همبستگی با مردم فلسطین؛ حمایت از صلح در خاورمیانه متن سخنرانی نمایندهٔ حزب تودهٔ ایران در جشنواره آوانته، لیسبون، ۱۸ شهریور، و جشنوارهٔ اومانیته، پاریس، ۲۵ شهریور ۱۴۰۳
آمار رسمی تلفات انسانی ناشی از یورش اسرائیل به غزه اکنون از ۴۰ هزار نفر فراتر رفته است که نمودار کشتار جمعی بیسابقهای در کارنامهٔ خونریزیهای اسرائیل در فلسطین است. اسرائیل تقریباً تمام مناطق مسکونی، زیرساختها، تأسیسات آبرسانی، ساختمانهای اداری، بیمارستانها، مدرسهها، محلهای کسب و کار، مسجدها، و کلیساهای نوار غزه را از بین برده است. نوار غزه به ویرانهای غیرمسکونی تبدیل شده است تا آوارگان اجباری آن جایی برای بازگشت نداشته باشند.
پشتیبانی بیدریغ نظامی و سیاسی و حمایت بیقیدوشرط رسانههای غالب قدرتهای بزرگ امپریالیستی زیر پوشش “حق اسرائیل برای دفاع از خود” دانسته موجب عادیسازی ارتکاب جنایتهای جنگی اسرائیل شده است. هرچه باشد، در عصر کنونیِ “جنگهای بیپایان” امپریالیسم، کشتار جمعی غیرنظامیان بیگناه (حتی کودکان، زنان، سالمندان و افراد آسیبپذیر) بهدست ارتش بهنام “امنیت” و “تمدن” نهفقط باید امری پذیرفته، بلکه حتی خوشایند باشد!
این مفهوم بهاصطلاح “دفاع از خود” و نیاز به شکست دادن حماس ترفندی برای پنهان کردن نسلکشی، سرکوب جمعی، و نابودسازی قومی بهدست اسرائیل است. حقایق آشکارا نمایانگر سیاست استعماری شتابگیرندهٔ اسرائیل در دولت ناسیونالسیت افراطی و فاشیست نتانیاهو است.
سیاست این دولتِ اسرائیل “جنگ بیپایان” است. نابود کردن غزه و الحاق کرانهٔ باختری سیاست محوری این دیدگاه و راز بقای سیاسی این دولت است.
امپریالیسم به رهبری آمریکا از این سیاست حمایت میکند و همزمان در مورد راهحل “دو کشور مستقل اسرائیل و فلسطین”، که دستیابی به آن روزبهروز دشوارتر میشود، فقط حرف میزند. یورشهای نظامی مستقیم اخیر اسرائیل به کرانهٔ باختری، جایی که حماس در آن وجود چشمگیری ندارد، و انفعال آمریکا اتحادیهٔ اروپا و بریتانیا، نشان میدهد که این قدرتها آمادهاند آنقدر صبر کنند تا اسرائیل هر فرصتی را برای تحقق راهحل “دو کشور مستقل” از بین ببرد.
به همین دلیل است که ما معتقدیم جنبش همبستگی جهانی با فلسطین باید فعال تر شود تا تظاهرات اعتراضی برای پایان یافتن فوری و همهجانبهٔ تأمین تسلیحات و تدارکات نظامی برای اسرائیل تقویت و گسترش یابد. سیاستهای خونین و توسعهطلبانه و نسلکشی دولت راستگرای افراطی اسرائیل مردم خاورمیانه را در بحران خطرناکی فرو برده است. قدرتهای امپریالیستی به رهبری آمریکا در جنایتهای جنگی ارتش اسرائیل شریکاند. دولتهای کشورهای عربی و ترکیه نشان دادهاند که هیچکدام نمیتوانند یا حتی واقعاً مایل نیستند اسرائیل را متوقف کنند. در هر صورت، آمریکا مانع هرگونه تلاش اثربخش این کشورهای وابسته خواهد شد. بهرغم ظواهر امر، لفاظیهای تند، و تنش نظامی فزاینده بین اسرائیل و جمهوری اسلامی ایران و برخلاف تبلیغات جمهوری اسلامی ایران، حکومت ایران کار مؤثر و هدفمندی برای مقابله با فاجعهٔ کشتار غیرنظامیان بیگناه فلسطینی نکرده است. تمرکز اصلی جمهوری اسلامی ایران بر تحکیم بقای خودش بر اساس اسلام سیاسی ارتجاعی بوده است. پشتیبانی این دیکتاتوری دینی از حماس و گروههای جهاد اسلامی به همان اندازه دروغ و فرصتطلبانه است که ریختن اشک تمساح جمهوری اسلامی برای قربانیان نسلکشی اسرائیل در غزه. جمهوری اسلامی ایران در ایجاد نفاق و تفرقه بین نیروهای مقاومت فلسطین سابقهدار است.
