پیام نوروزی کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران دفاع از میهن در مقابل تجاوز امپریالیسم آمریکا و رژیم جنایتکار نتانیاهو وظیفهای ملی است!
هممیهنان گرامی،
فرا رسیدن نوروز و سال ۱۴۰۵ را به شما مردم ستمدیده که در این روزهای دشوار زیر بمبارانهای وحشیانهٔ امپریالیسم آمریکا و دولت جنایتکار نتانیاهو به استقبال بهار میروید تبریک میگوییم و امیدواریم سال نو سال پایان یافتن این جنگ خانمانسوز و برقراری صلح پایدار، سال تلاش همهٔ میهندوستان برای دفع تجاوز و حفظ تمامیت ارضی کشور، و سال گشایش راهی بهسوی رهایی کشور از زنجیرهای ستم و دیکتاتوری حاکم باشد.
سال ۱۴۰۴ سالی پُرحادثه و مهم در جهان بود. کشتار دهها هزار فلسطینی در نوار غزه بهدست دولت اسرائیل در سکوت تأییدآمیز و غیرانسانی اتحادیهٔ اروپا ادامه یافت. شاهد رشد نگرانکننده و خطرناک نیروهای راست تندرو در جهان بودیم. و سیاست آشکارا تهاجمی دولت شبهفاشیستی ترامپ برای دستاندازی به مناطق گوناگون جهان، از جمله حمله به ونزوئلا و ربودن رئیسجمهور قانونی این کشور، تهدید کردن دانمارک برای تصاحب گرینلند، و نیز سیاستهای تهاجمی علیه کانادا و مکزیک و بیشتر کشورهای جهان از طریق وضع تعرفههای گمرکی بر واردات این کشورها چهرهٔ روشنی از ماهیت زورگویانه و تجاوزگرانهٔ امپریالیسم آمریکا را در معرض قضاوت افکار عمومی جهان و حتی شماری از متحدان تاریخی آن قرار داد. ادامه و گسترش خطرناک این سیاستهای تجاوزکارانه را میتوان در حملهٔ مشترک دولتهای ترامپ و نتانیاهو به ایران دید، آن هم در حالی که بر اساس اطلاعات موثق منتشرشده، مذاکرات صلح با جمهوری اسلامی در حال پیشرفت بود.
هممیهنان گرامی،
بمباران گستردهٔ خاک میهن، که تاکنون هزاران کشته و مجروح غیر نظامی برجای گذاشته است، و نیز در روزهای اخیر طرح موضوع امکان تجاوز زمینی نیروهای آمریکایی به ایران برای اشغال کشور، شرایطی بسیار دشوار و خطرناک را پیش روی همهٔ ما قرار داده است. هیچ نیروی ملی و آزادیخواهی نمیتواند در برابر چنین تجاوزی به تمامیت ارضی کشور بیطرف باقی بماند و در عین حال روشن است که دفاع از تمامیت ارضی کشور به معنای دفاع از حکومت فاسد و دیکتاتوری جمهوری اسلامی نیست که ایران را به لبهٔ پرتگاه فاجعه کشانده است.
دههها سرکوب خشن و خونین هرگونه صدای اعتراض به شیوههای فاسد و ضدمردمی حکمرانی در ایران، که بر پایهٔ دیکتاتوری فردی ولی فقیه و سلطه بر همهٔ نهادها و سیاستگذاریهای کلان کشور استوار بوده است، ایران را با چالشهای جدی داخلی و خارجی روبهرو کرده است. ورشکستگی کامل اقتصادی در نتیجهٔ اجرای سیاستهای نولیبرالی در راستای منافع کلان سرمایهداری، تحریمهای مخرب و ضدانسانی آمریکا، فقر و محرومیت بیسابقهای که حتی بر اساس آمارهای رسمی بیش از ۴۰درصد جامعه را در بر گرفته است، بیکاری فزایندهای که نسل جوان کشور را بیش از پیش به آینده ناامید میکند، و ادامه داشتن سرکوب خشن دگراندیشان و حقوق زنان در مجموع جامعه را حتی پیش از آغاز تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل بهسمت انفجارهای اجتماعی و سیاسی عظیمی سوق داده بود.
همانطور که در اسناد نشست (وسیع) کمیتهٔ مرکزی اخیر نیز اشاره شده است، آغاز تجاوز نظامی به کشور ضربهٔ مهلکی به جنبش اعتراضی مردم علیه رژیم ولایت فقیه وارد کرد، جنبشی که حتی بر اساس اعتراف شماری از رهبران رژیم، حکومت جمهوری اسلامی را در آستانهٔ بحران جدی و سقوط قرار داده بود. اما آغاز جنگ و تحقق نیافتن ارزیابیهای دولت ترامپ و نتانیاهو دربارهٔ سقوط فوری جمهوری اسلامی در پی ترور علی خامنهای و شماری از رهبران سپاه و ارتش، و نیز ضرورت دفاع از میهن در برابر تجاوز بیگانگان، معادلات سیاسی درون کشور را تغییر داد و عملاً به حکومت جمهوری اسلامی امکان داد که اوضاع جامعه را، دستکم در کوتاهمدت، به نفع خودش تغییر دهد.
