سازماندهی و مبارزه، اولویتِ جنبش جهانیِ سندیکاییِ زحمتکشان است!
خلاصهٔ سخنرانیِ دبیرکل فدراسیون جهانی سندیکاهای کارگری در شهر هانوی، پایتخت ویتنام
در اوایل ماه مارس/ اسفند، شورای ریاست فدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری (WFTU) در شهر هانوی، پایتخت ویتنام تشکیل جلسه داد. این جلسه که توسط کنفدراسیون عمومی کار ویتنام (VGCL) میزبانی شده بود، به بررسی مبارزات کلیدی و جاری کارگران در سراسر جهان پرداخت و برنامه‌ای عملیاتی برای فدراسیون و اعضای آن تدوین کرد. سخنرانی افتتاحیه دبیرکل فدراسیون، پامبیس کیریتسیس، تحلیل‌ها و استراتژی‌های مبارزه سندیکایی را برای سال ۲۰۲۵ تشریح می‌کند:
دوران ما با گسترش و تشدید بحران سرمایه‌داری همراه است، بحرانی که با یورش جدید به حقوق و دستاوردهای کارگران، گسترش چشمگیر نابرابری‌های اجتماعی، تخریب بیشتر محیط زیست و بهره‌برداری بی‌پروا از منابع طبیعی سیاره ما همراه شده است. نسل‌کشی فلسطینی‌ها در غزه و هم‌اکنون در کرانهٔ باختری، با حمایت و تشویق ایالات متحده، اتحادیه اروپا و متحدان‌شان، یک بار دیگر دورویی، بدبینی، و ماهیت غیرانسانی امپریالیسم را در تمامی ابعادش آشکار کرده است. منبع بی‌ثباتی، خشونت و آشوب در فلسطین و خاورمیانه بزرگ جز اشغال، استعمار، و غصب حقوق مردم فلسطین توسط اسرائیل چیزی دیگر نیست چندان که دهه‌ها ادامه داشته است. ما به خود می‌بالیم که تحت پرچم فدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری میلیون‌ها کارگر در ده‌ها کشور جهان در حمایت از مردم فلسطین بسیج شده‌اند و خواستار عدالت و آزادی برای فلسطین هستند و نه تنها تجاوز وحشیانه اسرائیل، بلکه همدستی و تشویق این تجاوز توسط حلقه‌های حاکم امپریالیسم را محکوم می‌کنند.
رقابت‌های ژئوپلیتیکی و اقتصادی جهانی همچنان به‌طورمستقیم صلح و امنیت جهانی را تهدید می‌کنند حتی با خطر نابودی هسته‌ای جهان. جنگ‌های امپریالیستی، مداخله‌‌ها، تحریم‌ها و محاصره‌ها ادامه داشته و تشدید می‌شوند. حرکت به سمت اقتصاد جنگی به‌وضوح اولویت حلقه‌های حاکم سرمایه‌داری امروز است، زیرا سودآوری برای انحصارهای چندملیتی و گسترش قدرت ژئوپلیتیکی دولت‌های امپریالیستی توسعه‌یافته را تضمین می‌کند. ایالات متحده، اتحادیه اروپا، و متحدان ناتوئی‌شان افزایش‌های جدید و عظیمی در هزینه‌های نظامی اعلام کرده‌اند که نه تنها تهدید صلح و امنیت جهانی است، بلکه به‌معنای سیاست‌های ریاضتی سخت‌تر و گسترش نابرابری‌های اجتماعی در خود کشورهای عضو ناتو نیز هست. به‌همین دلیل مبارزه برای صلح، برای ما، به‌معنای مبارزه برای منحل شدن ناتو و تمام ائتلاف‌های نظامی، مبارزه برای دفاع از حق هر ملت برای انتخاب مسیر توسعه اقتصادی و اجتماعی‌اش بدون مداخله، تحریم، محاصره، و جنگ‌های اقتصادی است. حمله‌های شدید و گسترده علیه دستاوردهای کارگری و اجتماعی کارگران و آزادی‌های دموکراتیک و اتحادیه‌ای آنان ادامه دارد. هزینه‌های بالای زندگی و تورم به‌طرزی وحشیانه سطح زندگی کارگران و بازنشستگان را تضعیف می‌کند. اشتغال موقت، ناپایدار، و بدون امنیت، به‌رغم شعارها و اعلامیه‌ها، در حال گسترش و تثبیت است. بیکاری، ناپایداری، و بهره‌برداری بیش از حد از نیروی کار ارزان کارگران‌آسیب‌پذیر به‌دلیل مهاجرت‌های اقتصادی گسترده