این موضع جنونآمیز جمهوری اسلامی ایران نهفقط هیچ دستاوردی برای فلسطینیان رنجکشیده و راهحل “دو کشور مستقل” نداشته است، بلکه امنیت ملی ایران را نیز به خطر انداخته است.
هدف راهبردی نتانیاهو این است که ایران و آمریکا را به درگیری نظامی منطقهیی وسیعتری بکشاند تا هیچ امیدی برای احقاق حق تعیین سرنوشت ملی فلسطینیان وجود نداشته باشد و در عین حال آسیبهای عظیم و احتمالاً مرگباری به زیرساختها و ارتش ایران وارد شود. تا کنون، هم آمریکا و هم رژیم حاکم بر ایران از این ماجراجویی خشونتآمیز پرهیز کردهاند. با این حال، اوضاع ناپایدار است و ممکن است بهسرعت تغییر کند، بهویژه اگر نیروهای راست افراطی به رهبری ترامپ پس از انتخابات آمریکا در ماه نوامبر امسال قدرت را دوباره به دست گیرند.
نفوذ نیروهای مترقی (بهخصوص چپ) در خاورمیانه و منطقه در چهار دههٔ گذشته ضعیف شده و انواع گوناگون اسلام سیاسی ارتجاعی جای آن را گرفته است. در همین حال، اسرائیل- با پشتیبانی کامل آمریکا، که با تمام وجود میکوشد سیاستهای امپریالیستیاش را در خاورمیانه علیه روند هژمونی جهانی رو به زوالش دوباره تنظیم کند- همواره طرفدار و برانگیزندهٔ بیثباتی و تنش و جنگ بوده است. در این میان، فلسطینیها با از دست دادن جان و موجودیت آیندهٔ خود بهای سنگینی پرداختهاند و همچنان میپردازند، بدون اینکه چشماندازی از آتشبس وجود داشته باشد. مبارزه با اشغال غیرقانونی فلسطین نه مبارزهای مذهبی بین یهودیان و مسلمانان، بلکه نهضت آزادیبخش ملی و مبارزهٔ خلق ستمدیدهٔ فلسطین در برابر ۷۶ سال اشغال استعماری سرزمینهایشان است.
احیای دوباره و تقویت اتحاد نیروهای مترقی ملی و چپ در سراسر خاورمیانه نیازی فوری برای بازپس گرفتن رهبری و سُکان مبارزات مردمی در راه صلح، آزادی، و عدالت اجتماعی در کشورهای منطقه است. این امر تنها امید برای تحقق یافتن صلح پایدار و آرامش عادلانه در خاورمیانه و همچنین پایان دادن قطعی و یک بار و برای همیشه به ظلم و رنجی است که پیوسته به مردم فلسطین تحمیل میشود.
اهتزاز پرچم مبارزهٔ حزب تودهٔ ایران در راه صلح در قلب جشنوارهٔ آوانته!
* با توجه به جنگ نسلکشی رژیم فاشیستی اسرائیل در غزه و خطر گسترش جنگ در خاورمیانه، امسال محور فعالیت غرفهٔ حزب ما دفاع از صلح بود. پارچهنوشت بزرگ و زیبای مزیّن به گل سرخ، سمبل مبارزهٔ تاریخی حزب تودهٔ ایران، و نقاشی ”کبوتر صلح ”معروف پیکاسو بر فراز غرفه در اهتزاز بود و نظر شرکتکنندگان در جشنواره را جلب میکرد! شعارهای اصلی حزب ما اینها بود: حزب تودهٔ ایران برای صلح، ترقی، و عدالت در خاورمیانه مبارزه میکند! جنگ در غزه را بیدرنگ پایان دهید! قوانین بینالمللی را محترم بشمارید! راهحل دو کشور [ایجاد کشور مستقل فلسطینی در همسایگی با اسرائیل] را اجرا کنید!
