گزارش هایی از پیکار و زندگی مردم – ادامهٔ موج اعدام ها و وضعیت خطرناک زندانیان سیاسی
ادامهٔ موج اعدام ها و وضعیت خطرناک زندانیان سیاسی
جمهوری اسلامی در هفته های گذشته به روند اعدام های زندانیان سیاسی و دگراندیشان ادامه داد که نگرانی سازمان های حقوق بشر و کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد را بشدت برانگیخت. بر اساس گزارش این کمیساریا جمهوری اسلامی از آغاز جنگ تاکنون ۲۱ نفر را اعدام کرده است که در میان آنان شماری از اعضای سازمان مجاهدین خلق و همچنین دستگیر شدگان اعتراض های مردمی دی ماه ۱۴۰۴ مشاهده می شوند.
همچنین در روزهای اخیر اخبار نگران کننده ای از صدور احکام اعدام دیگری برای دستگیر شدگان و همچنین تشدید فشار و آزار و اذیت زندانیان سیاسی از درون زندان های رژیم گزارش شده است. به عنوان نمونه حمیدرضا محمدی، برادر نرگس محمدی، فعال حقوق بشر زندانی و برنده جایزه نوبل صلح ۲۰۲۳، در گفتگویی با »بی.بی.سی« اعلام کرد که بشدت نگران جان خانم محمدی است که به رغم بیماری ماموران زندان اجازه مداوای او را نمی دهند. آقای محمدی در همین مصاحبه اضافه کرد: »به نظر می‌رسد که رژیم تصمیم گرفته است که مردم را در زندان به حال خود رها کند تا بمیرند، حتی زندانیانی هم که شناخته شده نیستند را اعدام می‌کنند. زندانیان شناخته‌شده در شرایطی نگهداری می‌شوند که در اثر بیماری‌های قلبی یا سایر جراحات بمیرند.«
حزب تودهٔ ایران ضمن محکوم کردن شدید موج اعدام ها در زندان های رژیم ولایت فقیه خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط همه زندانیان سیاسی-عقیدتی است.
در سالروز “روزِ زمین”، با تقویت جنبش صلح و هماهنگی‌اش با جنبش محیط زیست، به این جنبش جانی تازه دهیم!
امسال در شرایطی روز زمین (دوم اردیبهشت‌ماه / ۲۲ آوریل)برگزار شد که فاجعۀ تجاوز نظامی به میهن‌مان لطمه‌هایی جبران‌ناپذیر بر محیط زیست وارد کرد. بمباران زیرساخت‌های حیاتی ازجمله انبارهای نفت، پالایشگاه‌ها، نیروگاه‌ها، و مراکز ذخیرهٔ سوخت، در تخریب بیش از پیش محیط زیست نقشی اصلی داشته‌اند. براساس گزارش‌های رسمی، آتش‌سوزی گسترده در مخازن نفتی تهران و البرز به انتشار نزدیک به یک‌میلیون تُن “دی‌اکسید کربن” در جو منجر شده است. علاوه‌برآن، هزاران تن ترکیبات سمی و آلی نیز وارد هوا شده که آثاری بلندمدت بر سلامت انسان‌ها و سایر موجودات زنده می‌تواند داشته باشد.
کارشناسان محیط زیست اثرات تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران را تنها در دو هفتهٔ ابتدایی جنگ، معادل رد پای کربن ۶۰ کشور در یک‌سال برآورد کرده‌اند، رقمی تکان‌دهنده که ابعاد بحران زیست‌محیطی‌ای گسترده را آشکار می‌کند. به گزارش ایرنا، ابوعلی گلزاری، عضو شورای راهبردی سازمان حفاظت محیط زیست، گفت فقط در ۱۴ روز نخست حمله‌های نظامی دشمن علیه ایران حدود ۵ تا ۵.۶ میلیون تُن “دی اکسیدکربن” وارد آسمان کشور شده است. در همین حال، پیامدهای جنگ تنها به آلودگی هوا محدود نمی‌شود. بر اساس اطلاعات منتشر شده، هزاران هکتار از جنگل‌ها و مراتع کشور دچار آتش‌سوزی شده‌اند. این آسیب‌ها، به‌ویژه در حوزۀ خاک، صدمه‌هایی غیرقابل‌بازگشت وارد کرده‌اند. این آسیب‌ها باعث فرسایشِ شدید، نابودیِ پوششِ گیاهی، و ازبین‌رفتن موجودات زندۀ خاک را باعث شده‌اند.
