جبههٔ جهانیِ کار، پرچمدارِ صلح و سوسیالیسم فرازهایی از مبارزات کارگران در سراسر جهان

طی سال گذشته زحمتکشان جهان برای حفظ دستاوردهای تاریخی مبارزات‌شان و نیز در مخالفت با جنگ‌های خانمان‌سوز امپریالیسم و رژیم نژادپرست اسرائیل علیه مردم ایران و فلسطین به مبارز‌ه‌شان شدت بخشیده‌اند. جنگ‌های تحمیلی زندگی زحمتکشان را در غرب آسیا و آفریقا و امریکای لاتین هدف قرار داده است. با تسلط حکومت‌های راست افراطی سرمایه‌داری در اغلب کشورهای اروپایی، آسیایی، و امریکایی، یورش بی‌وقفه به حقوق زحمتکشان و گسترش جنگ شدتی بیشتر به‌خود گرفته است و کارگران واتحادیه‌های طبقاتی در سراسر جهان به‌شکلی رزمجویانه در مقابل این یورش به‌پا خاسته‌اند.

 

آلمان: مبارزهٔ زحمتکشان برضد جنگ و نظامیگری

بازار کار در حال کوچک‌تر شدن و صنایع نظامی و ساخت جنگ‌افزارهای کشتار جمعی در حال گسترش است. این روند هیچ چشم‌اندازی روشن به‌سود کارگران به‌همراه ندارد.

رئیس اتحادیهٔ صنایع امنیتی و دفاعی آلمان (ب. د. اس. فا) اخیراً درباره مزایای اقتصاد جنگیِ اعلام شده چنین گفت: “به‌جای این‌که از تعطیلی و صدمه دیدن اقتصاد ملی ناشی از رکود صنعت خودرو شکایت و اعتراض کنیم، باید تلاش کنیم مسیر تولیدات و پیش از همه کارگران ماهر را از بخش خودرو سازی به سازگارترین شکل ممکن به بخش دفاعی انتقال دهیم.” معنی ساده این جمله‌ها چنین است: اگر کارگران تأمین کننده قطعات و صنایع خودرو سازی بیکار شدند، می توانند در عوض نیروی کارشان را در صنعت ساخت تجهیزات نظامی به ‌فروش برسانند.

اتحادیهٔ کارگران صنعت پولاد آلمان (ای. گ. متال) در فراخوانی از همهٔ کارگران دعوت کرد به خواستِ اجرای سیاستی بهتر در صنعت پولاد بپیوندند. خواستِ سندیکا در طرحی دوازده ماده‌ای از دولت آینده از جمله تعدیل در افزایش قیمت برق، سرمایه‌گذاری صحیح، بالابردن سطح آگاهی و تخصص در کار، و حمایت‌های بیشتر دولت در عرصهٔ خدمات اجتماعی و تأمین و تضمین بیشتر امنیت شغلی کارگران است. … هم‌زمان مذاکرات بر سر افزایش دستمزدها آغاز می‌شود و هدف سندیکا از این کارزار زیر فشار گذاشتن اعضای شرکت کننده در مذاکرات است تا به نگرانی‌ها و مطالبات کارگران توجه کنند و اتحادیه (ای. گ. متال) را در جایگاه یکی از شرکایِ سیاسی و اجتماعی در مذاکرات بپذیرند و به‌رسمیت بشناسند.

[منبع: روزنامهٔ “عصر ما”، نشریهٔ حزب کمونیست آلمان(د.ک.پ)، بیست و چهارم اسفند ماه ۱۴۰۳].

 

فرانسه: در اتحادیهٔ اروپا و فرانسه سیاست‌ها به‌سودِ جنگ‌طلبان تدوین و اجرا می‌شود

یک سال پس از انحلال پارلمان توسط امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، سومین نخست‌وزیر منتخب او نقشه راه بودجه سال آینده خود را رونمایی کرد. هدف صرفه‌جویی ۴۰ میلیارد یورو به‌زیان مردم و به‌سود صنایع نظامی است. سوفی بینه (دبیر ملی ث ژ ت) هشدار می‌دهد: “سالی سیاه برای کارگران” در پیش است (اشارهٔ کنایه‌آمیز او به “سال سفید”، اسم متن پیشنهادی دولت در توقف هرگونه افزایش کمک‌های اجتماعی است!)  سالی تاریک برای خدمات عمومی است. سالی که دستمزدها، تأمین اجتماعی، مزایای اجتماعی، بازنشستگی‌ها نسبت به تورم کاهش می‌یابند. دبیرکل ث ژ ت از دولت دعوت کرد “به دنبال پول آنجا برود که وجود دارد، یعنی در جیب سهامداران، رانت‌خواران، ثروتمندترین‌ها، و صنایع نظامی”.

