احمد زیدآبادی و ادامهٔ دروغ‌پردازی و پایبند نبودن به حداقلی از اخلاق سیاسی
احمد زیدآبادی در مطلبی که اخیراً در کانال تلگرامی‌اش زیر عنوان: “جهت هدایت”، منتشر کرده است، می‌نویسد: “گفته می‌شود برخی مسئولان روزنامهٔ کیهان در بازجویی و ٬هدایت٬ اعضای بازداشت شدۀ حزب تودۀ ایران در دهۀ ۶۰ نقش داشته‌اند. اگر چنین خبری صحت داشته باشد، به نظرم ٬جهت هدایت٬ معکوس رخ داده است. بدین معنا که به‌جای آنکه مسئولان کیهان، سران حزب توده را ٬هدایت٬ کنند، سران حزب، مسئولان این روزنامه را ٬هدایت٬ کرده‌اند! وگرنه چه دلیلی دارد که سیاست خارجی مورد علاقۀ کیهان و سایت ٬پیک‌نت٬ و ٬راه توده٬ عیناً شبیه هم باشد به‌خصوص در بخش حمایت قُرص و محکم و یک‌طرفه از روسیهٔ پوتین؟ اما بعد! برخی از هموطنان توده‌ای در خارج از کشور گلایه کرده بودند که چرا من پیک‌نت و راه توده را به حساب حزب توده [ایران] می‌گذارم. از آنان درخواست کردم که نسبت این دو رسانه را با حزب [تودهٔ ایران] به‌طورشفاف اعلام کنند تا حسابش را جدا کنم، اما خبری نشد یا من در جریان قرار نگرفتم. اگر در حزب توده [ایران] انشعابی رخ داده است، بدون اذعان رسمی به آن، نمی‌توان دیگران را به بی‌دقتی متهم کرد. احمد زیدآبادی”.
در این پست کوتاه “احمد زیدآبادی” دو نکتهٔ تأمل‌برانگیز وجود دارد که بدون شک از معیارهای اخلاقی و روزنامه‌نگارانهٔ نویسندهٔ این مطلب کوتاه نشان دارد و تأملی هرچند کوتاه بر این دو نکته مهم است.
نکته اول اینکه، آقای “زیدآبادی” در این نوشته جای رهبران زندانیِ حزب تودۀ ایران که به‌طرزی وحشیانه در زندان‌های رژیم ولایت فقیه شکنجه شده بودند را با زندانبان‌ها و جانورانی انسان‌نما همچون “شریعتمداری” و “لاجوردی” عوض می‌کند و این‌طور وانمود می‌کند که گویا در فضای بحث‌های “لابد دوستانه” در سیاهچال‌های رژیم و به‌دور از شلاق، و داغ و درفش، که هرروزه نصیب زندانیان سیاسی می‌شد، رفقای اسیر ما توانسته‌اند سران رژیم را به دفاع از “پوتین” (که البته در آن دوران هیچ سمتی هم در رهبری شوروی نداشت) قانع کنند! البته در معنای موردنظر مضمون مطلب زیدآبادی قاعدتاً می‌باید چنین تصور کرد که شکنجه‌گران جمهوری اسلامی و از جمله چهره‌هایی مانند شریعتمداری از تکرار این دروغ‌های رسوا شده دربارۀ فضای آرام بحث و تبادل‌نظر در زمینهٔ کرامت انسانی در “آموزشگاه” اوین و نبودِ انواع و اقسام شکنجه‌های وحشیانه در این فضای آموزشی و اقناع شکنجه‌گران به دفاع از روس‌ها بسیار سپاسگزار خواهند بود.
نکته دوم اینکه آقای “زیدآبادی” قبلاً هم حمله‌‌هایی آمیخته با دروغ‌هایی از این دست را قلمی کرده و با واکنش رسمی حزب تودۀ ایران نیز روبه‌رو شده است. برای یادآوری زیدآبادی اشاره می‌کنیم، “احمد زیدآبادی”، روز هشتم اسفندماه ۱۴۰۰، در مقاله ای که در تارنمای “ایران امروز”، منتشر شد در محکومیت مداخلهٔ نظامی روسیه در اوکراین، از جمله نوشت: “متأسفانه بسیاری از رسانه‌های حکومتی یا نزدیک به حکومت، اخبار و تحلیل‌های خود را در مورد جنگ اوکراین به‌گونه‌ای جهت می‌دهند که تفاوت چشمگیری با تبلیغات رسانه‌های حزب توده [ایران] ندارد! رسانه‌های حزب توده [ایران] هم گویا برای‌شان اصلاً مهم نیست که حزب کمونیست بر روسیه حاکم باشد یا الیگارش‌های میلیاردر! پنداری رسالت تاریخی آن‌ها در حمایت همیشگی و بی‌قیدوشرط و بی‌چون‌وچرا از سیاست روسیه خلاصه شده است!”
“نامه مردم”، ارگان مرکزی حزب تودۀ ایران، در شمارۀ ۱۱۵۱، ۲۳ اسفندماه ۱۴۰۰، در پاسخ به این مدعیات دروغین زیدآبادی مطلبی منتشر کرد و از جمله به زیدآبادی یادآور شد که ۲ روز پیش از چاپ مطلب او در تارنمای “ایران امروز”، اعلامیۀ کمیتۀ مرکزی حزب تودۀ ایران مداخلهٔ نیروهای نظامی روسیه در اوکراین را محکوم کرده است و سیاست حزب تودۀ ایران را در زمینهٔ این مداخلهٔ نظامی به‌روشنی توضیح داده است.
به‌نظر می‌رسد احمد زیدآبادی در خواندن و درک مسائل نکته‌هایی عمده را نمی‌بیند چندان که شاید همین ندیدن‌ها کژ فهمی و ادعاهای غیرواقعی او را موجب می‌شوند. مثلاً زیدآبادی متوجه نمی‌شود اعلامیهٔ کمیتۀ مرکزی یک حزب ۸۳ ساله، سند رسمی آن حزب است، سندی است که در ارگان مرکزی حزب یعنی “نامۀ مردم” و پایگاه اینترنتی و کانال رسمی حزب منتشر شده است و همهٔ این فاکت‌ها را نمی‌بیند و به گلایهٔ “برخی از هموطنان توده‌ای در خارج از کشور” می‌پردازد و بعد دروغی دیگر می‌گوید و می‌نویسد: “از آنان [از هموطنان توده‌ای در خارج از کشور ] درخواست کردم که نسبتِ این دو رسانه را با حزب به‌طورشفاف اعلام کنند تا حسابش را جدا کنم، اما خبری نشد…”
آقای زیدآبادی اگر این‌چنین نگران حقیقت امر بود و خود را روزنامه‌نگاری متعهد و پایبند به حداقلی از اخلاق سیاسی می‌دانست قاعدتاً باید سعی می‌کرد سری به پایگاه اینترنتی حزب تودۀ ایران بزند تا ببیند نظرات رسمی این حزب چیست، و -به‌جای “…اما خبری نشد یا من در جریان قرار نگرفتم”- مثلاً ببیند دربارهٔ “راه توده” به‌منزلهٔ نشریهٔ جریانی ساخته شده از سوی جمهوری اسلامی چه نوشته است. برای اطلاع زیدآبادی باید بگوییم که دستگاه‌های امنیتی رژیم جمهوری اسلامی بیش از چهل سال است که تلاش می‌کنند نشریه‌ها، سایت‌ها، و پایگاه‌های ساخته‌وپرداخته‌شان مثل “راه توده”، “پیک نت”، و جزاین‌ها، را به جای رسانه‌هایی متعلق به حزب تودۀ ایران جا بزنند، تلاش‌هایی که همگی با افشا شدن دست‌اندرکاران این نشریه‌ها، سایت‌ها، و پایگاه‌ها با شکست رو به‌رو شده است و مضمون‌پردازی‌های آقای زیدآبادی هم بدون شک به نتیجهٔ مطلوب خود نخواهد رسید.
برای اینکه آقای زیدآبادی در زمینه پیدا کردن تارنمای حزب تودۀ ایران و اسناد رسمی زیاد دچار مشکل یا تنگی وقت نشود می‌تواند به این آدرس‌ها رجوع کند:
تارنمای حزب تودۀ ایران و “نامۀ مردم” ارگان مرکزی حزب تودۀ ایران
www.tudehpartyiran.org
“نگاهی به کارنامهٔ نشریهٔ ضدتوده‌ای راه توده”
https://shorturl.at/Vc9if
کتاب “اسناد ششمین کنگرۀ حزب تودۀ ایران: مصوبۀ سوم: “سی سال پس از یورش جمهوری اسلامی به حزب تودۀ ایران”
https://shorturl.at/4I75M
در ضمن برای اینکه به حافظهٔ آقای زیدآبادی کمکی کرده باشیم لینک مقالهٔ نامهٔ مردم، شمارۀ ۱۱۵۱، ۲۳ اسفندماه ۱۴۰۰ را در زیر می‌آوریم:
https://shorturl.at/HkFak
به نقل از «نامۀ مردم»، شمارۀ ۱۲۱۶، ۱۹ شهریور ۱۴۰۳
