پویهٔ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران – بخش بیست‌وپنجم
با وقوع کودتای ۲۸ مرداد طبقه کارگر ایران و سازمان‌های سیاسی و صنفی آن مورد یورش خونین قرارگرفت. اختناقی که با کودتا آغازشد بیش از همه به طبقه کارگر و دیگر زحمتکشان کشور آسیب وارد ساخت. باردیگر وقفه‌ای در جنبش کارگری و سندیکایی پدید آمد که محصول سرکوب و استبداد سرمایه‌داری وابستهٔ ایران و حامیان امپریالیست آن بود. با مرور آنچه در شماره‌های گذشتهٔ ضمیمه کارگری نامه مردم درباره این دوره تاریخی نوشتیم، می‌توان یادآور شد طی سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲ با همهٔ افت و خیزها طبقه کارگر ایران به مثابه طبقه‌ای آگاه بر سرنوشت خویش و متشکل، که دارای شعور و آگاهی طبقاتی بالایی بود در میدان مبارزه طبقاتی مجرب و آبدیده شد. این دوران شکوفایی در جنبش سندیکایی ناشی از ضرورت‌های عینی و خردمندی حزب طبقه کارگر یعنی حزب تودهٔ ایران بود. دستاوردهای این دوره در جنبش کارگری و سندیکایی تردید‌ناپذیر و بسیار درخشان است. در این دوره جنبش سندیکایی کارگران و زحمتکشان اهرمی نیرومند در مبارزه سراسری مردم ایران بود که بدون آن موفقیت‌های نهضت ملی شدن صنعت نفت غیرممکن می‌بود. ویژگی این دوران از جنبش کارگری و سندیکایی رشد و انسجام آن و مهم‌تر از همه پیوند این جنبش با مبارزه سراسری ضددیکتاتوری و ضد امپریالیستی است. طبقه کارگر خود را شناخته و خواسته‌های خود را با در نظر گرفتن وضعیت سیاسی روز با قاطعیت مطرح می‌کند. سنت‌های این دوران از تجربیات و گنجینهٔ مبارزاتی طبقه کارگر ایران به‌شمار می‌آید.
پایان بخش بیست‌وپنجم- ادامه دارد.
به نقل از ضمیمۀ کارگری «نامۀ مردم»، شمارۀ 92، ۱۲ آذر ۱۴۰۳