مبارزه کنفدراسیون عمومی کار فرانسه بر ضد بودجهٔ ریاضتی و برای تأمین امنیتِ شغلی زحمتکشان

“کنفدراسیون عمومی کار فرانسه” (“ث ژ ت”)، و اتحادیهٔ همبستگی علیه بودجه ۲۰۲۶ / ۱۴۰۵ فرانسه، کارزاری گسترده‌ را سازمان‌دهی کرده‌اند. در حالی که بحث‌ها بر سر قوانین مالی به بن‌بست رسیده است، چشم‌اندازهای ریاضت اقتصادی اتحادیه‌ها و انجمن‌ها و نهادهای مردمی را به‌شدت نگران کرده‌ است. ‌آن‌ها حذف مشاغل، مسدود کردن و انجماد دستمزدها، و یورش برضد قوانین خدمات اجتماعی را محکوم می‌کنند.

در این زمینه “سوفی بینه”، دبیر کل “ث ژ ت”، پیامی روشن به‌ دولت ارسال کرد. او تأکید می‌کند ما باید تغییر لایحه بودجه و یورش به خدمات اجتماعی را متوقف و عقب‌نشینی را به‌ جبههٔ مقابل تحمیل کنیم. حذف و دو برابر شدن فرانشیزهای پزشکی که می‌تواند سالانه ۳۵۰ یورو برای هر نفر هزینه داشته باشد، باید تغییر یابد. توقف افزایش حقوق بازنشستگی و مزایای اجتماعی نیز باید بازبینی شود. دبیرکل ث ژ ت گفت: “ما خواهان بودجه‌ای نیستیم که بر خدمات عمومی و دستمزدها فشار می‌آورد.”

دستمزدهای منجمدشده، کاهشِ قدرتِ خرید، و حذف چهار هزار شغل در آموزش‌ و پرورش در سال ۲۰۲۶/ ۱۴۰۵.

 

بیانیهٔ فدراسیون جهانی سندیکا‌های کارگری به‌مناسبت سال نو میلادی ۲۰۲۶

به‌مناسبت سال نو ۲۰۲۶، “فدراسیون جهانی سندیکا‌های کارگری” (“WFTU “) تبریکات رزم‌جویانه و طبقاتی خود را به کارگران، اعضای اتحادیه‌های کارگری، و مردم مترقی در سراسر جهان تقدیم می‌کند. در سال نو، طبقهٔ کارگر بین‌المللی با چالش‌هایی قدیمی و جدید مواجه است در حالی که به سازمان‌دهی، تجربه، و قدرت شکست‌ناپذیرِ همبستگی مسلح است. سالی که گذشت بار دیگر بحران ساختاری و عمیق‌ نظام سرمایه‌داری را تأیید کرد. بی‌ثباتیِ اقتصادی، افزایش نابرابری‌ها، و تشدیدِ استثمار همراه با تشدید تضادهای ژئوپلیتیکی، جنگ‌ها، و مداخله‌های امپریالیستی پیش می‌رود. مردم همچنان بهای سنگینی را از طریق فقر، بیکاری، آوارگی، سرکوب، و نابودی حقوق اجتماعی و کارگری می‌پردازند.

