بیستوچهارمین کنگرهٔ حزب کمونیست هند (مارکسیست) با موفقیت برگزار شد!
مادورای، شهر معابد، در ایالت تامیل نادو در جنوب هند، در نیمهٔ فروردین‌ماه جاری برای سومین بار میزبان کنگره حزب کمونیست هند (مارکسیست) بود، بزرگ‌ترین حزب کمونیست جهان در خارج از کشورهای سوسیالیستی.
۷۲۹ نماینده و ۷۹ ناظر در بیستوچهارمین کنگره حضور داشتند. کنگره با ادای احترام به یاد و خاطره سیتارام یچوری، دبیر کل حزب کمونیست هند (مارکسیست)، رهبری برجسته در جنبش کمونیستی، آغاز شد. رفیق یچوری در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴ / ۲۲ شهریور ۱۴۰۳در سن ۷۲ سالگی درگذشت. او در پنج دهه زندگی سیاسی‌اش ابتدا در مقام رهبر جنبش دانشجویی و در ادامه در مقام عضو برجستهٔ ارگان‌های رهبری حزب پر قدرت کمونیست‌های هندوستان تأثیر خود را بر جای گذاشت. رفیق سیتارام از حامیان صدیق حزب تودهٔ ایران بود و در سمینار بین‌المللی موفقی که به‌مناسبت هشتادمین سالگرد بنیانگذاری حزب تودهٔ ایران در مهرماه ۱۴۰۰ برگزار شده بود سخنرانی‌ای مهم و به‌یادماندنی ایراد کرد.
از لحاظ تشکیلاتی این حزب بیش از یک میلیون عضو و بیش از ۵۰ میلیون عضو در سازمان‌های توده‌ای خود دارد. بر اساس گزارش به کنگره حزب کمونیست هند (مارکسیست)، رسماً بیش از ۱٫۰۲میلیون عضو را ثبت کرد، و عضویت زنان به مرز ۲۰ درصد و جوانان به ۲۲٫۶ درصد رسیده است.
حزب کمونیست هند (مارکسیست) ترکیبی سالم از ۴۸٫۲ درصد طبقه کارگر و ۲۷٫۲ درصد کارگران کشاورزی و دهقانان فقیر دارد. کنگره بیست‌وچهارم یک کمیته اجرایی مرکزی ۸۵ نفره و یک دفتر سیاسی ۱۸ نفره را انتخاب کرد. رفیق ماریام الکساندر “بیبی” به‌مقام دبیرکلی حزب کمونیست هند (مارکسیست) انتخاب شد. رفیق قبل از کنگره بیست‌وچهارم نزدیک به یک دهه در مقام دبیر “شعبهٔ روابط بین‌المللی” و عضو “هیئت سیاسی” کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست هند (مارکسیست) انجام وظیفه نمود.
از طرف کمیته مرکزی حزب تودهٔ ایران پیام تبریک و همبستگی‌ای به‌مناسبت برگزاری این کنگره مهم به حزب برادر ارسال شده بود. در این پیام به‌همراه ابراز امیدواری برای موفقیت بیستوچهارمین کنگره حزب برادر و حصول به پیشرفت‌های تعیین کننده در مبارزه برای صلح، ترقی، و سوسیالیسم، و همچنین به رشته‌های پیوند و همبستگی تاریخی بین دو حزب اشاره شده و بر تعهد ما به گسترش و تعمیق این روابط تأکید گردیده است. هفتهٔ گذشته نامهٔ تشکرآمیز رفیق “بیبی”، دبیرکل حزب کمونیست هند (مارکسیست) به پیام کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران دریافت شد.
