از سرگرفتنِ بربریت و شرارت
روز شنبه ۹ اسفندماه ۱۴۰۴ (۲۸ فوریه ۲۰۲۶) صدها نفر در میدان پارلمان بریتانیا، در لندن، علیه حمله‌های آمریکا و اسرائیل به ایران اعتراض کردند. این اجتماع اعتراضی با سرعت در اولین ساعت‌های پس از شروع بمباران پایتخت و شهرهای مختلف ایران سازمان داده شده بود. آنان، اجتماع کنندگان معترض، در حالی که از گسترش درگیری‌ها به جنگی فراگیر بیمناک بودند، از هدف قرار گرفتن کودکان خردسال مدرسه‌ای تکان خورده و خشمگین بودند.
قتل‌عام: پس از حملهٔ هوایی اسرائیل و آمریکا به یک مدرسهٔ ابتدایی دخترانه در شهر میناب، ایران، شنبه ۹ اسفندماه ۱۴۰۴ ( ۲۸ فوریه ۲۰۲۶)، نیروهای امدادگر و اهالی منطقه-استان هرمزگان- در میان آوار جسد کودکان مقتول را می‌جویند.
جیسون هیکل، متخصص مردم‌شناسی و اقتصاددان سوسیالیست، در اظهار نظری دربارهٔ اسرائیل گفت: “بربریت به‌اندازهٔ کافی توصیف‌گر این تباهی نیست”. هیکل، کسی که بیش از هرچه به‌دلیل حمایتش از نظریهٔ “رشد زدایی” (“degrowth”) شناخته می‌شود، به قتل وحشیانهٔ یک پسر ۱۴ سالهٔ فلسطینی به‌وسیلهٔ سربازان اسرائیلی در اردوگاه پناهندگان در کرانهٔ باختری اشغالی اشاره داشت. این حادثه در ماه نوامبر گذشته رخ داد، اما شبکهٔ “بی‌بی‌سی” روز پنجشنبه گذشته آن را گزارش کرد. این نوجوان چندین بار مورد اصابت گلوله قرار گرفت و سپس از دریافت کمک‌های پزشکی محروم شد. هیکل نوشت: “آنان [سربازان اسرائیلی] نه فقط ایستادند در اطراف او و نگاه کردند تا که از خون‌ریزی جان بدهد، بلکه تقلا کردند از رسیدن دو آمبولانس به او مانع شوند”.
اکنون نوبت فرزندان ایران است. پس از آنکه اسرائیل و ایالات متحده روز شنبه حمله‌ای وحشیانه، غیرقانونی، و کاملاً غیرضروری را علیه ایران آغاز کردند، حتی پیش از اینکه اخبار وحشتناک بمباران هدفمند یک مدرسه دخترانه در جنوب ایران به‌وسیلهٔ اسرائیل [یا به‌نظر دیگران به‌وسیلهٔ آمریکا یا درواقع به‌وسیلهٔ متجاوزان به ایران] منتشر شود، صدها نفر به‌سرعت در میدان پارلمان بریتانیا در لندن برای برگزاری تجمع اعتراضی‌ای اضطراری گرد‌هم آمدند. هنگام غروب و زیر نور ماه رنگ‌پریده در کنار برج “بیگ بن” و آغاز حرکت معترضان به سوی خانه‌های‌شان، شمار قربانیان در آن مدرسه به ۸۵ دختر نوجوان رسیده بود. عددی که روز بعد به ۱۴۸ نفر [و بنا به آمار کنونی به ۱۶۸ نفر] افزایش یافت. اسرائیل از زمان آغاز نسل‌کشی‌اش در نوار غزه از ۱۶ مهرماه ۱۴۰۲ (۸ اکتبر ۲۰۲۳) همراه با ادامهٔ کشتارها در کرانهٔ باختری اشغالی، رسماً دست‌کم ۵۰ هزار کودک فلسطینی را در نوار غزه کشته است. با این حال، با توجه به چالش‌های مرتبط با یافتن و شمارش جسدها، جسدهایی که بسیاری‌شان هنوز زیر آوار مدفون هستند یا به‌دلیل آتش‌سوزی غیرقابل شناسایی شده‌اند، این تعداد احتمالاً بسیار بیشتر ۵۰ هزار است.
پس از آغاز حمله‌ها به ایران، دوستی نوشت: “باورم نمی‌شود که آن‌ها [آمریکا و اسرائیل] یک مدرسه را بمباران کرده‌اند”. ولی این اقدام به هیچ وجه باورنکردنی نبود. هم اسرائیل و هم ایالات متحده آشکارا بقایای هرگونه انسانیت را کنار گذاشته‌اند و کشتن کودکان به امری عادی نزد آن‌ها تبدیل شده است. در وجود بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، و دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، جنونی مستبدانه با نوعی مصونیت آشکار از مجازات رها شده و درغلیان است. هیچ‌کس از جنگ افروزی افسارگسیخته و مهر نشده این دو در امان نیست. از این رو، طبیعی بود که تجمع روز شنبه طیفی گسترده از مطالبات و جنبش‌ها را دربر گیرد.