تجاوز و نظامیگری امپریالیستی همچنان از ویژگی‌های مرکزی جهان امروز است. جنگ‌ها، اشغال‌ سرزمین‌ها، محاصره‌ اقتصادی و تحریم‌ها همچنان به‌منزلهٔ ابزارهایی برای تحمیل سلطهٔ سیاسی و اقتصادی، تضمینِ سود برای انحصارها و کنترل منابع و بازارهای استراتژیک استفاده می‌شوند. جنایت‌های انجام شده علیه مردم که به‌طرزی غم‌انگیز در مورد مردم فلسطین که با درد و غم نشان داده شده است، بار دیگر ماهیت وحشیانه و غیرانسانی امپریالیسم را آشکار می‌کند. با بیش از ۶۳ هزار کشته تا پایان سال ۲۰۲۵ / دی‌ماه ۱۴۰۴و افزایش رنج‌آور این تعداد کشته در جریان نسل‌کشی در غزه تأیید می‌کند که آتش‌بس‌ها و توافق‌های تحمیلی توسط قدرت‌های امپریالیستی، تحت کنترل و نظارت آن‌ها، نمی‌توانند صلح عادلانه یا پایدار را تضمین کنند، زیرا آن‌ها به‌جای حق مردم فلسطین برای حفظ آزادی و کرامت‌شان و پایانِ اشغال و نیز تأسیس دولتی مستقل برای خود، در خدمت منافع انحصارها و سلطه ژئوپلیتیکی هستند.

 

ونزوئلا: چرا سندیکاهای کارگری باید بخشی از جنبش صلح باشند!

سال ۲۰۲۶ / ۱۴۰۴ با یک تهاجم نظامی آغاز شد. در شب دوم و سومین روز از ماه ژانویه ایالات متحده آمریکا با به زیرپا گذاشتن قوانین بین‌المللی و بدون هیچ تحریکی به کشور ونزوئلا حمله نظامی کرد. هدف ترامپ تصرف منابع نفتی این کشور و مهار نفوذ چین در ونزوئلا است. در اقدامی مناسب از همان شب مردم در بسیاری از شهرها به خیابان آمدند و به این حمله اعتراض کردند. همچنین اعتراض سندیکاهای کارگری به نقض قوانین بین‌المللی نیز قابل تحسین است. طیف وسیعی از سندیکا‌های کارگری از فدراسیون‌های اتحادیه‌ کارگری ملی در ایالات متحده، بلژیک یا فرانسه، ندای همبستگی با مردم ونزوئلا سردادند. همه آن‌ها اعلام کردند در کنار مردم ونزوئلا ایستاده‌اند.

 

کارگران صنعت ملی نفت ونزوئلا: نفت متعلق به مردم ونزوئلا است!

پس از تجاوز نظامی آمریکا به ونزوئلا و ربودن مادورو و همسرش، هزاران کارگر صنعت ملی نفت ونزوئلا در یک تظاهرات گسترده تجاوز امپریالیسم آمریکا را محکوم کردند. کارگران اعلام داشتند: ما کارگران و کارکنان صنعت ملی نفت ونزوئلا و شرکت نفت ونزوئلا (PDVSA)، اینجا، با احترام و ایستادگی، در کنار فرمانده، رفیق کارگر خودمان، رئیس‌جمهور نیکلاس مادورو، ایستاده‌ایم. ما تداوم عملیات نفتی را تضمین می‌کنیم، از حاکمیت ملی دفاع می‌کنیم و اطمینان می‌دهیم که در تأسیسات ما هیچ قدرت خارجی، هیچ آمریکایی‌ای حق ندارد به ما دستور بدهد یا به‌جای مردم ما تصمیم بگیرد.

 

بیانیهٔ فدراسیون جهانی سندیکاهای کارگری دربارهٔ حمله امپریالیستی علیه ایران 

 

“فدراسیون جهانی سندیکا‌های کارگری” (“WFTU “) حملهٔ‌ تازهٔ امپریالیستی آمریکا و اسرائیل علیه ایران را به‌شدت محکوم می‌کند. این حمله نقض آشکار تمامی اصول احترام به حاکمیت و تمامیت ارضی کشورهاست و منشور سازمان ملل متحد و هرگونه مفهوم حقوق بین‌الملل را به‌طوری وحشیانه‌ تضعیف می‌کند. این حمله تهدیدی برای منطقه‌ که در حال حاضر در آتش می‌سوزد، تنش‌ها را بیش از پیش تشدید می‌کند، آن هم تنها با هدف پیشبُرد طرح‌های امپریالیستی آمریکا و اسرائیل در خاورمیانه‌ای گسترده‌تر. ادعای حساسیت متجاوزان و حامیان ‌آن‌ها در داخل و خارج کشور نسبت به دموکراسی و رعایت حقوق بشر در ایران آشکارا ریاکارانه است. چنین بهانه‌هایی در گذشته نیز برای حمله‌های تجاوزگرانه‌ای مشابه مورد استفاده قرار گرفته و نتایجی فاجعه‌بار و خونین برای مردم و کشورهای منطقه به‌بار آورده است. مسیر حال و آیندهٔ ایران موضوعی است مربوط به خودِ مردم این کشور- مردمی که مبارزات‌شان همواره مورد حمایت فدارسیون جهانی سندیکا‌های کارگری بوده است- و نه انتخاب قدرت‌های امپریالیستی خارجی که تنها منافع‌شان استفاده از قدرت نظامی برای پیشبُرد هدف‌های جغرافیای سیاسی (ژئوپولیتیکی) و اقتصادی‌شان در منطقه است.