تقویت حزب از مسیر ادغام مبارزه با “جنبش هندوتوا” و “نولیبرالیسم”
گزارش بازنگری سیاسی و پیش‌نویس قطعنامهٔ سیاسی بیستوچهارمین کنگرهٔ حزب کمونیست هند (مارکسیست) از سوی “پراکاش کارات”، عضو دفتر هیئت سیاسی و هماهنگ‌کنندهٔ کمیتهٔ مرکزی حزب، ارائه شد. کمیتهٔ مرکزی سند گزارش بازنگری سیاسی را در ماه آبان ۱۴۰۳ تصویب کرد. بر اساس این گزارش، پیش‌نویس قطعنامهٔ سیاسی تهیه و به‌منظور بحث و تبادل‌نظر دربارهٔ آن میان تمامی اعضا و بدنهٔ حزب توزیع گردید…
یکی از نگرانی‌های اصلی که اکنون در درون حزب وجود دارد این است که ما به‌اندازه‌ای که باید رشد نکرده‌ایم و همچنین نتوانسته‌ایم قدرت مستقل‌مان را آن گونه که در گزارش تشکیلاتی‌سیاسی ترسیم شده افزایش دهیم. در جریان بررسی اجرای خط‌مشی مبارزاتی مشخص شد که خودِ این خط‌مشی صحیح است، اما چالش‌هایی در اجرای آن وجود داشته که باید به آن‌ها پرداخته شود. قطع‌نامه‌های سیاسی متوالی در سه کنگرهٔ گذشته حزب بر ضرورت تقویتِ قدرتِ مستقل‌مان به‌ویژه برای متوقف کردن روند کاسته شدن از پایگاه توده‌ای حزب تأکید داشته‌اند. در ارزیابی‌مان مشاهده می‌کنیم راهکارهای مبارزاتی تصویب شده در کنگرهٔ کانور بر وظیفهٔ اصلی منزوی کردن و شکست دادن حزب “بهاراتیا جاناتا” (“بی‌جی‌پی”) تأکید می‌کند. در این خط‌مشی آمده است به‌منظور دست یافتن به این هدف گردهم آوردنِ نیروهای سکولار گسترده‌تر، بسیج مردمی وسیع‌تر، و برپایی کارپایه‌هایی فراگیر باید فعالانه پیگیری شود. این هدف با موفقیت دنبال شده است، به‌گونه‌ای که در انتخابات “لوک سبها” در سال ۱۴۰۳ حزب “بی‌جی‌پی” برای نخستین بار در سه دورهٔ متوالی اکثریتش را از دست داد. با این حال، خط‌مشی مصوب کنگرهٔ کانور وظیفه‌ای دوگانه را ترسیم کرده بود: نخست، مبارزهٔ کارآمد با “بی‌جی‌پی” و دوم، ضرورت تقویت هم‌زمان قدرت مستقل حزب در انجام این مبارزه.
ارزیابی این‌طور پایان می‌یابد که در جبههٔ اول تا اندازه‌ای پیشرفت حاصل شده، اما نتوانسته‌ایم قدرت مستقل حزب را به‌شکلی چشمگیر افزایش دهیم. در این ارزیابی تأکید می‌شود تا وقتی هر دو جنبه یعنی مقاومت در برابر “بی‌جی‌پی” و تقویت حزب به‌طور‌هم‌زمان پیگیری نشوند، حزب نه می‌تواند به‌پیش رود و نه در روی در رویی با “بی‌جی‌پی” کارساز باشد.
تقویت قدرت مستقل حزب به توسعهٔ مبارزات طبقاتی و توده‌ای نیازمند است. با وجود برخی تلاش‌ها، این مبارزات در سطح ملی کماکان ناکافی‌اند. این موضوع به‌تفصل بررسی شده است. مشکل این نیست که ما درگیر چنین مبارزاتی نشده باشیم. ما برای حق مسکن، زمین برای کشت، دستمزد، جاده‌سازی، سازوساخت، و دیگر خواسته‌ها مبارزاتی داشته‌ایم. اما آنچه دریافتیم این بود که برای تشدید و ادامه یافتن این مبارزات به‌شکلی پایدار شتاب لازم وجود نداشته است… در رابطه با بخش‌ها و چالش‌ها، به ویژه طبقهٔ کارگر، تأثیرگذاری سیاسی کلی ما در میان کارگران کاهش یافته است. هرچند در سازمان‌دهی کارگران استخدام‌قراردادی پیشرفت‌هایی حاصل شده، اما این حوزه همچنان نیازمند توجه و مداخلهٔ هدفمند است. یکی از ضعف‌های عمده و دیرپا کمبود کار سیاسی و نظری در میان توده‌هایی است که از مسیر مبارزات به حزب جذب شده‌اند. بدون کار ادامه‌دار سیاسی و نظری در میان این توده‌ها، تحکیم حزب دست‌نیافتنی باقی می‌ماند.
وظیفهٔ اصلی ما، همان‌طور که در راهکارهای مبارزاتی کنگره کانور ترسیم شده، منزوی کردن و شکست دادن حزب “بی‌جی‌پی” است. با این حال، این هدف هرگز به عرصهٔ انتخاباتی نباید محدود شود. چالش حیاتی‌ای که همچنان باقی مانده چگونگی روی در رویی با حزب “هندوتوا” و جریان‌های نظری گسترده‌ای است که از آن پشتیبانی می‌کنند. کنگره‌های بیست‌ودوم و بیست‌وسوم حزب کمونیست، رویارویی با جنبش “هندوتوا” را وظیفه‌ای کلیدی تشخیص دادند و بر ضرورت مبارزهٔ نظری و مسلکی علیه جنبش “هندوتوا” که پروژه‌ای سیاسی متعلق به “آر اس اس” (“RSS”: سازمان “تشکیلات ملی میهن‌پرستی”، سازمانی شبه‌نظامی، و راستگرا‌ی هندی) که توانسته نفوذی گسترده پیدا کند تأکید کردند. تا زمانی که به مبارزه‌ای چندجانبه علیه جنبش “هندوتوا” در حوزه‌های نظری، اجتماعی، و فرهنگی وارد نشویم و تا زمانی که بخش‌ها و نواحی خاصی از جامعه را که “آر اساس” در آن‌ها نفوذ یافته شناسایی نکرده و در جذب قلمروهای از دست رفته موفق نشویم، در منزوی کردن و شکست دادن “بی‌جی‌پی” ناتوان خواهیم ماند. شناسایی و هدف‌گیری و سازمان‌دهی بی‌امان علیه این بخش‌ها سنگ‌بنای پیشرفت جنبش ما است.
