پویهٔ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران- بخش بیستوهشتم
پویهٔ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران- بخش بیستوهشتم
مبارزات جنبش کارگری علی‌رغم جو اختناق و سرکوب رژیم کودتا ادامه یافت. از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۰ ما شاهد اعتصاب‌های پی‌درپی در مراکز صنعتی و کارگری هستیم. در این مرحله آنچه به‌ظاهر دیده می‌شود محتوای صرفاً صنفی و رفاهی اعتراض‌ها است. اما واقعیت امر چیز دیگری است.
گرچه خواست‌های صنفی رنگ بیشتری دارند، اما خصلت سیاسی این مبارزه‌جویی طبقه کارگر ازمیان آن‌ها به‌خوبی مشهود است. جز این راه دیگری وجود نداشت. جنبش سندیکایی سرکوب شده بود و پس از کودتای ۲۸ مرداد پیگرد خشن به‌مقیاس گسترده جریان داشت. امر مبارزه صنفی و سیاسی با توجه به این واقعیت موجود سازمان داده می‌شد. نباید ازنظر دور داشت که همه این اعتصاب‌ها در متن مبارزهٔ همگانی و هم‌سو با آن انجام می‌شد و در واقع هستهٔ مرکزی مبارزه سراسری دمکراتیک و انقلابی مردم ایران بود. به‌دیگر سخن، اعتصاب‌های سال‌های دهه‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ خورشیدی صرفاً بیانگر خواست‌های صنفی و رفاهی نبودند، بلکه تلفیق این خواست‌ها با مبارزهٔ سیاسی ضد دیکتاتوری و ضد امپریالیستی بودند. اگر شرایط اجتماعی آن روزها به‌دقت درنظر گرفته شود و شکل‌های مبارزه در آن بررسی شود، این یگانگی و محتوا در آن به‌خوبی قابل تشخیص خواهد بود.
پایان بخش بیستوهشتم – ادامه دارد
به نقل از ضمیمۀ کارگری «نامۀ مردم»، شمارۀ ۹۵، ۲۰ اسفند ۱۴۰۳
