رأی‌دهندگان ایالات متحده، شکستی بزرگ به جریان «مگا» (عظمت را دوباره به آمریکا بازگردانیم) وارد کردند
نیویورک – روز سه‌شنبه ۴ نوامبر ۲۰۲۵/ ۱۳ آبان‌ماه ۱۴۰۴ در سراسر کشور رأی‌دهندگان به حوزه‌های رأی‌گیری هجوم آوردند تا دموکرات‌هایی را انتخاب کنند که طرح‌های ترامپ و به‌ویژه شکست دولت ترامپ میلیاردر، در تحقق وعده‌های اقتصادی برای تأمین مایحتاج مردم را به‌چالش می‌کشند. همچنین مسئله‌ای که برای رأی‌دهندگان اهمیتی فراوان داشت مسئولیتی بود که بسیاری از آنان احساس می‌کردند: شرکت مؤثر در انتخابات و نجات دادن دموکراسی از دست عناصر خودکامه و فاشیستی که اکنون کنترل دولت فدرال در واشنگتن را در دست دارند.
در اثبات این نکته که کارزاری مبتنی بر اندیشه‌های ترقی‌خواهانه (و امید) بر ترس، نفرت، و انبوهی از سرمایه‌های انتخاباتی می‌تواند پیروز شود، زهران ممدانی، نمایندهٔ سوسیال-دموکرات مجلس ایالتی، با قاطعیت در رقابت برای انتخاب شهردار نیویورک پیروز شد. با شمارش ۹۱ درصد از آرا، ممدانی ۳۴ ساله با کسب اکثریت مطلق، یعنی ۴/ ۵۰ درصد در برابر ۶/ ۴۱ درصد و با اختلاف ۱۸۱٬۰۵۶ رأی از مجموع ۲٫۰۵۶ میلیون رأیِ داده شده، بر اندرو کومو، فرماندار پیشین و درگیر با رسوایی‌هایی متعدد، غلبه کرد. کومو در مرحلهٔ مقدماتی نامزدی از سوی حزب دموکرات با اختلافی بیش از ۱۰ واحد درصد از ممدانی شکست خورده بود، ولی در انتخابات عمومی درمقام نامزد مستقل وارد رقابت شد.
روایت اصلیِ پیروزی ممدانی، شیوه‌ای بود که او مردم نیویورک (به‌ویژه رأی دهندگان جوان‌تر) را به جنب‌وجوش و مشارکت واداشت. حدود ۷۸ درصد از افراد زیر ۳۰ سال به او رأی دادند. در روز انتخابات، او ارتشی داوطلب متشکل از بیش از ۱۰۰ هزار نفر داشت که بسیاری از آنان از اعضای اتحادیه‌ها از جمله شمار زیادی از اعضای “اتحادیه کارگران خودروسازی متحد” UAW در محیط‌های دانشگاهی شهر، بودند. گزارش‌های انتخاباتی اعلام کردند که این داوطلبان به بیش از سه میلیون خانه برای گفت‌وگو با رأی‌دهندگان مراجعه کرده‌اند.
کومو، که از حمایت وال استریت برخوردار بود و کارزاری مبتنی بر ترس از سوسیالیسم و نفرت از دین اسلام ممدانی به‌راه انداخته بود، تلاش کرد که رأی‌دهندگان منطقه‌های بیرون از شهر را با خود همراه کند. ولی این تلاش با شکست کامل روبه‌رو شد. کومو تنها در یکی از این منطقه‌ها یعنی استاتن آیلند (کم‌جمعیت‌ترین و جمهوری‌خواه‌ترین منطقه) رأی آورد، ولی در بروکلین به‌شدت شکست خورد؛ جایی که حوزه‌های انتخاباتی در بدفورد-استایوسنت با نسبت دست‌کم هشت به یک (و گاه بیشتر) به ممدانی رأی دادند.
