اعلامیۀ کمیتۀ مرکزی حزب تودۀ ایران به مناسبت اول ماه مه، روز جهانی کارگر – صد و پنجمین سال بزرگداشت روز جهانی کارگر در ایران در سایۀ تجاوز فاجعهبار امپریالیسم آمریکا و دولت جنایتکار اسرائیل و تخریب زیرساختهای تولیدی کشور
کارگران و زحمتکشان ایران!
کمیتۀ مرکزی حزب تودۀ ایران فرا رسیدن یازدهم اردیبهشت، اول ماه مه، روز جهانی کارگر را به شما شادباش میگوید. بزرگداشت این روز را در شرایطی بسیار دشوار برگزار میکنیم که همچنان در وضع «نه جنگ، نه صلح» و آتشبسی موقت قرار داریم و پس از ۴۰ روز بمباران های بیامان و تجاوز امپریالیسم آمریکا و دولت جنایتکار اسرائیل، کشور با تشدید بحران اقتصادی، محرومیت شدید، و تخریب زیرساختهای اقتصادی روبهرو است.
امسال یکصد و سی و هفتمین سالگرد برگزاری اول ماه مه در سراسر جهان است. فرا رسیدن روز جهانی کارگر مصادف است با تهاجم بیسابقۀ نیروهای راست افراطی و سرمایهداری انحصاری به حقوق کارگران و زحمتکشان جهان که نتیجۀ آن بیکاری، فقر، و محرومیت فزایندۀ میلیونها انسان زحمتکش است. بر اساس گزارشهای نهادهای بینالمللی مانند بانک جهانی و سازمان ملل متحد، وضع فقر در جهان در سالهای ۲۰۲۵–۲۰۲۶ بهسرعت رو به وخامت است. بر پایۀ این آمار، حدود ۱٫۱میلیارد نفر در ۱۱۲ کشور با فقر حاد چندجانبه دستوپنجه نرم میکنند. نزدیک به نیمی از این جمعیت (حدود ۵۸۴میلیون نفر) را کودکان زیر ۱۸ سال تشکیل میدهند. همچنین، حدود ۴۵۵میلیون نفر از انسانهای گرفتار فقر در جهان در کشورهایی زندگی میکنند که با جنگ و درگیریهای خشونتآمیز مواجهاند.
بر اساس گزارش «سازمان بینالمللی کار» با عنوان «چشمانداز اشتغال و وضعیت اجتماعی جهان: گرایشها در سال ۲۰۲۶»، وضع زندگی و حقوق کارگران و زحمتکشان در دو سال گذشته پیوسته رو به وخامت بوده است. در این گزارش آمده است: «با نگاهی فراتر از آمار بیکاری، پیشبینی میشود که شکاف اشتغال در سطح جهان- افرادی که خواهان کار مزدیاند، اما به آن دسترسی ندارند- در سال ۲۰۲۶ به ۴۰۸میلیون نفر برسد. این مسئله نشاندهندۀ میزان بسیار بیشتری از تقاضای برآوردهنشده برای اشتغال در برابر آمارهای صرفِ بیکاری است. همزمان، روند بهبود کیفیت مشاغل بسیار کُند شده است. نزدیک به ۳۰۰میلیون کارگر همچنان در فقر مطلق کاری زندگی میکنند و ۲٫۱میلیارد کارگر در مشاغل غیررسمی باقی ماندهاند که اغلب به حقوق اولیه، حمایتهای اجتماعی، یا امنیت درآمدی دسترسی ندارند. همچنین، رشد مزد واقعی و درآمد نیروی کار هنوز بهطور کامل از شوکهای تورمی اخیر بهبود نیافته است، که این امر موجب محدود شدن بهبود سطح زندگی شده است.»
در سال گذشته شاهد آغاز تهاجم نظامی مشترک آمریکا و دولت جنایتکار اسرائیل به ایران بودیم که پیامدهای فاجعهباری برای ایران به همراه داشته است. همچنین، شاهد تهاجم بیسابقۀ امپریالیسم آمریکا به ونزوئلا و کوبا بودیم. این تجاوزها و دخالتهای آشکار دولت ترامپ و تهدید دائم کشورهای جهان به تمکین در برابر خواستهای دولت شبهفاشیستی او بیشک نشاندهندهٔ اوضاع بسیار دشوار و خطرناکی است که صلح جهانی و حق حاکمیت کشورهای جهان را تهدید میکند.
کارگران و زحمتکشان ایران!
یازدهم اردیبهشت امسال مصادف با صد و پنجمین سالگرد برگزاری روز جهانی کارگر در کشور ما است. این روز نخستین بار در ایران در سال ۱۳۰۰ به ابتکار کمونیستها و «شورای مرکزی فدراسیون سندیکای کارگری» برگزار شد. از آن زمان تا کنون، بهرغم سرکوب شدید و خونین جنبش کارگری در دیکتاتوریهای رضاشاه، محمدرضا پهلوی، و حکومت جمهوری اسلامی، طبقۀ کارگر ایران و زحمتکشان هر سال این روز را بهعنوان روزی برای تجدید عهد در مبارزه برای تحقق آرمانهای والای طبقۀ کارگر و برای دستیابی به عدالت اجتماعی و آزادی بزرگ و گرامی داشتهاند.
