بدرود رفیق علی اکبر سخاوتدوست رفیق توده ها
ارغوان!
این چه رازی است که هر بار بهار
با عزای دل ما میآید.
پانزده اردیبهشت ۱۴۰۴، رفیق علی اکبر سخاوتدوست مشعل فروزان مبارزه برای برقراری عدالت اجتماعی، آزادی، استقلال و صلح را به دیگر یاران توده‌ای و همنبردان سپرد و از آستانه ناگزیر گذشت.
نازنین ما
عشق را و درد را
در تنی فشرده آزمود و رفت
رفیق اکبر در ۷ مرداد ۱۳۳۹ در قزوین، شهر عبید زاکانی، عارف قزوینی، علامه دهخدا و عبدالصمد کامبخش، در خانوادهای زحمتکش پا به عرصه هستی نهاد و ناگزیر از همان کودکی و نوجوانی با کار و زحمت و ستم ستمگران و استثمار استثمارگران آشنا شد و بالید. با اوج‌گیری مبارزات انقلابی علیه حکومت کودتایی محمدرضا شاه پهلوی در دهه پنجاه خورشیدی، رفیق اکبر، به هواداری از سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران پرداخت. با پیروزی انقلاب بهمن، او به سازمان فدایی پیوست و در جریان تحولات درونی سازمان، راه سازمان فداییان خلق ایران(اکثریت) را برگزید. رفیق اکبر سخاوت دوست در اوایل سال ۱۳۶۱ به عضویت حزب توده ایران درآمد و تا پایان عمر کوتاه اما شرافتمندانه‌اش به آرمان‌های شریف چپ ایران و حزب توده ایران، به مثابه حزب طبقه کارگر ایران، وفادار ماند. او در این راه دشوار، بارها بازداشت شد و تحت فشار قرار گرفت.
رفیق اکبر از خانوادهای انقلابی برخاسته بود. یک برادرش، مسعود، جان گرانقدرش را در همان نخستین ماه‌های جنگ ایران و عراق فدای میهن کرد و برادر نوجوان دیگرش، فرهاد، به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران اعدام شد. رفیق اکبر بخش مهمی از زندگی کاری خود را در میان زحمتکشان صنف میوه و ترهبار صرف کرد. صداقت، سلامت، پاکدامنی و جوانمردی رفیق اکبر باعث شد که او بارها به عنوان نماینده این قشر زحمتکش و محترم انتخاب شود و به دفاع از حقوق صنفی آنها بپردازد. رفیق اکبر سخاوت دوست را، در حالیکه تنها ۶۵ سال داشت و هنوز از انرژی جوشان برای پیشبرد آرمان‌های حزب توده ایران و یاری و مهرورزی به رفیقان و مردم زحمتکش، برخوردار بود، متاسفانه بیماری سرطان دستگاه گوارش از پای درآورد.
او به این قطعه از شعر استاد سایه از کتاب “بانگ نی”عشق می‌ورزید و باور داشت که شهیدان و جان باختگان و رفیقان وفادار آرمیده در خاک هموار در مشت‌های گرهکرده علیه ستم و در غریو فریادهای آزادی‌خواهانه جاودانه‌اند. رفیق اکبر سخاوت دوست خود نیز در این غریوها و مشت‌های گره کرده همواره حضور خواهد داشت.
هر کجا مشتی گره شد مشت من
زخمی هر تازیانه پشت من
هر کجا فریاد آزادی منم
من در این فریادها دم می‌زنم
حزب تودۀ ایران درگذشت رفیق سخاوت دوست را به همه رفقای توده‌ای خانواده و دوستانش تسلیت می‌گوید. یادش گرامی و ماندگار و راهش پر رهرو باد!
به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۳۴، ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۴
