تیغ تیز بیکاری بر گلوی کارگران پتروشیمی بر اثر تجاوز نظامی امپریالیسم و رژیم صهیونیستی اسرائیل

صنایع راهبردی پتروشیمی بندر ماهشهر در روز های ۱۵ و ۱۷ فروردین ماه  توسط نیروهای تجاوزگر امپریالیسم آمریکا و سپس در تاریخ ۱۸ خرداد ماه توسط رژیم صهیونیستی اسراییل مورد حمله قرار گرفتند. در خلال فروردین‌ماه بر بخش‌هایی کلیدی از “فجر انرژی” ۱ و ۲ (بخش‌هایی که آب و برق تمام منطقه اقتصادی را تامین می‌کنند)، بخش‌‌های تأمین‌‌کننده آب و برق بندر شاپور (بندر امام)، پتروشیمی رازی، و بخشی از پتروشیمی کارون آسیب‌هایی پردامنه وارد شدند. درمجموع شش نفر از کارگران و کارکنان در منطقه پتروشیمی‌های ماهشهر در اثر بمباران‌ها جان باختند و بیش از ۱۷۰ نفر زخمی شدند. تا پیش از شروع جنگ در حدود ۳۵ هزار نفر مستقیماً در صنایع پتروشیمی بندر ماهشهر شاغل بودند. از این تعداد در حدود ۱۲ هزار نفر فقط در مجتمع پتروشیمی بندر شاپور (بندر امام) کار می‌کردند.

پس از تعطیل شدن شرکت‌های پتروشیمی در اثر بمباران‌ها و موشک‌باران‌ها، فقط نیروهای ایمنی کار و حراست در محل پتروشیمی‌ها حضور داشتند. از آن جایی که شرکت‌های پتروشیمی از نیروگاه‌های مشترک تخریب شده استفاده می‌کردند، این نگرانی گسترش پیدا کرد که شغل بسیاری از کارگران و کارمندان منطقه اقتصادی ماهشهر از دست برود. نوع استخدام‌ها در شرکت‌های پتروشیمی قراردادی، پیمانی، و روزمزدی است. نیروهای روزمزدی بیش از همه در معرض از دست دادن شغل خود هستند، زیرا هیچ‌گونه قراردادی با آنان بسته نمی‌‌شود و کارگران روزمزد پس از اخراج هم زیر پوشش قانون و مزایای بیمه بیکاری قرار نمی‌گیرند. در دوران کوتاهِ آتش‌بس بسیاری از کارگران قراردادی و پیمانی نیز حقوق خود را مانند معمول دریافت نکردند.

لازم به‌یادآوری است آن گروه از کارگران پتروشیمی‌ها که فقط تا خرداد و تیرماه قرارداد داشتند نیز در معرض بیکارشدن قرار گرفتند. یقیناً آمار اخراجی‌ها و کارگران پتروشیمی‌ها که کارشان را از دست داده‌اند بالا است. آمار قابل اطمینانی از تعداد نیروهای بیکار شده در شرکت‌های پتروشیمی در دست نیست، چون شرکت‌‌ها موظف شده‌اند که آمارشان را اعلام نکنند.

کارگران پتروشیمی در بندر شاپور (بندر امام) و ماهشهر پیش از این نیز تیغ تیز و برنده بیکاری را بر گلوی خود حس می‌‌کردند. خبرهای به‌دست‌آمده از منابع فعالان کارگری حاکی از آن است که شرکت  پتروشیمی “پتروناد” که از شرکت‌‌های زیرمجموعه و پیمانکاری “پتروشیمی مارون” است، و شرکت‌‌های زیرمجموعه و پیمانکاری‌‌های “پتروشیمی فجر” و امیرکبیر مستقر در منطقه ویژه اقتصادی با استناد به این بهانه که کارها پروژه‌ای هستند و پروژه خاتمه یافته است، به اخراج کارگران اقدام کرده‌اند. افزون بر این، شواهد امر نشان می‌دهند شرکت‌های پتروشیمی با همکاری شرکت‌های پیمانکار و مراجع اداری وزارت کار، کارگران روزمزد را بدون قرارداد برای کارهای طولانی مدت استخدام می‌کنند و در‌نتیجه کارگران پس از اخراج نمی‌توانند از مزایای بیمه بیکاری استفاده کنند. این در حالی است که استخدام با قرارداد موقت یا استخدام کارگران روزمزد برای کارهای دایمی خلاف همین “قانون کار” نیم‌بندِ جمهوری اسلامی است. کارگران اخراجی شرکت‌های پتروشیمی ماهشهر در مواردی متعدد در مقابل اداره کار، دادگاه‌ها، و فرمانداری ماهشهر تجمع کرده‌‌اند و دست به اعتراض زده‌اند. ازجمله در هفته‌های اخیر حدود ۵۰ کارگر بیکارشدهٔ پتروشیمی تخت جمشید ماهشهر با سابقهٔ کاری بین ۵ تا ۱۲ سال زیر مسئولیت یک شرکت پیمانکار در پتروشیمی تخت جمشید مشغول به‌کار بودند و حدود سه ماه است که از ورود آنان به محل کار جلوگیری می شود در روز چهارشنبه ۲۸ خردادماه در مقابل ساختمان فرمانداری بندر ماهشهر تجمع کردند و خواهان بازگشت به کار شدند.

کارگران شرکت‌های پتروشیمی بندر ماهشهر بهبود وضعیت شغلی، عقد قراردادهای رسمی، تامین امنیت شغلی، تضمین منافع صنفی، و لغو قانون‌های استخدامیِ کارگرستیز را خواهان هستند. دست یافتن به این خواست‌ها در صنایع پتروشیمی و سایر صنایع راهبردی در گروِ به‌وجود آوردنِ تغییرهایی اساسی در تمامی قانون‌های ضدکارگری در زمینهٔ اشتغال و لغو سایر بخش‌های برنامه اقتصادی تعدیل ساختاری است.

به نقل از ضمیمه کارگری «نامهٔ مردم» شمارۀ ۱۱۲، ۲۲ تیر ۱۴۰۵