یا جریان‌های پناهندگی، و همچنین اقدام‌های ضد مردمی و ضد کارگری زیر پوشش قانون که توسط دولت‌های نولیبرال به‌طور سیستماتیک ترویج می‌گردد، به‌طرزی قابل‌توجه حقوق کار و توافق‌نامه‌های جمعی را تضعیف کرده است. قراردادهای فردی، خصوصی‌سازی، برون‌سپاری، دورکاری، و “اجاره خدمات” تنها برخی از اشکال این حمله نولیبرالی سخت هستند. دستاوردهای اجتماعی بزرگ مانند تأمین اجتماعی و بهداشت عمومی در حال خصوصی‌سازی هستند، در حالی که افزایش خودسرانه و اقتدارگرایانه سن بازنشستگی به‌طور مداوم ادامه دارد. … همان‌طور که مقاومت کارگران تقویت می‌شود و مبارزات گسترده‌تر و مبارزاتی‌تر می‌شوند، پدیده‌های اقتدارگرایی و سرکوب نیز افزایش می‌یابند، و تعقیب پلیسی رهبران اتحادیه‌ها و همچنین حمله به آزادی‌های اتحادیه‌ای، به‌ویژه حق اعتصاب، تشدید می‌شود. پاسخ دولت‌های بورژوایی به خواسته‌های عادلانه مردم، تشدید سرکوب دولتی و اقتدارگرایی است. درعین‌حال، کارفرمایان و دولت‌ها سعی می‌کنند مبارزات کارگری را دستکاری کنند و بر نقش اتحادیه‌های زرد و رهبران اتحادیه‌های سازشکار سرمایه‌گذاری می‌کنند. اتفاقی نیست که “کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری” (ITUC) و “کنفدراسیون اروپایی اتحادیه‌های کارگری” (ETUC) حمله‌های‌شان را تشدید کرده‌اند، با هدف محدود کردن حضور و نفوذ فدارسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری در جنبش اتحادیه‌ای جهانی به‌طرق مختلف مانند اعمال فشار و باج‌خواهی نابجا و حتی از طریق دادن وعده‌ها و فریب با خریداری اقدام می‌کنند. … ما نه ابزارهایی که آنان دراختیار دارند [یعنی: کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری و کنفدراسیون اروپایی اتحادیه‌های کارگری] را دست‌کم می‌گیریم و نه کمکی که از حلقه‌های حاکم سرمایه‌داری جهانی دریافت می‌کنند را. اما ما نیز سلاح‌هایی داریم، سلاح‌هایی که از نظر استراتژیک بسیار قدرتمندتر از سلاح‌های آن‌ها هستند. ما ایدئولوژی و جهت‌گیری طبقاتی‌مان، تاریخ مبارزاتی و عمل‌مان، روحیهٔ مبارزاتی و برتری اخلاقی‌مان را داریم. اما برای استفاده از این سلاح‌ها، به سازماندهی خوب، روشنگری، و آموزش ایدئولوژیک و سیاسی نیاز داریم. …
اولویت‌های سال ۱۴۰۴/۲۰۲۵، هشتادمین سالگرد فدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری
برنامه اقدام برای سال ۲۰۲۵/۱۴۰۴ باید به ما امکان دهد تا نقش و نفوذمان را در میان کارگران و اتحادیه‌های آنان، در مسیر مبارزات طبقاتی برای دفاع از منافع واقعی طبقاتی خود، بیشتر گسترش دهیم. این باید شامل برنامه‌ای از اقدام‌ها و ابتکارات باشد که به تقویت سازمانی و عملکرد حتی جمعی‌تر و مؤثرتر تمام ساختارهای منطقه‌ای، بخشی، محلی، و موضوعی که بنای بزرگ فدراسیون را تشکیل می‌دهند منجر شود. سال ۲۰۲۵/۱۴۰۴ سالی است که هشتادمین سالگرد تأسیس فدراسیون‌مان را جشن خواهیم گرفت. …
علاوه بر فعالیت‌هایی که فدراسیون به‌صورت مرکزی یا منطقه‌ای انجام خواهد داد و در برنامه‌ای که تصویب خواهیم کرد گنجانده شده است، از اعضای خود می‌خواهیم که حداقل یک رویداد در هر کشور، با مشورت یکدیگر، سازماندهی کنند. دفترهای مرکزی فدارسیون از این رویدادها با ارائه مواد آموزشی، سخنرانان یا سایر کمک‌های درخواستی حمایت خواهد کرد.