ممدانی به دموکرات‌ها نشان داد که چگونه دوباره پیروز شوند
مفسران جناح محافظه‌کارتر حزب دموکرات که از پیروزی چشمگیر ممدانی دچار نگرانی شده‌اند، با اصرار کوشیدند تنها بر مسئلهٔ “هزینهٔ زندگی” تأکید کنند، مسئله‌ای که البته ممدانی در کارزار خود به‌طور جدی بر آن تمرکز داشت. با این حال، این مفسران هنوز نمی‌پذیرند که از دلیل‌های اصلیِ طنین‌افکن شدن کارزار ممدانی دقیقاً در این بود که او خودِ سیستم سیاسی و اقتصادی را به چالش کشید. یکی از مفسران شبکهٔ MSNBC گفت که امیدوار است ممدانی “در همان پنج منطقهٔ نیویورک بماند، چون در آنجا کارهایی زیاد برای انجام دادن دارد و دیگر منطقه‌های کشور را به دموکرات‌های میانه‌روتر واگذارد.”
کومو برای رأی‌دهندگانِ به ممدانی چهرهٔ نظام حاکم بود، نظامی که یا از فرماندار پیشین(کومو) حمایت می‌کرد یا جز در مواردی اندک، بی‌عمل و خاموش مانده بود. رهبران جناح مترقی حزب دموکرات از جمله سناتور برنی سندرز (نمایندهٔ مستقل از ایالت ورمانت) و الکساندریا اوکاسیو-کورتز (نماینده حزب دموکرات از نیویورک) با قاطعیت از ممدانی پشتیبانی کردند و در کارزار انتخاباتی او نیز فعالانه حضور یافتند.
نمایندگان ارشد کنگره، سناتور چاک شومر و حکیم جفریز (که هر دو نماینده بروکلین هستند) هیچ‌گاه با ممدانی موافق نبودند. شومر هرگز به‌طور رسمی از ممدانی حمایت نکرد، ولی گفت خوشحال خواهد شد که با او همکاری کند. جفریز یک هفته پیش از انتخابات از ممدانی اعلام حمایت کرد، ولی پس از پیروزی او گفت که آن دو هنوز “اختلافات نامشخصی” با یکدیگر دارند. فرماندار کتی هوکول، پس از انتخابات مقدماتی از ممدانی پشتیبانی کرد.
در ابتدا به دلیل‌هایی مختلف از جمله مذهب ممدانی (او یک مسلمان-آمریکایی است) حمایت او از سوسیالیسم و موضعگیری‌های صریحش در مورد مسئله‌های مختلف ترقی‌خواهانه مانند تثبیت اجاره‌بها، ارائهٔ خدمات رایگان اتوبوس، مبارزه با تورم، حمایت از حقوق فلسطینی‌ها، دفاع از برابری دگرباشان جنسی (LGBTQ)، و مبارزه با رئیس‌جمهور دونالد ترامپ، برخی تحلیلگران در رسانه‌های لیبرال او را کنار گذاشتند. ممدانی هیچ‌یک از این موضعگیری‌هایش را رد نکرد و در عوض در سخنرانی‌اش به‌مناسبت پیروزی‌اش به آن‌ها افتخار کرد.
حامی بی‌پروای سوسیالیسم و کارگران
ممدانی اعلام کرد: “من جوان هستم، من مسلمان هستم، من یک سوسیالیست دموکرات هستم، من یک مهاجر هستم” و افزود: “و مهم‌تر از همه، هرگز حاضر نیستم بابت هیچ‌یک از این‌ها عذرخواهی کنم!” او به‌طور کامل جریان مگا را به‌چالش کشید و درادامه گفت وحدت چندنژادی طبقهٔ کارگر که اساس کارزار او بر آن بنا شده است “نه تنها راه پیروزی بر ترامپ است، بلکه راه پیروزی بر نفر بعدی نیز هست.” ممدانی خطاب به اشغال کنندهٔ کاخ سفید گفت: “رئیس‌جمهور ترامپ، من می‌دانم که دارید تماشا می‌کنید و گوش می‌دهید، پس تنها چهار کلمه برای شما دارم: صدایت را بلندتر کن!”
ممدانی با اشاره به تلاش‌های طبقهٔ حاکم برای جلوگیری از کارزار انتخاباتی او برای شهرداری اعلام کرد: “ده‌ها میلیون دلار صرف شده تا واقعیت را باز تعریف کنند… همان‌طور که بارها رخ داده است، طبقهٔ میلیاردر تلاش کرده است کسانی که ساعتی ۳۰ دلار درآمد دارند را متقاعد کند که دشمنان‌شان کسانی هستند که ساعتی ۲۰ دلار درآمد دارند. میلیاردر‌ها می‌خواهند مردم علیه یکدیگر بجنگند تا از کار بازسازی سیستمی که سال‌هاست از هم پاشیده، منحرف شویم. ما دیگر اجازه نمی‌دهیم آنان قوانین بازی را برای ما تعیین کنند. آنان باید همان قوانینی را رعایت کنند که بقیه، ما، رعایت می‌کنیم.”