فدراسیون جهانی سندیکا‌های کارگری همبستگی کامل و بی‌قیدوشرطش را با مردم ایران و ملت‌های خاورمیانه که از مداخلهٔ امپریالیستی و تجاوز اسرائیل رنج می‌برند اعلام می‌کند و از تمامی اتحادیه‌های وابسته خود در سراسر جهان می‌خواهد در محکومیت حملهٔ نظامی تازه علیه ایران و برای توقف فوری عملیات نظامی بسیج شوند.

 یونان: تجمع اعتراضی کارگران یونان در مقابل سفارت آمریکا در آتن

در تاریخ ۱۰ اسفند ۱۴۰۴ (اول مارس ۲۰۲۶) هزاران کارگر و نیز هزاران جوان در مقابل سفارت آمریکا در آتن گرد هم آمدند تا مداخلهٔ آمریکا و اسرائیل در ایران را محکوم کنند. این تجمع به‌دعوت اتحادیه‌های کارگری و سازمان‌های توده‌ای برگزار گردید. هزاران معترض یونانی آخرین حملهٔ امپریالیستی را به‌شدت محکوم کرده و همبستگی‌شان را با مردم ایران اعلام کردند

ایتالیا:  “سندیکای پایه‌ای کارگران ایتالیا” (“یو اس بی”) حملهٔ آمریکا و اسرائیل به ایران را محکوم می‌کند

این سندیکا با قاطعیت تمام حملهٔ نظامی اسرائیل و ایالات متحده به ایران را محکوم می‌کند. این اقدام جنگی که موجب گسترش خطرناک تنش‌های نظامی جاری می‌تواند به‌شمار ‌رود درعمل می‌کوشد جنگ را به تنها افق ممکن در روابط بین‌المللی تبدیل کند. این اقدام تجاوزی عمدی علیه یک کشور مستقل است و آشکارا ناقض حقوق بین‌الملل و منشور سازمان ملل متحد به‌شمار می‌رود. این عملیات هیچ ارتباطی با مقولهٔ “دفاع” ندارد، بلکه صرفاً در چارچوب رقابت میان قطب‌های سرمایه‌داری صورت می‌گیرد، رقابتی که میان اقتصاد و جنگ جریان دارد و نتیجه آن جز کشتار غیرنظامیان و بی‌ثباتی دائمی در سراسر خاورمیانه حاصلی ندارد.

 

کارگران بندرهای ایتالیا: بندرها نباید همدستِ جنگ باشند.

در این رابطه، ما به‌منزلهٔ یک سازمان صنفی، استفاده از اسکله‌ها برای جابه‌جایی سلاح‌های جنگی را- همان‌گونه که در دیگر بندرها نیز رخ داده- محکوم می‌کنیم و درعین‌حال از نهادهای مسئول از جمله اداره بنادر، مرجع سیستم بندری، و مدیریت شهری، می‌خواهیم قاطعانه مداخله کنند. همچنین نظارت دقیق برای تضمین ایمنی تمامی کارکنان بندر و شهروندان “چیویتاوکیا” را خواستار هستیم.

