پویهٔ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران- بخش بیست‌وچهارم
پویهٔ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران- بخش بیست‌وچهارم
با وجود نقش به‌سزای جنبش کارگری و سندیکایی در این دوران، اعمال فشار، دستگیری مبارزان سندیکایی و ممنوعیت‌های مختلف بر سر فعالیت جنبش کارگری و سندیکایی به‌اجرا درآمد. در سال ۱۳۳۱ مقام‌های دولتی سندیکاهای رانندگان تاکسی، کارگران ساختمانی، کارگران فلزکار را مورد هجوم قرار دادند. در همین سال اعضای کمیتهٔ سندیکایی کارگران راه‌آهن اندیمشک بازداشت شدند. از این گونه تضییقات علیه کارگران و سندیکاهای کارگری در آن سال‌ها فراوان به‌چشم می‌خورد. عدم درک نقش طبقه کارگر در تأمین پیروزی مبارزات ملی و ضدامپریالیستی آن دوران نه فقط به تشکل‌های صنفی و سیاسی طبقه کارگر صدمه وارد آورد، بلکه موجبات تضعیف جنبش مردمی همگانی را فراهم ساخت. رفیق مهدی کیهان در پژوهش‌های خود در این‌باره ازجمله با اشاره به‌این دورهٔ تاریخی می‌نویسد: “در این دوران است که باردیگر این واقعیت تاریخی به‌ثبوت می‌رسد که تأمین استقلال و آزادی برای جامعه و رهایی کشور از غارت و ظلم امپریالیستی و رژیم‌های دست‌نشاندهٔ آن زمانی تحقق می‌پذیرد که طبقه کارگر ایران در عرصهٔ فعالیت سیاسی و اجتماعی حضور داشته باشد، از حق فعالیت آزاد سندیکایی و سیاسی، تشکیل سازمان‌های وسیع صنفی و سیاسی خود برخوردار باشد. بدون رعایت آزادی برای کارگران و زحمتکشان ایران کسب آزادی و استقلال برای جامعه ایران ممکن و مقدور نیست” (نک به: کتاب “اسناد و دیدگاه‌ها- حزب تودهٔ ایران از آغاز پیدایی تا انقلاب بهمن ۱۳۵۷”، صفحه ۲۲۰، انتشارات حزب تودهٔ ایران).
به نقل از ضمیمۀ کارگری «نامۀ مردم»، شمارۀ ۹۱، ۱۴ آبان ۱۴۰۳