شهردار جدید نیویورک همچنین پیامی برای دموکرات‌هایی داشت که از واقعیت‌های مبارزهٔ طبقاتی رویگردان‌اند و در مسئله‌های اقتصادی و ناتوانی کارگران در گذران زندگی، تسلیم سخنان جناح راست می‌شوند. او توضیح داد: “بسیاری از جوانان نمی‌توانند خود را در حزب ما ببینند و بسیاری از کارگران به دنبال پاسخ برای اینکه چرا عقب مانده‌اند به جناح راست روی آورده‌اند.” مأموریت او و پیامش به تشکیلات حزب دموکرات آمریکا این است که کارزاری مبتنی بر امید و وعده‌هایی به پیشرفت آنان را می‌تواند دوباره به حزب بازگرداند. او گفت: “ما به فرهنگِ فساد پایان خواهیم داد. ما در کنار اتحادیه‌ها خواهیم ایستاد، زیرا کارگران می‌دانند که وقتی حق با کارگران است، کارفرمایانی که سعی در سوءِاستفاده از آنان دارند، بسیار کوچک می‌شوند… و به رئیس‌جمهور ترامپ می‌گویم: برای سرکوب هر یک از ما، لازم است که از همهٔ ما عبور کنی!”
ممدانی همچنین به تاریخ جنبش کارگری و به‌ویژه به “یوجین وی دبز”، رهبر اتحادیهٔ راه‌آهن آمریکا، چهره‌ای سوسیالیست و رهبر اعتصاب سراسری پولمن در سال‌های دههٔ ۱۸۹۰/۱۲۶۹ خورشیدی اشاره کرد. رئیس‌جمهور “گروور کلیولند” که از حزب دموکرات ولی طرفدار سرمایه‌داران بزرگ بود، برای سرکوب اعتصاب، نیروی نظامی فرستاد. ممدانی در سالن نمایش پارامونت در بروکلین به هواداران خود گفت: “یوجین دبز روزی گفت ٬من می‌توانم طلوع روزگاری بهتر را برای بشریت ببینم.٬ تا جایی که به‌یاد داریم، ثروتمندان و افراد صاحب نفوذ به مردم زحمتکش نیویورک می‌گفتند قدرت متعلق به آنان نیست. ولی امشب، برخلاف تمام احتمال‌ها، ما پیروز شدیم. دوستان من، آینده در دستان ماست.”
شکستهای ترامپ و جریان مگا در سراسر کشور
ترامپ که از کومو حمایت کرده بود پیروزی دموکرات‌ها در روز سه‌شنبه را به نبودن نام وی در میان نامزدها نسبت داد، به این معنی که اگر امسال، سال انتخابات ریاست‌جمهوری بود، نامزدهای جمهوری‌خواهان را به پیروزی می‌رساند. او همچنین در شبکه اجتماعی خود (تروث سوشیال Truth Social) نوشت این موضوع [نبودنِ نامش در میان نامزدها] و تعطیلی دولت “دو دلیل شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات امشب [انتخابات شهرداری نیویورک]” بودند.
ترامپ پیش‌تر تهدید به کودتای نظامی در نیویورک کرده و بار دیگر وعدهٔ خود را برای قطع تمام بودجه‌های فدرال این شهر در پی پیروزی انتخابات “کمونیستی” ممدانی تکرار کرده بود. با این حال، از سواحل شرقی تا غربی، شب انتخابات برای رئیس‌جمهور و جریان مگا فاجعه‌آمیز بود. “جو سیمز”، یکی از دو صدر حزب کمونیست آمریکا، روز چهارشنبه صبح گفت: “ترامپ دیشب یک شکست سنگین خورد. منظورم شکست تمام‌عیار در خیابان‌ها و گوشه و کنار شهر در نیویورک، نیوجرسی، ویرجینیا، و کالیفرنیای آفتابی است.”