در شرایط بین‌المللی‌ای که هر روز ملتهب‌تر و غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر می‌شود، نمی‌توانیم اجازه دهیم بندرهای غیرنظامی ایتالیا به‌طور‌ساختاری به بخشی از ماشین جنگی تبدیل شوند و درنتیجه به هدف‌های بالقوه جنگ بدل گردند. ما نمی‌توانیم بپذیریم کارگرانی که هم‌اکنون نیز هزینه‌های سنگین جنگ را از نظر دستمزد و تورم می‌پردازند، مجبور شوند در تصمیمات ناعادلانه دولت شریک شوند، دولتی که به‌جای سرمایه‌گذاری در خدمات عمومی مانند بهداشت و آموزش، میلیاردها یورو صرف تسلیح مجدد می‌کند.

ایتالیا، کارگران باراندازِ “پیومبینو”  از حرکتِ کشتیِ حامل مواد منفجره به مقصد “عربستان سعودی” مانع شدند

کارگران فولاد  JSW تهدید به اعتصاب کردند. کشتی نظامی “کاپوسین” امروز از بندر “پیومبینو” ایتالیا حرکت کرد. بر اساس رهگیری، مقصد میانی آن بندر ناپل و مقصد نهایی‌اش جده است. طبق اطلاعاتی که در روزهای پیش از ورود به پیومبینو دریافت کرده بودیم، محموله این کشتی شامل مواد منفجره، فشنگ، مادهٔ منفجرهٔ “تی ان تی” ، و چاشنیِ‌ِِِ اسلحه بوده و مقصد نهایی‌اش نیز بندر عربستان است. “اتحادیه پایه‌ای کارگران ایتالیا” (“USB”)، همانند موارد مشابه پیشین، شکایتی فوری به نهادهای ذی‌صلاح ارسال کرده تا مشخص شود قانون شماره ۱۸۵/۹۰- که صادرات و ترانزیت تجهیزات نظامی به کشورهای در حال جنگ را ممنوع می‌کند آیا رعایت شده است یا نه؟ دادستانی، پلیس مالی، اداره گمرک، و اداره بنادر در این مورد در جریان قرار گرفتند. اما ظاهراً هیچ‌کدام ضرورتی برای بررسی عمیق موضوعی که بارها مطرح کرده‌ایم را احساس نکردند، برخلاف موارد اخیر که در کالیاری و جویا تاورو اتفاق افتاده ‌است.

 

آمریکا: “جنبش کارگری آمریکا” علیه جنگِ امپریالیسم با ایران در کنارِ زحمتکشان می‌ایستد

در ایالات متحده آمریکا سندیکاهای پرستاران، کارگران برق، کارکنان خدماتی، و کارگران صنعتِ خودرو حمله‌های تجاوزکارانهٔ آمریکا و اسرائیل را محکوم می‌کنند. “اتحادیهٔ ملی پرستاران” (“National Nurses United “) در بیانیه‌ای تند دولت ترامپ را به انجام “یک اقدام جنگی امپریالیستی دیگر بدون تأیید کنگره” متهم کرد. این اتحادیه گفت: “همان‌طور که اقدام نظامی یک‌جانبهٔ ترامپ در ونزوئلا چنین بود، [هزینهٔ] حملهٔ آمریکا به ایران نیز از جیب بیماران ما پرداخت می‌شود: طبقهٔ کارگر در سراسر ایالات متحده هم‌اکنون برای تأمین نیازهای اساسی‌ای مانند مراقبت‌های بهداشتی، غذا، و مسکن در داخل کشور با مشکل مواجه‌اند.”

بیانیه همچنین به آسیب‌هایی خاص که به غیرنظامیان وارد شده اشاره می‌کند و می‌گوید: “پرستاران به‌ویژه از دیدن تخریب زیرساخت‌های غیرنظامی شوکه شده‌اند، از جمله بمباران یک مدرسهٔ دخترانه در جنوب ایران در آخر هفته که بیش از ۱۵۰ [۱۶۸] کودک و بزرگسال را کشت. چندین بیمارستان ایرانی نیز آسیب دیده‌اند که نقض قوانین بشردوستانهٔ بین‌المللی است.”

