پویهٔ پیدایش سندیکاهای کارگری در ایران- بخش سی‌ویکم
همچنان‌که در شماره‌های پیشین اشاره کردیم، چگونگی استفادهٔ مبارزان سندیکایی برای ارتباط با تودهٔ کارگر با وجود فضای پلیسی و نفوذ ساواک در تشکل‌های سندیکایی آن زمان، از فرازهایی مهم و درعین‌حال درخشان جنبش سندیکایی زحمتکشان میهن ما در سال‌های دههٔ ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ است. به‌طور‌مثال، به اعتصاب کارخانهٔ “پشم‌باف” اصفهان می‌توان اشاره کرد. وقتی کارفرما از اجرای مواد قرارداد خود با کارگران امتناع کرد، کارگران با استفاده از سندیکایی که وجود داشت اعتصاب کردند و با پافشاری و همبستگی به موفقیت نیز دست یافتند. این استفاده ماهرانه از تشکل موجود سندیکایی آگاهی و شعور طبقاتی کارگران را در یک محیط اختناق بالا می‌برد. همچنین فضایی نسبتاً مساعد را برای افراد آگاه طبقه کارگر و کارگران پیش‌رو ایجاد می‌کرد. مبارزات و اعتصاب‌ها به شکل‌ها و شیوه‌هایی گوناگون درطول سال‌های دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ ادامه می‌یابند. در این دوره با فعالیت آگاهانه کارگران توده‌ای که بعدها و پس از پیروزی انقلاب در احیای جنبش سندیکایی زحمتکشان نقش داشتند، مبارزات کارگری ادامه دارد. طی همین دوره نقش طبقه کارگر در حیات اجتماعی و درنتیجه در مبارزهٔ سیاسی افزایش می‌یابد. با مبارزهٔ خستگی‌ناپذیر جنبش گام‌هایی بزرگ به‌پیش برمی‌دارد. در این دوره افزایش کمی و کیفی طبقهٔ کارگر را شاهد هستیم.
پایان بخش سی‌ویکم- ادامه در شماره‌های آینده.
ادامهٔ سلسله مقاله‌ها پیرامون “نام‌های نازدودنی جنبش سندیکایی و چهره‌های آن” در شمارهٔ آینده منتشر خواهد شد.
ضمیمه کارگری «نامهٔ مردم» شمارۀ ۱۰۲، ۱۴ مهر ۱۴۰۴
