سرکوب زندانیان و ادامۀ صادر شدن حکمهای اعدام برای زندانیان بدون برگزاری دادگاه
سمیه رشیدی زندانی سیاسی که در اردیبهشتماه ۱۴۰۴ هنگام شعارنویسی روی دیوارهای محلهٔ جوادیه بازداشت شد بهدلیل رسیدگی نکردن مسئولان زندان قرچک ورامین نسبت به وضع جسمانی او و رساندن بهموقع او به بیمارستان در واقع به قتل رسید. البته در این زندان، زندانی دیگری که بهعلت جرائم مالی زندانی بود نیز دقیقاً دوازده روز قبل از قتل سمیه رشیدی بهدلیل مشابه تأخیر در رساندن بهموقع زندانی بیمار به بیمارستان بهقتل رسیده بود. زندانیان زن زندان قرچک در اعتراض به برخورهای غیرانسانی و غیرمسئولانۀ گردانندگان زندان که به قتل سمیه رشیدی منجر شد دست به اعتصاب غذای دو روزه زدند. ادامۀ سیاستهای سرکوبگرانه و غیرانسانی در رژیم چون نهادینه است فقط به رسیدگی نکردن به وضع زندانیان منحصر نمیشود. اعدامهای اخیر که بهگفتۀ مسئولان حکومت در مورد جاسوسهای اسرائیل اجرا شدند در شرایطی برگزار شدند که هیچگونه امکان دفاع یا محاکمهای برای محکومانش بهوجود نیامده بود.
گذشته از آن که حکم اعدام به طورکلی باید لغو شود از رژیم هم باید پرسید چرا مردم ایران و خصوصاً خانوادۀ آنانی که بهعلت جنگ دوازده روزه و نفوذ جاسوسهای اسرائیلی در حساسترین مقامها شاهد جان باختن عزیزان خود بودند چرا از نحوۀ نفوذ جاسوسها در بالاترین و حساسترین ارگانها نباید بیاطلاع بمانند؟
به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۴۴، ۱۴ مهر ۱۴۰۴