در همه رأی‌گیری‌های روز سه‌شنبه، رأی‌دهندگان در سراسر کشور، ترامپ و برنامه‌های جریان “مگا” را طرد کردند.
سیمز گفت دموکراسی، تغییر، و توانایی برای تأمین زندگی پیروز شدند و “نژادپرستی، یهودستیزی، تعصب ضد مسلمانان، نفرت ضد مهاجران، و تلاش برای متهم کردن افراد به کمونیست بودن” شکست خوردند. شکستهای جناح راست در روز سه‌شنبه، در واقع در سطح ملی بود. علاوه بر رقابت برای شهرداری نیویورک، دو انتخابات برای فرماندارهای ایالت‌های ویرجینیا و نیوجرسی نیز اهمیتی زیاد داشتند که هر دو انتخابات‌ها به پیروزی قاطع دموکرات‌ها منجر شدند.
در ویرجینیا حمایت از حق سقط جنین زنان، در آخرین ایالت جنوب رودخانه پوتوماک که هنوز این حق را حفظ کرده، مسئله‌ای کلیدی بود. نمایندهٔ پیشین، ابیگیل اسپانبرگر که در دورهٔ خدمتش در مجلس نمایندگان آمریکا به جناح چپ نزدیک شد و حوزهٔ انتخابیه‌اش نیز همین مسیر را طی کرد، با کسب ۵/ ۵۷ درصد در برابر ۳/ ۴۲ درصد، بر حامی ترامپ، وینسوم ارل-سیرز، در ایالت ویرجینیا پیروز شد. این پیروزی چنان چشمگیر بود که حتی نامزد جنجالی دموکرات برای سمت دادستان کل، یعنی جی جونز، توانست نمایندهٔ جمهوریخواه مستقر، جیسون میارس را با نتیجهٔ ۱/ ۵۳ درصد در برابر ۶/ ۶۴ درصد شکست دهد و مجلس ایالتی نیز از ۲۱-۱۹ به نفع دموکرات‌ها به اکثریت ۱۰ کرسی پیش‌بینی‌شده رسید.
این امری است مهم، زیرا مجلس قانونگذاری ویرجینیا امسال لایحهٔ تقسیم‌بندی مجدد کنگره را مطابق با خطوط حزبی تصویب کرد. چنین اقدام‌هایی باید در دو سال متوالی تصویب شده و سپس در یک همه‌پرسی به رأی مردم گذاشته شود. از آنجا که همه مجلس‌های ایالتی در چند سال آینده (با فشار ترامپ که نگران از دست دادن اکثریت اندک جمهوری‌خواهان در مجلس نمایندگان است) مرزبندی جدید خواهند شد، این موضوع به نیروهای مترقی و دموکرات‌ها فرصتی می‌دهد تا یک یا دو کرسی دیگر به حاشیهٔ ۶-۵ خود در ویرجینیا اضافه کنند. نمایندهٔ دموکرات، میکی شریل از نیوجرسی، ترامپ را به موضوع اصلی کارزار خود تبدیل کرد. این استراتژی مؤثر واقع شد و او نمایندهٔ جمهوریخواه مگا، جک چیاتارلی، را با نتیجهٔ ۵۶ درصد در برابر ۴۳ درصد شکست داد. مانند همه انتخابات‌ها، چه ترقی‌خواهان و چه واپسگرایان راستگرا پیروز شوند، کار جنبش‌های کارگری و دموکراتیک با شمارش آرا متوقف نمی‌شود. جو سیمز، رهبر حزب کمونیست ایالات متحده، در صبح روز چهارشنبه ۱۴ آبان‌ماه ۱۴۰۴، گفت: “سؤال اکنون این است که مرحلهٔ بعد چه خواهد شد و این بستگی به ما دارد.” او از مردم خواست “به مبارزه ادامه دهند و پایهٔ پیروزی را با کار توده‌ای آغاز کنند، به یک سازمان بپیوندند، فعالیت کنند، به مبارزه ادامه دهند و فشار را حفظ کنند.
به نقل از «پیپلز ورلد» ۶ نوامبر ۲۰۲۵
به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۴۷، ۲۶ آبان ۱۴۰۴