* نمایندهٔ کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران در یک میزگرد بحث رسمی در این جشنواره شرکت و سخنرانی کرد که حزب کمونیست پرتغال دربارهٔ همبستگی با مردم فلسطین و صلح در خاورمیانه سازماندهی کرده بود. سخنگویان سازمان آزادیبخش فلسطین، جبههٔ دموکراتیک برای آزادی فلسطین، جبههٔ خلق برای آزادی فلسطین، و حزب کمونیست لبنان نیز در این نشست شرکت داشتند.
* غرفهٔ حزب تودهٔ ایران با پوسترها و پارچهنوشتهایی دربارهٔ مبارزهٔ زحمتکشان ایران در راه صلح، آزادی، دموکراسی، و عدالت اجتماعی تزیین شده بود. غرفهٔ حزب ما در کنار غرفههای حزب کمونیست ایتالیا، حزب کمونیست آلمان، حزب کمونیست ترکیه، و ”مپلا ”(حزب حاکم در آنگولا) قرار داشت که شمار زیادی از بازدیدکنندگان پرتغالی و دیگر مهمانان بینالمللی از آن بازدید کردند.
جشنوارهٔ روزنامهٔ “آوانته”، نشریهٔ اصلی حزب کمونیست پرتغال، که از موفقترین جشنوارههای سیاسی- اجتماعی در قارهٔ اروپا است، طبق رسم هر سال با شکوهی بینظیر در روزهای ۱۶ تا ۱۸ شهریور (6 تا 8 سپتامبر) در پارکی وسیع در ساحل رودخانهٔ تاگوش در نزدیکی لیسبون برگزار شد. در طول سه روز برگزاری این جشنواره صدها هزار تن از هواداران و مبارزان مدافع صلح و سوسیالیسم، زحمتکشان پرتغال، از زن و مرد، که در بین آنها حضور جوانان و دانشجویان چشمگیر بود، به این جشنواره آمدند. جشنوارهٔ آوانته، که سازماندهی و تدارک عملی و فنی عظیمی میطلبد، با بسیج هزاران رفیق کارگر و جوان کمونیست و کار جمعی داوطلبانه آنان در طول تابستان برگزار میشود و از نظر تأثیری که بر کارزار سیاسی حزب برادر و “ائتلاف اتحاد دموکراتیک” دارد بیهمتا است. حمایت سیاسی بسیاری از فعالان و حامیان ائتلاف انتخاباتی حزب کمونیست و حزب سبزهای چپ پرتغال از جشنوارهٔ آوانته از جنبههای مهم این جشنواره است. در هر گوشهای از این جشنواره جوانان نشان دادند که برای شرکت در مبارزه در مسیر صلح و سوسیالیسم آمادهاند.
حضور بیش از سی هیئت نمایندگی از حزبهای کمونیست، جنبشهای آزادیبخش ملی، و نیروهای ترقیخواه از کشورهای متعدد از پنج قارهٔ جهان در این جشنواره خصلتی انترناسیونالیستی به آن داده بود. رفیق پائولو ریموندو، دبیرکل جدید حزب کمونیست پرتغال، در نخستین روز برگزاری جشنواره جلسهٔ معارفهای با نمایندگان حزبهای برادر داشت. در این جلسه او دربارهٔ سیاستهای حزب برادر در مبارزه برای احقاق حقوق زحمتکشان در عرصههای گوناگون، مقابله با نظامیگری، و ضرورت پایان دادن به کارزار دولت ارتجاعی اسرائیل برای نسلکشی مردم فلسطین در غزه و کرانهٔ غربی سخن گفت. در این نشست رفیق پائولو ریموندو با مسئول شعبهٔ روابط بینالمللی حزب ما نیز ملاقات و گفتوگو کرد.