امسال در حالی به استقبال روز جهانی کارگر میرویم که میهن ما در شش ماه گذشته دو جنگ ویرانگر و خونین را پشت سر گذاشته است. تجاوز مشترک امپریالیسم آمریکا و رژیم جنایتکار اسرائیل به ایران پیامدهای مخربی برای زیرساختهای تولیدی کشور و، در مجموع، اقتصاد بیمار و بحرانی آن به همراه داشته است. بر اساس آمارهای اولیه، هزینهٔ بازسازی کشور پس از این تجاوزها بیش از .۲۷میلیارد دلار تخمین زده میشود. افزون بر این، تخریب بسیاری از واحدهای تولیدی و کارخانههای مهم و بزرگ کشور مانند فولاد مبارکه و خسارتهای واردشده به پارس جنوبی و دیگر مناطق تولیدی نگرانیهای جدی دربارۀ افزایش موج بیکاری، رشد تورم، و تشدید محرومیت طبقۀ کارگر و زحمتکشان را بهدنبال داشته است.
افزون بر این، قطع بودن شبکههای ارتباطی کشور، بهویژه اینترنت، در ۱۰۰ روز گذشته اثرات بسیار منفی بر اقتصاد کشور، بهویژه بر شرکتهای متوسط و کوچک داشته است که از این طریق فعالیت اقتصادیشان را پیش میبرند. این وخامت در حالی است که پیش از آغاز تجاوز نظامی نیز، بهعلت سیاستهای مخرب رژیم ولایت فقیه با تمرکز بر تأمین منافع کلان سرمایهداری، بیش از ۳۰میلیون نفر از شهروندان کشور در فقر به سر میبردند و این تعداد پیوسته در حال افزایش بود. اجرای سیاستهای نولیبرالی مانند خصوصیسازی، اخراج نیروی کار، کاهش زیرساختهای تولیدی، مقرراتزدایی، و آزادسازی مزدها زحمتکشان را با مشکلاتی چون تورم فزاینده، نامتناسب بودن حداقل مزد با هزینۀ معیشت، گسترش قراردادهای موقت، نبود امنیت شغلی و ایمنی کار، و افزایش بیکاری، به ویژه در میان زنان، مواجه کرده است.
اعتراضهای گستردۀ مردمی در دی ۱۴۰۴، که ابتدا از بازار تهران آغاز شد و سپس بهسرعت به ۱۸۰ شهر کشور گسترش یافت، در اساس اعتراض مردم جانبهلبرسیده به فقر، محرومیت، و سیاستهای اقتصادی مخربی بود که شکاف عظیم میان فقر و ثروت را عمیقتر میکرد. در حالی که فساد ساختاری گسترده «نظام» را فرا گرفته است، سران جمهوری اسلامی با انباشت و غارت میلیاردها تومان از ثروت کشور دهها میلیون ایرانی را به زندگی در فقر و محرومیت محکوم کردهاند.
میهن ما در سال گذشته شاهد صدها حرکت اعتراضی کارگران و زحمتکشان بود، از جمله: اعتصاب گستردۀ کارگران پروژهیی صنایع نفت، گاز و پتروشیمی، کارگران معدن، اعتراضهای کارگران مجتمع نیشکر هفتتپه، شرکت مخابرات، وزارت نیرو، صنایع فولاد، کارگران راهآهن، و همچنین مبارزات گسترده و پیگیر بازنشستگان، پرستاران، معلمان و فرهنگیان، و دانشجویان به سیاستهای رژیم، و نیز مبارزۀ زنان کشور بهویژه در برابر سیاست ضدانسانی تحمیل حجاب. این مجموعه تحولات بیانگر اوضاعی بسیار پرتنش در جامعه است.
خواستهای اعتراضی کارگران، بازنشستگان، پرستاران، و فرهنگیان در طول سال گذشته شامل بهبود شرایط کاری، افزایش مزد متناسب با تورم، مزد برابر زنان برای کار برابر با مردان، منع قراردادهای سفیدامضا، حذف دلالان حوزهٔ اشتغال، امنیت شغلی، و در مورد بازنشستگان، رسیدگی به وضع وخیم معیشت، خدمات درمانی، مستمریهای ناچیز، تأخیر در پرداخت حق سنوات، اجرای ناقص همسانسازی حقوق با شاغلان، و دیگر مطالبات برآوردهنشده بوده است.
کارگران و زحمتکشان ایران!
