ضرورت همبستگی با کارگران مهاجر افغانستانی و حمایت از حقوق آنان

اکثر مهاجران افغانستانی در کشور ما از حق داشتن اقامت قانونی و حمایت‌های ضروری مانند سر پناه، خدمات درمانی اولیه، و یارانه معاش محروم هستند و برای تأمین مایحتاج اولیه زندگی خود و خانواده‌شان کارهایی سخت و زیان‌آور در کارگاه‌های صنعتی و خدماتی همراه با کم‌ترین امکانات ایمنی به ‌آنا‌ن تحمیل می‌شود. دولت‌های گوناگون جمهوری اسلامی با بهره‌کشی از کارگران مهاجر افغانستانی در طرح‌های عمرانی‌ای مانند راه‌سازی، گازرسانی، و صنعت ساختمان، برای پیمانکاران و شرکت‌های خصوصی الگو و نمونه‌ای شدند تا آنان و حتا فرزندان آنان را در مشاغل سخت و طاقت‌فرسا- در کارگاه‌های زیرزمینی و حادثه‌خیز، در کارگاه‌های ساختمانی، بخش کشاورزی، کارخانه‌های سنگ‌بُری، خشت‌پزی، جمع‌آوری زباله و کارهایی مشابه- و با زیر پا گذاشتن قوانین و مقررات قانون کار همراه با قراردادهای موقت و پرداخت دستمزدهایی پایین استثمار کنند و سودهایی کلان ببرند.

بر اساس آمارها، میلیون‌ها مهاجر افغانستانی در ایران نیروی کار ارزان قیمتی هستند که به‌دلیل فقر و فلاکت و به‌خاطر تأمین معاش خود و خانواده‌شان، به محیط کاری با هر شرایطی نامناسب تن درمی‌دهند. برای شرکت‌های کوچک و بزرگی که به‌دنبال کاستن هرچه بیشتر از هزینه‌های‌شان به‌هدف کسب سود هرچه بیشتر هستند کارگران مهاجر افغانستانی در مقایسه با نیروی کار کارگر ایرانی مقرون به‌صرفه‌تر و مناسب‌تر به حساب می‌آیند. کودکان کار افغانستانی به‌ویژه در کار دشوار جمع‌آوری زباله برای پیمانکاران شهرداری منبع درآمدی سرشاری هستند. در رژیم ولایت فقیه در برابر استثمار نیروی کار این کودکان هیچ مانعی وجود ندارد و از حق تحصیل رایگان و حمایت‌های ضرور و اولیه از کودکان محروم هستند.

برخورد تبعیض‌آمیز با مهاجران در پرداخت حداقل دستمزد از سوی کارفرمایان به کارگران و زحمتکشان فاقد مدرک اقامت محدود نمی‌شود. گزارش‌ها از تبعیض و سرکوب مزدی در مورد کارگران مهاجر افغانستانی حکایت دارند. کارگران مهاجر افغانستانی حتا با داشتن مدرک اقامت هم از حمایت‌های لازم محرومند و در صورت اختلاف با کارفرمایان، به‌علت نبودِ سندیکاهایی مستقل که از منافع طبقاتی‌شان بتواند و باید دفاع کند، تهدید می‌شوند یا فوراً از کار بیرون انداخته می‌شوند. پدیدهٔ دستمزدهای معوقه در  بین کارگران زن و مرد افغانستانی نیز بسیار رایج است. کارگران بی‌دفاع افغانستانی پس از هر حادثهٔ ناشی از کار بلافاصله و بدون برخورداری از حق بیمه استعلاجی یا بیمه بیکاری از کار اخراج می‌شوند و از ترس جریمه شدن و ردِ مرز شدن از شکایت کردن برای دست یافتن به حق پایمال شده‌شان صرف نظر می‌کنند.

با افزایش نرخ بیکاری و گسترده‌تر شدن فقر و فلاکت در کشور‌مان، فریب‌کاری‌ها و ترفند‌های گوناگون شخصیت‌ها و نهادهای وابسته به رژیم به‌منظور فرار از مسئولیت‌ها و خیانت‌های‌شان را شاهد هستیم. آنان از مهاجران افغانستانی برای خود سپر بلا ساخته و دلیل افزایش بیکاری را نه اجرای سیاست‌های تعدیل ساختاری و الگو برداری از دستورات صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی بلکه حضور مهاجران افغانستانی در کشور تبلیغ می‌کنند. در این فریبکاری تشکل‌های زرد حکومتی به‌ویژه خانه کارگر و کانون انجمن‌های صنفی کارگران هم‌دست با کارفرمایان و نهادهای حکومتی عمل می‌کنند. کارگران و زحمتکشان فکری و یدی میهن ما نیک می‌دانند دفاع از حقوق کارگران و مزدبگیران زن و مرد مهاجر به‌ویژه خواهران و برادران افغانستانی دفاع از منافع هم‌طبقه‌ای‌های خودشان است. از حقوق و منافع کارگران افغانستانی باید قاطعانه حمایت کرد. کارگران مهاجر باید از چتر همبستگی و پشتیبانی جنبش کارگری و سندیکایی ایران برخوردار باشند.

به نقل از ضمیمۀ کارگری «نامۀ مردم»، شمارۀ  92، ۱۲ آذر ۱۴۰۳