پویهٌ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران – بخش بیست و دوم

پویهٌ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران – بخش بیست و دوم

شکل‌گیری جنبش اعتصابی کارگران دراین سالها یعنی پس از سرکوب و غیرقانونی‌کردن حزب توده ایران و شورای متحده مرکزی تجربه‌ای با ارزش برای مبارزهٌ امروز ماست، زیرا ارزیابی چرایی و چگونگی شکل‌گیری جنبش اعتصابی و گسترش آن حاوی نکات مهم و برجسته‌ای است که می‌تواند برای جنبش اعتراضی کنونی زحمتکشان مفید باشد. شکل‌گیری جنبش اعتصابی دراین سالها به عواملی ازجمله وحدت صف‌های سندیکایی، اتحادعمل فراگیر و پیوند تنگاتنگ با جنبش سراسری داشت. مبارزهٌ کارگران پس از سرکوب از آن‌رو توانست به‌جنبش اعتصابی سراسری فراروید که ارتباط با توده‌های کارگر در کارگاه‌ها و کارخانه‌ها برقرار بود و حزب سیاسی طبقه کارگر حزب توده ایران همه‌گونه مساعدت را به‌رشد جنبش کارگری و سندیکایی انجام می‌داد.

پس از موج اعتصاب‌ها در سمنان، قزوین، تبریز و خوزستان در ششم فروردین سال 1330 در سراسر مناطق نفت‌خیز حکومت نظامی اعلام گردید. تانک‌ها وارد مناطق کارگری شدند. به‌دستور فرمانداری نظامی در بندر شاپور و آبادان کارگران را به مسلسل بستند. در بندر شاپور (معشور) 10 زن و مرد کارگر به علاوهٌ 3 کودک کشته و 40 نفر زخمی شدند. در آبادان 6 کارگر به‌وسیله نظامیان و مزدوران وابسته به فرمانداری نظامی به‌قتل رسیدند. در اصفهان نیز که کارگران نساجی به پشتیبانی نفتگران خوزستان اعتصاب کرده‌بودند نیروهای نظامی 2 کارگر را کشتند و 30 نفر را مجروح ساختند. این کشتارها موج تنفر مردم به‌ویژه کارگران را در سراسر ایران برانگیخت. کارگران در دیگر نقاط ایران با برپایی تظاهرات و اعتصاب‌ها همبستگی خودرا با نفتگران خوزستان و کارگران اصفهان اعلام می‌کردند.

پایان بخش بیست و دوم – ادامه دارد

به نقل از ضمیمۀ کارگری «نامۀ مردم»، شمارۀ ۸۹، ۱۹ شهریور ۱۴۰۳