ما نتوانسته‌ایم حزب را به‌طورکامل برای انجام کار سیاسی، نظری و تشکیلاتی مورد نیاز، مجهز کنیم. در طول دهه‌ها، مبارزهٔ اصلی ما علیه حزب مسلط بورژوا زمین‌دار، یعنی حزب “کنگره” بود. ما در مبارزه با حزب “کنگره” کارآزموده هستیم، اما امروز حزب اصلی بورژوا زمین‌دار، حزب “بی‌جی‌پی” است که با پشتوانهٔ “آر اس اس”، سازمانی است که با ویژگی‌های فاشیستی عمل می‌کند. با این حال، هنوز به‌طورکامل به درکی همه‌جانبه از چگونگی روی در رویی کارآمد با “بی‌جی‌پی” و “آر اس اس” نرسیده‌ایم. این ضعف، در ناتوانی ما در پیاده کردن راهکارهای مبارزاتی پیشین بازتاب یافته است. ما به شکل دادن کارپایه‌هایی گسترده از نیروهای سکولار علیه جنبش “هندوتوا” و اقتدارگرایی پیشینه‌ای مبارزاتی داریم. اتحاد “هندوتوا” و “سرمایه” به پایه‌ای برای چرخش به راست در کشور تبدیل شده است. در همان دم که علیه سرمایه‌داری نولیبرال به‌پا می‌خیزیم، مبارزه با جنبش “هندوتوا” نیز باید به‌پیش برده شود. ادغام این دو مبارزه، ضرورتی اساسی است، و ورزیدگی در این ادغام همچنان وظیفه‌ای کلیدی باقی مانده است. اگرچه در این زمینه پیشرفت‌هایی داشته‌ایم، اما هنوز راهی طولانی در پیش است.
در پیش‌نویس قطعنامهٔ سیاسی تصریح کردیم جنبش “هندوتوا” با بهره‌گیری از اقتدارگرایی فزاینده و شیوه‌های نوفاشیستی، سیاست‌های نولیبرالی را به‌صورت تهاجمی پیش می‌برد. برای نخستین بار است که به‌صراحت این پدیده را “نوفاشیستی” توصیف می‌کنیم. کمیتهٔ مرکزی همچنین توصیه کرده است یادداشتی توضیحی دربارهٔ این اصطلاح همراه با گزارش ارزیابی سیاسی منتشر شود. در سطح جهانی، رشد نیروهای راست افراطی در اروپا، آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، و بخش‌هایی از آسیا را شاهدیم. این پدیده با بحران نولیبرالیسم پیوندی تنگاتنگ دارد. برای تقویت جنبش‌مان، جوانان بیشتری را باید جذب کنیم، به‌ویژه آنانی که از درون پایگاه اصلی طبقهٔ کارگر ما می‌آیند. سیاسی کردن طبقهٔ کارگر، کار متمرکز در منطقه‌های مسکونی، و ساختن وحدت چپ برای شکل‌گیری کارپایهٔ مقاومتی‌ای گسترده‌تر ضروری هستند.
پراکاش کارات در ادامه گزارشی دربارهٔ اصلاحات پیش از کنگره ارائه داد. درمجموع ۳ هزار و ۴۲۴ اصلاحیه و ۸۴ پیشنهاد دریافت شد که از این میان ۱۳۳ اصلاحیه پذیرفته شد که ۸۵ مورد آن مربوط به بخش بین‌المللی بود و ۴۸ مورد به بخش ملی اختصاص داشت.
خلاصه ای از نوشتهٔ رفیق ماماتا، ژورنالیست و عضو شعبهٔ روابط بین‌المللی “حزب کمونیست هند (مارکسیست) “.
[به‌نقل از: “دموکراسی مردمی”، نشریهٔ ارگان مرکزی” حزب کمونیست هند (مارکسیست)”].
به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۳۳، ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۴
