسازی و ترمیم بنیهٔ جنبش کارگری و سندیکایی در دل مبارزات روزمرهٔ توده‌های کارگر. این تجربه‌ای است که اینک نیز به‌شکل‌هایی دیگر ما در جنبش کارگری و سندیکایی در مقابله با دیکتاتوری ولایی شاهد آن هستیم. تشدید موج اعتصاب‌ها در مناطق کارگری تا حد معین توطئهٔ غیرقانونی کردن حزب و شورای متحده مرکزی را خنثی می‌کرد. بدین سان طبقه کارگر و سازمان صنفی و حزب سیاسی آن حضور خود را همچنان در عرصه مبارزه نشان می‌دادند. جنبش اعتصابی با حماسه کارگران نساجی شاهی (قائم‌‌شهر کنونی) تداوم و حیات خود را به‌ثبوت رساند. در سال ۱۳۲۹ کارگران نساجی شاهی دست به اعتصاب زدند. در پنجمین روز اعتصاب نیروهای پلیس به روی کارگران آتش گشودند که در نتیجه آن ۵ تن کشته و بیش از ۱۰ تن مجروح شدند. ۱۵۰ کارگر نیز در این اعتصاب دستگیر شدند. موج اعتصاب‌ها فراگیر شد و دامنهٔ جنبش به کارخانه‌های سمنان، قزوین، تبریز، اصفهان، و خوزستان کشیده شد. کارگران نفت آغاجاری برای دفاع از دستاوردهای سال ۱۳۲۵ خود و حفظ آن‌ها اعتصاب کردند. این اعتصاب نیز با خشونت مواجه شد. با رشد اعتصاب‌ها جنبش کارگری و سندیکایی سیاست سرکوب دربار و دولت دست‌نشاندهٔ آن را به‌چالش کشیده و بی‌اثر کرد.
پایان بخش بیست و یکم – ادامه دارد.
به نقل از ضمیمۀ کارگری «نامۀ مردم»، شمارۀ ۸۸، ۲۲ مرداد ۱۴۰۳
