اتوبوس و قطار یا تانک؟ کارگران حاضر به پرداخت هزینه‌های جنگی نیستند
اتحادیه کارگران صنعت پولاد آلمان ( ای. گ. متال) در فراخوانی از همه کارگران دعوت کرد به خواستِ اجرای سیاستی بهتر در صنعت پولاد بپیوندند. خواستِ سندیکا در طرحی دوازده ماده‌ای از دولت آینده از جمله تعدیل در افزایش قیمت برق، سرمایه‌گذاری صحیح، بالابردن سطح آگاهی و تخصص در کار، و حمایت‌های بیشتر دولت در عرصهٔ خدمات اجتماعی و تأمین و تضمین بیشتر امنیت شغلی کارگران است. … هم‌زمان مذاکرات بر سر افزایش دستمزدها آغاز می‌شود و هدف سندیکا از این کارزار زیر فشار گذاشتن اعضای شرکت کننده در مذاکرات است تا به نگرانی‌ها و مطالبات کارگران توجه کنند و اتحادیه ( ای. گ. متال) را در جایگاه یکی از شرکایِ سیاسی و اجتماعی در مذاکرات بپذیرند و به‌رسمیت بشناسند.
موضوعی که در بحث و گفتگوهای سندیکا باید در مرکز توجه قرار گیرد طرح این پرسش است که ما باید خواهان چه سیاستی در صنعت پولاد باشیم؟ بحث و جدل با دولت جدید “فریدریش مرتس”- از حزب “اتحادیه دمکرات مسیحی” (س.د. ئو.)- بر سر این نیست که در صنایع سیاستِ شوک‌درمانی به‌اجرا گذاشته شود، بلکه موضوع بر سر آن است که چه نوع صنعتی در کشور باید به‌اجرا درآید. نشانه‌ها در حال حاضر حاکی از گسترش صنعت تسلیحات در داخل کشور است. در گذشته هم دولت “اولاف شولتس”- از حزب سوسیال‌دمکرات (اس. پ. د.)- زیر نام “راهبرد صنایع دفاعی و امنیت ملی”، سیاستِ برنامه‌ریزیِ تسلیحاتی را هموار کرده بود. سیاست صنعتی به شکلی طراحی شده است که از کنسرن‌های تسلیحاتی برای تولید ابزار جنگی حمایت می‌کند. به‌همین منظور باید شرایط مناسب سیاسی، اقتصادی، و همچنین اجتماعی در سطح کشور و قارهٔ اروپا فراهم شود. صنایع تولید تسلیحات نظامی از آماده سازی این شرایط بسیار خوشنود و خرسند هستند. پاپ برگر، رئیس کارخانهٔ “راین متال” که ۲۵۰ تا ۳۰۰ میلیارد یورو سود به‌دست آورده است، در این شادی تنها نیست.
چنین جهت‌گیری و برنامه‌ریزی‌ای در صنایع به‌علت تولید و گسترش صنایع تسلیحاتی مشکل‌هایی را به‌همراه خواهد داشت. دیگر عرصه‌های تولید مطیع و فرمانبردار روند تولید تسلیحات خواهند شد و این بدان معنا است که سیاست صنعتی “اولاف شولتس” به‌احتمال قوی با یک‌سری تغییرها از طرف “فریدریش مرتس” ادامه پیدا خواهد کرد: هدف، تبدیل تولیدات غیرنظامی به تولیدات نظامی است. تمرکز بر یک چنین سیاستی راه بر تک‌محصولی کردن در صنعت را هموار می‌کند، یک صنعت مسلط تسلیحاتی که به رخداد جنگ‌های واقعی وابسته خواهد شد. این پویه تنها در صورتی می‌تواند سود آور باشد که نارنجک‌های دستی، تانک‌های جنگی، و مسلسل‌ها از انبار‌ها بیرون بیایند، برای کشت‌وکشتار استفاده شوند و درنتیجه چرخهٔ عرضه و تقاضا به‌صورت مستمر فعال نگه داشته شود. این سیاست با خواست صنایع تسلیحاتی که بین سلاح‌های تهاجمی مانند تانک‌ها و سلاح‌های دفاعی مانند سیستم‌های ضد تانک تفاوتی قائل نمی‌شود مطابقت دارد. بنابراین، آن‌چه قرار است تولید شود باید سود‌آور باشد.
اتحادیهٔ کارگران صنعت پولاد آلمان ( ای. گ. متال) در برابر این شکل از توسعه با چالشی عظیم روبرو شده است. جریان جنگ اوکراین بحران صنایع خودروسازی آلمان را بیشتر کرد، ولی از طرفی این جنگ روند ارزش‌آفرینی در صنایع نظامی را تثبیت و محرکی برای برنامهٔ اقتصادی شد و ادعا می‌شود آن‌چه اقتصاد را تقویت می‌کند، مشاغل را هم تضمین می‌کند. بی‌دلیل نیست که صنعت نظامی از بزرگ‌ترین موج استخدام از زمان پایان جنگ سرد صحبت می‌کند و استخدام چهارصد هزار کارگر را وعده می‌دهد. وضعیت شهر “گورلیتز” در جنگ جهانی دوم که در مرز مشترک بین آلمان و لهستان واقع شده است، نشان می‌دهد که بحران و بهبود چقدر به یکدیگر نزدیک هستند. در این منطقه کارخانهٔ تولید تسلیحات نظامی “ک.ان.د.اس” در تلاش است تا از ماه مارس ۲۰۲۶ / ۱۴۰۵ در کارخانه متعلق به کنسرن آلستوم خودروهای زرهی را تولید و در وهله اول هفتصد نیروی جوان و متخصص را استخدام کند.
گستردن و شتاب دادن به ظرفیت تجهیزات نظامی، همچنین سیاست اشتغال برای مدت ده سال یا بیشتر را تدارک و طراحی کردن، ویژگی مشخص برای آمادگی جنگی است. کارگاه‌های تولیدی کوچک در حال تبدیل شدن به تولید کنندگان در مقیاس بزرگ هستند. از آغاز جنگ اوکراین تنها شرکت “راین متال” ظرفیت تولید نارنجک را ده برابر افزایش داده است. در این شرایط تنها موضع‌های صلح‌جویانه و دیرینهٔ سندیکاهای کارگری نیست که در معرض خطر و تضعیف شدن قرار گرفته است، بلکه تمام تلاش‌ها برای دگرگونی‌های بنیادین اجتماعی به‌سود کارگران در معرض خطر و نابود شدن هستند.
همچنین برای حفظ سیارهٔ ما مهم است که بدانیم آیا از پولادِ سبز در راستای دگرگونی سامانهٔ حمل‌و‌نقل مانند اتوبوس‌ها، قطارها، و ریل‌ها استفاده می‌شود و یا در ساخت تانک‌های جنگی، تانک‌هایی که در میدان کشتار انسان‌ها از کار افتاده و سپس تبدیل به ضایعات فولادی می‌شوند. بنابراین، در بحث‌های لازم و ضروری راجع به تبدیل صنعت به یک صنعت پشتیبان محیط زیست به این پرسش باید پاسخ داده شود که چه شکل از تولید تأمین کنندهٔ منافع جامعه است و درمجموع باید آشکار شود که این تبدیل مجدد با سیاست صنعت پایدار در تضاد و تقابل قرار نگیرد [منبع: روزنامهٔ “عصر ما”، نشریهٔ حزب کمونیست آلمان( د. ک .پ)، بیست و چهارم اسفند ماه ۱۴۰۳].
ضمیمه کارگری «نامهٔ مردم» شمارۀ ۹۸، ۲۶ خرداد ۱۴۰۴