برخلاف آنچه پیش از تجاوز آمریکا -اسرائيل به ایران تلویزیونهای اسرائیلی و دیگر رسانههای وابسته تبلیغ گسترده ای مبنی بر اینکه اسرائیل تنها مراکز نظامی کشور را «نقطهزنی» خواهد کرد -با کشته و زخمی شدن هزاران تن از هممیهنان و کودکان در مدارس و هدف قرار گرفتن زیرساختهای کشور، نابودی آثار تاریخی و ثروتهای ملی، و آواره شدن بیش از سه میلیون هموطن در داخل کشور- امروز اکثریت مردم میهن ما قاطعانه خواهان پایان جنگ و برقراری صلح پایدار هستند.
نکتهٔ مهم در ارزیابی شرایط کنونی و سناریوهای آینده توجه به تغییرهای پیدرپی در سیاستگذاری دولت ترامپ است. این دولت در روزهای مختلف مواضع متفاوت و گاه متناقضی اعلام کرده است که در کنار اختلافنظرها و تفاوت منافع جناحهای مختلف در دولت و طبقهٔ حاکم، از جمله ناشی از فشارهای دولت جنایتکار نتانیاهو برای تعیین جهتگیری اساسی سیاست جنگی مشترک آمریکا و اسرائیل نیز است. بهعنوان نمونه، ترامپ در یکی از موضعگیریهای اخیرش اعلام کرد که آمریکا در جنگ با ایران به تحقق هدفهایش بسیار نزدیک شده و در حال بررسی کاهش یا پایان دادن به تلاشهای نظامی است. این در حالی است که در بیانیهٔ وزارت دفاع اسرائیل نیز آمده است که «موج حملههای شدید از یکشنبه [۲ فروردین] آغاز خواهد شد و حمله به زیرساختهای حیاتی ایران بهطور چشمگیری افزایش خواهد یافت.» نتانیاهو در مصاحبهٔ اخیرش گفته است که هدف دولتش نابود کردن ایران در چنان ابعادی است که تا دههها نتواند تهدیدی برای اسرائیل باشد و اسرائیل بتواند به «ابرقدرت» منطقهیی تبدیل شود. دیوید هرست، سردبیر رسانهٔ «میدل ایست آی»، در این باره میگوید: «بیست سال پیش با نتانیاهو ملاقات کردم. او به من گفت که واقعاً میخواهد ایران را بمباران کند… هفتهٔ گذشته، هنگامی که اسرائیل حملهای غافلگیرکننده به تهران کرد، نتانیاهو به مردم اسرائیل گفت که ۴۰ سال است آرزوی چنین روزی را داشته است.»
هممیهنان گرامی،
برخلاف تبلیغات دروغین و فریبندهٔ رسانههای وابستهای همچون «ایران اینترنشنال»، «بیبیسی فارسی»، و کانالهای وابسته به سازمان امنیت اسرائیل (موساد) و جناحهای تندرو در حزب جمهوریخواه آمریکا، از دل این جنگ خانمانسوز و تجاوز مستقیم آمریکا و اسرائیل نهتنها آزادی از یوغ دیکتاتوری برای مردم ما حاصل نخواهد شد، بلکه شاهد تخریب و نابودی دردناک زیرساختهای اقتصادی ایران و منابع طبیعی کشور خواهیم بود. نیروهای مزدوری همچون رضا پهلوی و همکارانش، که آمریکا و اسرائیل را به تخریب کشور تشویق میکنند، خائنان به میهناند که هدفی جز تصاحب قدرت، حتی به بهای نابودی ایران، ندارند.
نشست (وسیع) کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران در اسفند ۱۴۰۴ در واکنش به این تحولات بر این وظیفهٔ مهم تأکید کرد که «در وضعیت خطیر کنونی، حزب تودهٔ ایران تحکیم همبستگی ملی در برابر تجاوز امپریالیستی و پیکار با جنگطلبان حاکم را وظیفهای میهنی و انقلابی میداند. دفع تجاوز نظامی، برقراری و حفظ صلح، و سازماندهی مبارزه با دیکتاتوری تنها حول محور همبستگی ملی میسر است.»
همچنین، حزب تودهٔ ایران در فراخوانی برای همکاری فوری همهٔ نیروهای مترقی، آزادیخواه، و صلحدوست کشور اعلام کرد: «ما بر این باوریم که با تشکیل فوری کمیتهای بینالمللی برای برقراری و حفظ صلح و پایان دادن به این جنگ مخرب، با مشارکت نمایندگان نیروهای ملی و آزادیخواه ایران و شخصیتهای برجستهٔ جنبش جهانی صلح و جنبش کارگری و کمونیستی، میتوان برای بسیج افکار عمومی جهان و افزایش فشار بر جنگطلبان کوشید. گام نخست میتواند برگزاری نشست مشترک همهٔ نیروهای مترقی، صلحطلب، و آزادیخواه کشور برای برنامهریزی این امر خطیر باشد.»
کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران
۱ فروردین ۱۴۰۵
به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۵۶، ۳ فروردین ۱۴۰۵