در میان مخالفان حملهٔ نظامی آمریکا- اسرائیل به ایران، به پیشگامیِ سازمان‌های “ائتلاف جنگ را متوقف کنید” و”کارزار خلع سلاح هسته‌ای”، پرچم‌های فلسطین و لبنان، نمایندگانی از “حزب شمای بریتانیا”، فعالان چپ و ترقی‌خواه ایرانی ساکن بریتانیا [از جمله اعضا و هواداران حزب تودهٔ ایران] جناح‌های مختلف چپ رادیکال، بلوک یهودیان، زنان رنگین‌پوست در خروش جهانی زنان و دو نفر که پلاکاردی با مضمون “عدالت برای اریتره‌ای‌ها در مصر” در دست داشتند، دیده می‌شدند.
آمریکا و اسرائیل از این بهانه که ایران می‌تواند در حال توسعه سلاح‌های هسته‌ای باشد، برای توجیه بمباران های کنونی و همچنین حمله‌های [دوازده روزه] ژوئن گذشته /خردادماه ۱۴۰۴ که با هدف نابودی تأسیسات هسته‌ای ایران انجام شد، استفاده کرده‌اند. نینهام۱ با یادآوری حملهٔ آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳/ ۱۳۸۲، جنگی که بیش از هشت سال طول کشید و بریتانیا نیز بر اساس پیش‌فرضی دروغین در آن مشارکت نظامی داشت، گفت: “این امر، تکرار دیگری از دوران حمله به عراق است که به ما گفته شد که حمله برای جلوگیری از دست یافتن عراق به سلاح‌های هسته‌ای و جلوگیری از حمله احتمالی به غرب بوده است”.
نینهام گفت: “آن‌ها [آمریکا و اسرائیل] دقیقاً همین را می‌گویند. اما ایران گفته است که نمی‌خواهد سلاح‌های هسته‌ای را تولید کند”. همچنین سازمان اطلاعاتی ایالات متحده و هم آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، نهاد ناظر هسته‌ای سازمان ملل، گفته‌اند هیچ مدرکی وجود ندارد که ایران در حال توسعه بمب اتم باشد. نینهام افزود: “تنها کشور منطقه که سلاح هسته‌ای دارد، متحد غرب، متجاوز افراطی، کشور اسرائیل است”. اسرائیل در سازمان ملل متحد موضعی منحصر به‌فرد و ریاکارانه با عنوان: “ابهام هسته‌ای” دارد، عنوانی که با آن موظف نیست تأیید یا انکار کند که آیا سلاح هسته‌ای دارد یا نه. این در حالی است که مجمع عمومی سازمان ملل هر ساله قطعنامه‌ای را تصویب می‌کند که طی آن اسرائیل را به خلع‌سلاح [اتمی] فرامی‌خواند. این کشور حداقل ۸۰ و احتمالاً تا حدود ۲۰۰ کلاهک هسته‌ای دارد.
در سال ۲۰۱۵/ ۱۳۹۴ در زمان دولت اوباما ایران توافق‌نامه‌ای به‌نام “برنامهٔ جامع اقدام مشترک” (“برجام”) معروف به توافق هسته‌ای ایران را امضا کرد که این کشور را به بازرسی‌ها و راستی‌آزمایی دقیق فعالیت‌های غنی‌سازی اورانیوم خود ملزم می‌کرد تا اطمینان حاصل شود این فعالیت‌ها تنها برای اهداف هسته‌ای غیرنظامی انجام می شوند. با این حال ترامپ، در دورهٔ نخست ریاست‌جمهوری خود در سال ۲۰۱۸/ ۱۳۹۷بی‌پروا این توافق‌نامه را پاره کرد. مذاکرات اخیر با هدف احیای آن طراحی شده بود، تلاشی که ترامپ بار دیگر با حملهٔ موسوم به “عملیات خشم حماسی” علیه ایران، که نامی مضحک اما تهدیدآمیز دارد، آن را از مسیر خود خارج کرد.
آن “خشم” اکنون می‌تواند به ایالات متحده و اسرائیل بازگردد، به‌ویژه هنگامی که گزارش‌های اواخر شامگاه شنبه شروع به انتشار کردند، گزارش‌هایی مبنی بر اینکه بمباران‌ها آیت‌الله علی خامنه‌ای ۸۶ ساله، رهبر و بالاترین مقام کشور را کشته است.
نوشتهٔ لیندا پنتز گونتر، روزنامه مورنینگ استار، ۱۱ اسفندماه ۱۴۰۴ (۲ مارس ۲۰۲۶).
—————————————————
۱. کریس نینهام، نویسنده کتاب “سرمایه‌داری و آگاهی طبقاتی: اندیشه‌های گئورگ لوکاچ”.
به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۵۵، ۱۸ اسفند ۱۴۰۴