امسال بزرگداشت روز جهانی کارگر در شرایطی بسیار دشوار و ویژه برگزار میشود. تهاجم مشترک امپریالیسم آمریکا و دولت جنایتکار اسرائیل به خاک ایران نهتنها فاجعهای برای اوضاع اقتصادی-اجتماعی کشور بود، بلکه به جنبش مردمی کشور و به مبارزهٔ کارگران و زحمتکشان نیز ضربههای سنگینی وارد آورد. در شرایطی که رژیم در دی ۱۴۰۴ با چالشهای بسیار دشواری روبهرو بود و حتی سران حکومت از آیندهٔ رژیم بیمناک بودند، در پی آغاز تجاوز آمریکا و اسرائیل و ضرورت دفاع از تمامیت ارضی کشور، همهٔ نیروهای مترقی و آزادیخواه، همهٔ قشرهای جامعه، و بهویژه کارگران و زحمتکشان کشور کمر همت به دفاع از میهن و مقابله با تجاوز خارجی بستند و پاسخ دندانشکنی به توهمهای امپریالیسم تجاوزگر و وابستگان و مزدورانش دادند. برخلاف ارزیابیهای کاملاً نادرست دولت آمریکا و اسرائیل و تشویق و هورا کشیدنهای نیروهای مزدوری همچون رضا پهلوی و طرفدارانش برای تجاوز نظامی به ایران، رژیم ولایت فقیه نهتنها فرو نپاشید، بلکه بهرغم ترور شماری از رهبران سیاسی و نظامیاش همچنان پابرجاست و با استفاده از شرایط جنگی موقعیتش را فعلاً تقویت هم کرده است. در چنین شرایطی است که در هفتههای اخیر شاهد تشدید جو سرکوب و اعدامهای زندانیان سیاسی و معترضان دستگیرشده در خیزش دی ۱۴۰۴ بودهایم.
بر این اساس، تداوم شرایط کنونی و ادامه یافتن محاصرهٔ راهزنانهٔ تنگهٔ هرمز و بنادر جنوبی کشور از طرف امپریالیسم آمریکا و پیامدهای بسیار مخرب آن بر پیکر اقتصاد بهشدت بیمار کشور برای میهن ما بسیار مخرب و نگران کننده است. حتی با باز شدن مجدد تنگهٔ هرمز، خطر حملهٔ دوبارهٔ امپریالیسم آمریکا و اسرائیل به ایران همچنان وجود دارد. به گفتهٔ رهبران آمریکا و اسرائیل، این دو مشغول بازسازی امکانات نظامیشان هستند. اتفاقی نیست که جنایتکاران و جنگطلبانی همچون نتانیاهو و شماری از رهبران سیاسی آمریکا مثل لیندزی گراهام در سنای آمریکا همچنان بر طبل جنگ میکوبند و خواهان تداوم درگیریهای نظامیاند، و در داخل کشور هم گردانندگان روزنامهٔ کیهان و خبرگزاریهای وابسته به سپاه و نیروهای امنیتی همین کار را میکنند. به همین دلیل است که مذاکرات جدی و شفاف و تلاش برای رسیدن به صلحی پایدار ضرورتی فوری و مهم است که باید برای تحقق آن افکار عمومی ایران و جهان را بسیج کرد.
حزب تودۀ ایران همراه با جنبش سندیکایی کشور و فعالان و رزمندگان راه طبقهٔ کارگر در ایران روز جهانی کارگر را گرامی میدارد. به باور ما، رسیدن به صلح پایدار در شرایط کنونی گام اول در راه ادامه دادن به مبارزه و بازسازی جنبش کارگری برای تحقق خواستهای کارگران و زحمتکشان است. مبارزه برای برخورداری از امنیت شغلی و مزد و مزایای شایسته برای همهٔ زحمتکشان یَدی و فکری، و رفع تبعیض از کارگران زن که از ستمی دوگانه رنج میبرند، در صلح امکانپذیر میشود. حزب تودهٔ ایران همراه با دیگر نیروهای مترقی و آزادیخواه کشور خواهان آزادی فعالیت سندیکایی و حق تشکل در سندیکاها و اتحادیههای کارگری مستقل، پایان دادن بیدرنگ به پیگرد و حبس و سرکوب فعالان سندیکایی، و آزادی فوری و بیقیدوشرط همهٔ زندانیان سیاسی-عقیدتی است.
¨ درود به کارگران و زحمتکشان رزمندهٔ ایران!
ماندگار باد خاطرهٔ تابناک جانباختگان جنبش کارگری و همهٔ جانباختگان راه آزادی میهن!
پیروز باد مبارزۀ کارگران و زحمتکشان ایران برای تأمین منافع صنفی و سیاسی و برای پایان دادن به حکومت ضدمردمی و استبدادی جمهوری اسلامی!
¨ برای آزادی فوری و بیقیدوشرط همهٔ فعالان کارگری و همهٔ زندانیان سیاسی-عقیدتی
¨ اعدامهای زندانیان سیاسی را متوقف کنید!
¨ نان، کار، مسکن، آزادی حق زحمتکشان است!
تحقق حقوق زحمتکشان در صلح ممکن است، نه در جنگ!
کمیتۀ مرکزی حزب تودۀ ایران
۳۱ فروردین ۱۴۰۵
به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۵۸، ۳۱ فروردین ۱۴۰۵