سندیکاهای کارگری میان میلیاردها دلاری که برای جنگ‌ها هزینه می‌شود و سیاست‌های ریاضتی‌ای که بر خانواده‌های کارگری آمریکا تحمیل می‌شود ارتباط مستقیم می‌بینند. همچنین “سندیکای کارگران برق” (“UE”) نیز محکومیت دولت ترامپ توسط پرستاران را دربارهٔ غیرقانونی بودن این حمله‌ها تکرار کرده و یادآور شد: “ترامپ با وعدهٔ دور نگه داشتن آمریکا از درگیری‌های نظامی خارجی برای ریاست‌جمهوری نامزد شد.” این سندیکا در ادامه اعلام کرد: “قانون اساسی آمریکا روشن بیان کرده است: تنها کنگره اختیار اعلان جنگ را دارد. ایران تهدید فوری علیه آمریکا نیست که اقدام نظامی بدون مشورت با کنگره را توجیه کند، و حمله به ایران نیز از حمایت مردم آمریکا برخوردار نیست. اقدام‌های ترامپ نشان ‌دهندهٔ بی‌اعتنایی به دموکراسی و قانون اساسی است، گویی او یک ‘رهبر برتر’ است که اراده‌اش بر ارادهٔ مردم برتری دارد.”

 

انگلستان: رهبر (“اتحادیهٔ کنگرهٔ اتحادیه‌های کارگری”) “TUC “، پل نواک، امروز هشدار داد که کارگران نباید هزینهٔ جنگ تهاجمی علیه ایران را بپردازند.

وی گفت: “کارگران نباید بار خسارات اقتصادی جنگ غیرقانونی ترامپ را به دوش بکشند. ” در حالی که اولویت باید کاهش فوری تنش‌ها باشد، لازم است که دولت از همین حالا برای حمایت از خانوارها و کسب‌وکارها برنامه‌ریزی کند و اطمینان حاصل کند کسانی که سودهای کلان و بی‌رویه به‌دست می‌آورند، سهم عادلانهٔ خود را بپردازند.”

 

کوبا: دست‌های امپریالسم از کوبا کوتاه!

با توجه به تحریم سوختی کوبا توسط امپریالیسم آمریکا به قصد سرنگون کردن حکومت سوسیالیتسی کوبا، زحمتکشان و نیروهای مترقی از سراسر جهان با بسیج همگانی به پشتیبانی از انقلاب کوبا برخاسته‌اند و از هر گوشه‌ جهان کاروان کمک‌های انساندوستانه روانه کوبا گردیده است.

از ۱۹ تا ۲۳ مارس (۲۸ اسفند ۱۴۰۴ تا ۲ فروردین ۱۴۰۵) اعضای “شبکهٔ کانادایی کوبا” در هاوانا حضور داشتند تا در نشست‌ها و فعالیت‌هایی که پیرامون “کاروان نوئسترا آمریکا” برگزار شده بود شرکت کنند. این کاروان، یک همراهی بشردوستانهٔ بین‌المللی است که هم کمک‌های مادی به کوبا می‌رساند و هم شاهدان عینی بیشتری را در دوره‌ای که به‌طور فزاینده‌ای بحرانی در تاریخ تجاوزات آمریکا در منطقه است، به این کشور می‌آورد.

از زمان اعلام دونالد ترامپ در ۲۹ ژانویه مبنی بر اِعمال محاصرهٔ کامل سوخت علیه این کشور، مردم کوبا وارد وضعیتی از محرومیت شدید و تهدیدکنندهٔ حیات شده‌اند؛ آن‌ها با قطع مکرر برق، کمبود و فساد مواد غذایی، نبود امکانات بهداشتی و انواع نااطمینانی‌ها مواجه هستند. حتی نظام‌های بهداشت و آموزش کوبا که در سطح جهانی شناخته ‌شده‌اند نیز تا مرز فروپاشی پیش رفته‌اند. بسیاری از جراحی‌های مهم متوقف شده و بسیاری از دانشگاه‌ها و مدارس متوسطه کلاس‌ها را کاهش داده یا لغو کرده‌اند. حمل‌ونقل عمومی نیز تقریباً به‌طور کامل متوقف شده است.

[منابع: دنیای مردم آمریکا، ستاره صبح انگلستان، نشریه حزب کمونیست آلمان، سایت فدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری، صدای مردم کانادا، سایت اتحادیه پایه‌ای کارگران ایتالیا (یو- اس- بی)].

به نقل از ضمیمه کارگری «نامهٔ مردم» شمارۀ ۱۰۹، ۳۱ فروردین ۱۴۰۵