«لی‌لی خانم» رفیق آرمان‌ خواه، از میان ما رفت!

رفیق اوژنیا آرتونی روز چهارم فوریه ۲۰۲۶ در سن ۹۹ سالگی در آرامش ودر حلقه‌ی خانواده چشم بر دنیا فرو بست.

او که در میان رفقا و دوستان “لی‌لی خانم” نامیده می‌شد، از نوجوانی همراه با همسرش رفیق فقید روبیک تر زاخاریان در صفوف حزب توده‌ی ایران مبارزه برای آزادی و عدالت را آغاز و تا آخرین نفس به آن وفادار ماند.

رفیق لی‌لی انسانی شجاع، صمیمی و مهربان، خوش مشرب و بذله‌گو و در عین حال قاطع و پی‌گیر بود. بی عدالتی را تاب نمی‌آورد. با وازدگان و نارفیقان سر آشتی نداشت. خانه‌اش آشیانه‌ی گرم دوستان و آشنایان بود. هر چه داشت در طبق اخلاص می‌گذاشت. شرح خاطرات‌اش با بیان شیرینی که داشت، شنیدنی بود. وقتی از دوران استبداد پهلوی و یاد رفقای افسری که به جوخه های اعدام سپرده شدند سخن می‌گفت، برق اشک در چشمان‌اش می‌درخشید.

می‌گفت که همراه با چند رفیق زن تحت پوشش همسر افسران زندانی به ملاقات آن‌ها می‌رفتند و از این طریق رهنمودهای حزبی را به رفقا در زندان و نظر افسران زندانی را به رهبری‌ی حزب منتقل می‌کردند.

دو دختر وارسته‌اش در باره‌ی مادر می‌گویند:” با وجود کهولت سن سرشار از خوش‌بینی، امید و شادی بود و انرژیی فوق‌العاده ای را به ما منتقل می‌کرد.

مادر و پدر ما زندگی‌ی آسانی نداشتند. مهاجرت به کشوری فرسنگ‌ها دور از زادگاه، با تفاوت زیادی در شیوه‌ی زندگی و تفکر و فرهنگ چندان ساده نیست.

خانه‌ی ما در پراگ به لطف مادر و پدر محیطی بود گرم، صمیمی، پر از مهر و مکانی برای آشنایی با فرهنگ و تاریخ ارمنستان و ایران و عشق بر این دو سرزمین. چهل و چهار سال از درگذشت پدرمان می‌گذرد. از آن روز مادر تکیه‌گاه محکم‌تری برای ما و ما هم تکیه‌گاهی برای او شدیم. خوش‌بختی‌ی بزرگی بود که بی‌وقفه در کنار هم زیستیم.”

رفیق لی‌لی نامه‌ی مردم را با علاقه مطالعه می‌کرد و با خواندن هر شماره مشتاقانه در انتظار دریافت شماره‌ی بعدی روز‌شماری می‌کرد.

ما درگذشت رفیق لی لی را به همه رفقای حزبی، بازماندگان و مخصوصا فرزندان رفیق صمیمانه تسلیت می‌گوییم .

به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۵۵، ۱۸ اسفند ۱۴۰۴