سازماندهی و مبارزه، تنها مسیر پیشِ روی
واضح است که در دوران ما پیش‌نیازهای لازم برای شرایط کاری و زندگی اجتماعیِ شایسته برای همه کارگران به‌وفور وجود دارد. توسعه سریع علم و فناوری باعث جهش در قابلیت‌های تولیدی نیروی کار انسان شده است. پرسش این است که چگونه از این قابلیت‌ها استفاده می‌شود؟ آیا برای افزایش سود سرمایه‌داران و ایجاد ثروتی غیرقابل‌تصور برای عده‌ای معدود، یا برای تضمین شرایط زندگی و کاری شایسته برای کسانی که از طریق کار و زحمت خود، خالقان واقعی تولید ثروت هستند؟ نارضایتی و خشم ناشی از وخامت شرایط زندگی و کاری که بسیاری تجربه می‌کنند، و همچنین فساد و تباهی‌ای که سرمایه‌داری، به‌ویژه در شکل نولیبرالی ضد مردمی سخت‌گیرانه‌اش، جامعه‌ها را به آن سمت سوق می‌دهد، شرایطی را ایجاد می‌کند که توسط نیروهای راست افراطی و نوفاشیستی مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد. این نیروها بر خشم، ناامیدی و فریب توده‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنند. جنبش سندیکایی به مبارزه خود ادامه خواهد داد تا ناامیدی، یأس و خشمِ به‌حق کارگران منجر به سرنوشت‌گرایی و حاشیه‌نشینی اجتماعی، به نژادپرستی و تاریک‌اندیشی اجتماعی تبدیل نشود، بلکه به سازماندهی و اقدام مبدل شود. سازماندهی و مبارزه تنها مسیری است که می‌تواند واقعیت‌های موجود از رنج، استثمار، و بی‌عدالتی اجتماعی را دگرگون کند. ما در شرایط بسیار دشوار و اغلب سخت مبارزه می‌کنیم. در برابر دشمنانی که ابزارهای باورنکردنی در اختیار دارند و از استفاده از ستون پنجم در صف‌های اتحادیه‌ها ابایی ندارند. با این حال، ما خوش‌بین باقی می‌مانیم. ما به قضاوت و جهت‌گیری درست طبقه کارگر ایمان داریم. هنگامی که طبقه کارگر موقعیت و نقش خود در پیشرفت جامعه را درک کند، هنگامی که از طریق مبارزات کوچک و بزرگ روزانه از قدرت خود آگاه شود و مأموریت تاریخی خود را بفهمد، به نیرویی شکست‌ناپذیر تبدیل می‌شود.
با مبارزات متحد و سازمان‌یافته ما، سیستمی که بحران ایجاد می‌کند و استثمار را بازتولید می‌کند می‌تواند شکست بخورد. جهانی عاری از جنگ‌ها و مداخله‌های امپریالیستی، عاری از استثمار و تبعیض، جهانی که در آن کار دائمی و پایدار، تنظیم‌شده و ایمن باشد، دست‌یافتنی است.
[به‌نقل از: سایت حزب کمونیست کانادا – صدای مردم، تاریخ ۲۷ اسفند ماه ۱۴۰۳].WFTU head: Organization and struggle are the only path forward for working people! – People’s Voice
به نقل از ضمیمه کارگری «نامهٔ مردم» شمارۀ ۹۶، ۱ اردیبهشت ۱۴۰۴