غرفهٔ حزب تودهٔ ایران در قلب “صحنهٔ بینالمللی” در محوطهٔ اصلی جشنواره پیامرسان مبارزهٔ طبقهٔ کارگر و دیگر زحمتکشان ایران در راه صلح، دموکراسی، عدالت اجتماعی، و حقوق بشر و بر ضد تحریمهای امپریالیستی بود. غرفهٔ حزب ما با آرم بزرگ حزب و پوسترهای گویا و زیبا با شعارهایی مرتبط با خواستها و مبارزهٔ زحمتکشان و آزادیخواهان ایران آراسته بود. هیئت نمایندگی حزب ما در جشنواره، با کمک رفقای حزبهای برادر، نشریههای حزب ما دربارهٔ تحولات و اوضاع سیاسی و اجتماعی ایران را به زبانهای انگلیسی و پرتغالی در اختیار بازدیدکنندگان از غرفه و دیگر شرکتکنندگان در جشنواره قرار دادند.
با کمک ارزندهٔ حزب کمونیست پرتغال اعلامیهای دوصفحهیی به زبان پرتغالی با عنوان “حزب تودهٔ ایران برای صلح، حقوق و آزادیهای دموکراتیک، دموکراسی، و سوسیالیسم مبارزه میکند” تهیه شد که بین هزاران بازدیدکننده جشنواره توزیع شد. متن این اعلامیه دربارهٔ فعالیتها و موضعگیریهای سیاسی و تحلیل حزب تودهٔ ایران از اوضاع کنونی ایران و حاوی تاریخچهٔ کوتاه و رویدادهای عمدهٔ حیات مبارزاتی کمونیستهای ایران در بیش از یک قرن گذشته بود. غرفهٔ حزب ما همچنین با قرار دادن نشریههای انگلیسیزبان “توده نیوز” (گزیدهٔ مقالههای “نامهٔ مردم” و اعلامیههای کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران) و “ایران تودِی” (“ایران امروز”، نشریهٔ کمیتهٔ دفاع از حقوق مردم ایران- کودیر) در اختیار علاقهمندان به کندوکاو در مسائل ایران، به کانونی برای بحث دربارهٔ مسائل و خاورمیانه تبدیل شده بود. غرفهٔ حزب ما در طول مدت جشنواره مورد بازدید رفقای هیئتهای نمایندگی حزبهای برادر حاضر در جشنواره نیز قرار گرفت. به دعوت رهبری حزب کمونیست پرتغال، نمایندهٔ کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران روز یکشنبه 18 شهریور در میزگردی رسمی در جشنواره که حزب کمونیست پرتغال دربارهٔ “همبستگی با مردم فلسطین، صلح در خاورمیانه” سازماندهی کرده بود شرکت و سخنرانی کرد. سخنگویان سازمان آزادیبخش فلسطین، جبههٔ دموکراتیک برای آزادی فلسطین، جبههٔ خلق برای آزادی فلسطین، و حزب کمونیست لبنان نیز در این نشست شرکت داشتند.
همچنین، رفیق نمایندهٔ حزب ما به دعوت حزب کمونیست پرتغال در جلسهٔ ملاقات و تبادلنظر متقابل با نمایندهٔ رهبری حزب کمونیست پرتغال دربارهٔ تحولهای سیاسی اخیر ایران، تحولهای سیاسی ماههای اخیر در خاورمیانه، و ضرورت مبارزه برای حفظ صلح و همچنین دربارهٔ زمینههای گسترش و تعمیق رابطه متقابل میان دو حزب گفتوگو کرد. عصر روز یکشنبه ۱۸ شهریور همهٔ نمایندگان حزبهای مهمان به دعوت میزبان، حزب کمونیست پرتغال، در مراسم پایانی جشنواره شرکت کردند. در این مراسم نمایندهٔ سازمان جوانان کمونیست پرتغال، سردبیر نشریهٔ آوانته- ارگان رسمی حزب کمونیست پرتغال- سخن گفتند. در آخرین بخش از مراسم رفیق پائولو ریموندو، دبیرکل حزب برادر، در ارتباط با اوضاع ملتهب کنونی جهان و اهمیت همبستگی زحمتکشان جهان سخنرانی کرد.
دفتر بینالمللی کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست پرتغال در نامهای که به حزب تودهٔ ایران فرستاد از شرکت هیئت نمایندگی حزب تودهٔ ایران و همچنین برپایی غرفهای فعال در جشنواره آوانته تشکر کرد و از تلاش حزب ما در برگزاری موفق این جشنوارهٔ بینالمللی با اهمیت تشکر کرد.
به نقل از «نامۀ مردم»، شمارۀ ۱۲۱۸، ۱۶ مهر ۱۴۰۳