پیامدهای این حمله‌ها تنها به انتشار گازهای گلخانه‌ای محدود نمی‌شود. فعالان محیط‌زیست هشدار می‌دهند که آلودگی صوتی ناشی از انفجارها، موجب تلفات گسترده پرندگان شده است. همچنین، باران‌های اسیدی، پوشش گیاهی را تخریب کرده‌اند. مجموع این رخدادها نشان می‌دهد جنگ فقط زیرساخت‌ها و زندگی انسان‌ها را هدف قرار نمی‌دهد، بلکه به‌شکلی عمیق و ماندگار، محیط‌زیست را نیز تخریب می‌کند، تخریبی که آثار آن ممکن است سال‌ها و حتی دهه‌ها باقی بماند.
ادامۀ جنگ بر عرصهٔ زیست‌محیطیِ نه‌فقط ایران، بلکه بر عرصهٔ کل منطقه و جهان تأثیری جبران‌ناپذیر می‌تواند به‌جا بگذارد. از آن جهت است که برای سازمان دادن مبارزۀ صلح‌خواهی در جهان، نیاز به تأکید بر تأثیرِ مخرب جنگ بر محیط زیست و پیوند این مبارزه با مبارزه برای حفظ محیط زیست نیاز است. این مبارزه را همزمان در ایران هم می‌باید سازمان داد.
دارو و درمان دور از دسترسِ زحمتکشان
از مسائل حیاتی‌ای که زحمتکشان و لایه‌های تهی‌دست جامعه با آن همواره روبه‌رو بوده‌اند مشکل حل‌نشدهٔ دسترسی به دارو و درمان است که مستقیماً زندگی و سلامت مردم در حکومت جمهوری اسلامی به‌ویژه در جامعه جنگ‌زده کنونی، تهدید می‌کند.
حذفِ ارزِ ترجیحی در جهت کالایی‌سازی نیازهای اساسی مردم و ادامه دادن به سیاست‌های کلان آزادسازیِ اقتصادی به‌نفع سرمایه‌داریِ تجاریِ کلان در کنار تحریم‌های ضد انسانی، سلامت و زندگی بیماران را به وسیله‌ای برای سودجویی مافیاها و شرکت‌های سهامی رانت‌خوار تبدیل کرده است. نگاهِ تجاری به درمان و طبقاتی کردن بیمه‌های درمانی، ایجاد بازار سیاه، داروهای ضروری را به ابزاری لوکس برای بخش عظیمی از زحمتکشان میهن تبدیل کرده و حتی در بسیاری موارد دسترسی به داروی مورد نیاز را برای بیماران غیرممکن ساخته است.
عامل اصلی پدیده‌هایی چون افزایش لگام‌گسیختهٔ قیمت دارو، توزیع ناعادلانه و بازارسیاهِ دارو، احتکار و قاچاق دارو به کشورهای همسایه، همانا ادامه دادن به سیاست‌های ضد انسانی نولیبرالی و تسلط سرمایه‌داری تجاری انگلی و رانت‌خوار بر واردات دارو و مواد اولیهٔ تولیدِ دارو و توزیعِ دارو در کشور در کنار فسادِ ساختاریِ حاکم است.
برای پایان دادن به بحرانِ دارو و درمان، به‌ویژه در شرایط تشدید فقر و بیکاری و تهدید از سرگرفته شدن جنگ خانمان‌سوز علیه میهن‌مان، خارج ساختن انحصار دارو از دسترس سودجویان، تأمینِ خدمات درمانی رایگان و ارزان‌قیمت برای تهیدستان و قشرهای کم‌درآمد و متوسط جامعه، از طریق مبارزهٔ مدنی گسترده و سازمان‌یافته در سطح ملی و وادارکردن رژیم به ایجاد راه‌کارهایی کنترل شده به‌منظور دسترسی همگانی به دارو و خدمات درمانی است. شعار: “دارو برای همه”، “درمان‌برای همه”، شعار اصلی این مبارزهٔ انسانی می‌تواند باشد.
اگر انگیزهٔ رانت‌خوارانِ دارو سودجوییِ هرچه بیشتر به‌قیمت سلامتی و جان انسان‌هاست، اما استفادهٔ ابزاری دستگاه‌های امنیتی و سرکوبگر رژیم از “دارو” برای اِعمال فشار بر زندانیان سیاسی و شکنجهٔ آنان، اقدامی آشکارا جنایتکارانه است. محروم کردن زندانیان از دارو و خدمات درمانی شیوهٔ معمول رژیم برای درهم‌شکستنِ مقاومت زندانیان، مرگ تدریجی، و در مواردی قتل خاموش آنان در سیاه‌چال‌های رژیم بوده است. به‌عنوان مثال، در همین اواخر با توجه به حال وخیم خانم “نرگس محمدی” و بیهوشی او در بند زندان زنان، هیچ اقدامی برای فرستادن او به بیمارستان صورت نگرفت و حتی در مواردی او را از حق استفاده از داروهای خودش هم محروم ساختند. این عملکرد دژخیمان رژیم در زندان‌ها، جنایت سازمان یافته علیه اسیران گرفتار در بند است.
به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۵۹، ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵
