شبح کمونیسم دونالد ترامپ را دنبال می‌کند
نوشتهٔ سی جی اتکینز، پیپلز ورلد (دنیای مردم)، نشریهٔ چپ‌گرای آمریکا، ۶ ژوئیه ۲۰۲۶ ( ۱۵ تیر ۱۴۰۵)
در این تصویر، ویدئویی بنای یادبود کارل مارکس در کمنیتس آلمان را روشن می‌کند، در حالی که تصویر دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، بر روی پایهٔ آن افتاده است. درست همان‌طور که در این اثر هنری مارکس به‌طرزی عجیب بر ترامپ سایه افکنده است، به نظر می‌رسد شبح کمونیسم رئیس‌جمهور آمریکا را دنبال می‌کند.
شبحی دونالد ترامپ را دنبال می‌کند- شبح کمونیسم. او در سخنرانی‌هایش در تعطیلات آخر هفتهٔ ۴ ژوئیه به مناسبت دویست و پنجاهمین سالگرد استقلال ایالات متحد آمریکا سخنانی شبیه به موعظهٔ ضدّکمونیستی دو قسمتی ایراد کرد و کارل مارکس، حزب کمونیست آمریکا، و جنبش سوسیالیستی دموکراتیک رو به رشد کشور را تهدیدهای وجودی برای جمهوری آمریکا معرفی کرد.
ترامپ در سخنرانی‌اش در روز ۳ ژوئیه [۱۲ تیر] در زیر پیکره‌های چهره‌های شاخص آمریکا که در کوه راشمور کنده‌کاری شده است، به حاضران گفت: “شما می‌توانید یا به کارل مارکس وفادار باشید یا به آمریکا. می‌توانید کمونیست باشید یا میهن‌دوست. نمی‌توانید هر دو باشید”. او پا را از این هم فراتر گذاشت و کمونیسم را “تهدیدی مرگ‌بار” برای کشور خواند و با تأکید گفت که این تهدید از “جنگ جهانی اول و دوم، رخداد پرل هاربر [در پایان جنگ جهانی دوم]، و حتی یازده سپتامبر [۲۰۰۱]” نیز خطرناک‌تر است. ترامپ به مارکس بسنده نکرد. او وعده داد که آمریکا “کمونیسم را به‌سرعت شکست خواهد داد”. سپس بی‌درنگ به فهرست خواست‌های داخلی‌اش از مجلس قانون‌گذاری پرداخت و از کنگره خواست که “به رویهٔ اتلاف وقت پایان دهد” و “قانون نجات آمریکا” را تصویب کند، قانونی که بخشی از قانون سرکوب حق رأی است، تا از این طرق جمهوری‌خواهان دیگر تا “صد سال در هیچ انتخاباتی شکست نخورند”.
دونالد ترامپ روز جمعه ۳ ژوئیه ۲۰۲۶ [۱۲ تیر ۱۴۰۵] در مراسمی در محل یادبود ملی کوه راشمور، در نزدیکی شهر کی‌استون، در ایالت داکوتای جنوبی، سخنرانی تندی علیه کمونیسم کرد.
لحظاتی بعد او هدف لفاظی‌هایش را صریح‌تر بیان کرد: “حزب کمونیست از مهاجران غیرقانونی، جنایت‌کاران، و همهٔ آن کسانی که نمی‌خواهند کار کنند تشکیل شده است.” ترامپ در یک جمله کمونیست‌ها، مهاجران، و بیکاران را در قالب دشمنی واحد و نامتمایز از یکدیگر کنار هم قرار داد و از زبان و بیان ضدّکمونیستی برای ردگم‌کنی و توجیهِ هم‌زمانِ تشدید سیاست‌های سخت‌گیرانه علیه مهاجرت و تلاش برای تضعیف قوانین مربوط به حق رأی استفاده کرد.
اینکه در همان سخنرانی این جمله نیز بود که “چنین ایدئولوژی‌هایی را نمی‌توان در دموکراسی تحمل کرد، زیرا نخستین کاری که آنها پس از به‌قدرت رسیدن می‌کنند این است که برگردند و همان دموکراسی را نابود کنند”، از قضا طعنه‌ای ناخواسته و غیرعمدی به دولت خود اوست، چون که او ریاست دولتی را بر عهده دارد که سال گذشته را صرف محدود کردن دسترسی به صندوق‌های رأی، زندانی کردن معترضان، و پیگرد مخالفان کرده و در عین حال منتقدانش را غیرآمریکایی خطاب می‌کند.
متمم اول قانون اساسی ایالات متحد آمریکا از حق سازمان‌دهی کمونیست‌ها، سوسیالیست‌ها، یا هر گرایش سیاسی دیگری که ترامپ با آن مخالف است حمایت می‌کند. خیانت نامیدن هر باور سیاسی همان کاری است که مک‌کارتیسم ۷۰ سال پیش کرد. چنین حمله‌هایی در دو شب پیاپی در تعطیلات ملی نشان می‌دهد که ترامپ قصد دارد همان شیوه را در پیش گیرد و تشدید کند، نه اینکه بگذارد کم‌رنگ شود.
یک شبِ بعد، در پارک ملی سیاسی در واشنگتن [منطقه‌ای شامل کنگرهٔ آمریکا و یادبود لینکلن و محل برگزاری مراسم تحلیف رئیس‌جمهورها]، پس از دو ساعت تاخیر در برگزاری مراسم به‌علت وضع بد آب‌وهوا، ترامپ بار دیگر به این موضوع پرداخت و تهدید ادعایی کمونیست‌ها را به بیماری تشبیه کرد: “مانند سرطان است. باید آن را ریشه‌کن کرد. باید آن را به‌سرعت ریشه‌کن کرد”. او افزود که کمونیسم “هرگز کار نکرده و هرگز هم کار نخواهد کرد” و اینکه “شکست‌خورده است و همیشه شکست‌خورده خواهد بود.” این سخنان تند فقط چند هفته پس از آن بیان می‌شد که نامزدهای مورد حمایت دموکرات‌های سوسیالیست آمریکا (DSA) با حمایت شهردار نیویورک زهران ممدانی در انتخابات مقدماتی درونی حزب دموکرات در روز ۲۳ ژوئن در چند منطقهٔ انتخاباتی نیویورک پیروزی‌های چشمگیری به دست آورده بودند. هفتهٔ گذشته نیز نیروهای مترقی در کلرادو پیروزی‌های مشابهی به دست آوردند.
ممدانی، به سهم خودش، در سخنرانی به مناسبت ۴ ژوئیه [۱۳ تیر] بی‌آنکه نامی از ترامپ ببرد، او را به چالش کشید و گفت: “آن آرمان‌هایی که کشور ما بر پایهٔ آنها بنا شده است به اندازه کافی نیرومندند که بتوانند در مقابل هر رژیم استبدادی تاب بیاورند، ولی فقط در صورتی که ما برای تحقق آن آرمان‌ها تلاش کنیم.” در همین احوال، دموکرات‌های سوسیالیست آمریکا (DSA) اعلام کردند که شمار اعضای این گرایش در روز استقلال آمریکا از ۱۲۰هزار نفر فراتر رفت.
از دید حزب کمونیست آمریکا، این توجه ناگهانی رئیس‌جمهور با واکنشی همراه شد که آمیزه‌ای از نگرانی و احساس حقانیت بود. جو سیمز، از رهبران حزب، در بیانیه‌ای ویدئویی به این موضع‌گیری رئیس‌جمهور با کنایه واکنش نشان داد: “چه جالب! ما واقعاً دوباره برگشته‌ایم!” او با تأکید بر اینکه کمونیست‌ها از پنهان کردن دیدگاه‌ها و هدف‌هایشان ابایی ندارند، برنامهٔ حزب کمونیست آمریکا را مبارزه برای “سوسیالیسم مبتنی بر منشور حقوق بشر که مردم و کرهٔ زمین را بر سود مقدم می‌داند” توصیف کرد.
همان‌طور که پیپلز وُرلد [دنیای مردم] در روزهای پیش از این دو سخنرانی گزارش داد، این فوران‌های لفظی بیش از آنکه نشان‌دهندهٔ قدرت باشد، بازتاب هراس از انتخابات میان‌دوره‌یی است. ما این موضوع را در چارچوب الگویی گسترده‌تر می‌بینیم: در اواخر ماه ژوئن، برای هشت متهم مرتبط با یک اعتراض در سال ۲۰۲۵ در برابر یک مرکز ادارهٔ مهاجرت و گمرک (ICE) در تگزاس در مجموع ۴۵۰ سال حکم زندان فدرال صادر شد. هم‌زمان، ترامپ نامزدهای وابسته به دموکرات‌های سوسیالیست (DSA) را «کمونیست‌های دوآتشه و بی‌خدا» و «حیوان» توصیف کرده است. روسانا کامبرون، از دیگر رهبران حزب کمونیست آمریکا، به صراحت گفت: “جنبش ماگا [عظمت را به آمریکا بازگردانیم] در انتخابات میان‌دوره‌یی شکست خواهد خورد و ترامپ مضطرب و مستأصل شده است.” ضدیت با کمونیسم در سراسر دورهٔ اول و دوم ریاست‌جمهوری ترامپ، و همچنین در سال‌هایی که او بیرون از قدرت بود، یکی از مضامین مکرر در سخنان ترامپ بوده است. این ضدیت معمولاً زمانی عیان می‌شود که نامزدهای چپ‌گرا و مورد حمایت جنبش کارگری در انتخابات مورد توجه و حمایت بیشتری قرار می‌گیرند، یا زمانی که حزب جمهوری‌خواه با احتمال شکست سنگین در صندوق‌های رأی روبه‌روست. این رویکرد یکی از محورهای اصلی در کنگرهٔ سراسری جمهوری‌خواهان در سال ۲۰۲۰ بود. در انتخابات همان سال نیز از حمله‌های ضدّکمونیستی برای پیروز کردن نامزدهای جمهوری‌خواه در فلوریدا و برای تخریب وجههٔ جان اوسوف، نامزد مجلس سنا از ایالت جورجیا، به کار گرفته شد. مردم تا حد زیادی به پیام‌های ضدّکمونیستی جمهوری‌خواهان برای جنبش “عظمت را به آمریکا بازگردانیم” (MAGA) و برای جامعهٔ تبعیدیان کوبایی در میامی بی‌اعتنا هستند. در این تصویر گروهی کوچک از آمریکایی‌های کوبایی‌تبار در ۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۱ در پارک لافایت در نزدیکی کاخ سفید در واشنگتن دی‌سی خواستار مداخلهٔ نظامی آمریکا در کشور زادگاهشان کوبا هستند. در سال ۲۰۲۳، ترامپ گفت که اگر دوباره انتخاب شود، “کمونیست‌ها را از کشور اخراج خواهد کرد.” سپس در پاییز ۲۰۲۵، زمانی که زهران ممدانی در آستانهٔ پیروزی در انتخابات شهرداری نیویورک بود، ترامپ او را به کمونیست بودن متهم کرد. در همان زمان، جو سیمز از حزب کمونیست آمریکا در برنامهٔ “دیلی شو” گفت: “هر تلاشی برای مطرح کردن ایدهٔ توزیع عادلانه‌تر ثروت را سوسیالیستی یا کمونیستی می‌نامند تا آن را از اساس رد کنند. به این می‌گویند ترساندن از سرخ‌ها.” او همچنین از ترامپ و دیگر جمهوری‌خواهان پرسید: “شماها از چه چیزی می‌ترسید؟ اینکه کمونیست‌ها همه‌چیز را کنترل می‌کنند ایده‌ای چنان کهنه، منسوخ، نادرست، جعلی، و ساختگی است که مردم آمریکا بارها و بارها آن را کنار گذاشته‌اند.” اگرچه گزافه‌گویی‌های ترامپ ناشی از نگرانی‌های سیاسی داخلی است، باید آن را در چارچوب نگرانی گسترده‌تر ژئوپلیتیکی در مورد جایگاه سرمایه‌داری آمریکا در اقتصاد جهانی دید، به‌ویژه با توجه به قدرت و نفوذ رو به رشد چین. “جنگ سرد” جدیدی که آمریکا در خارج از کشور آغاز کرده روی دیگر همان لفاظی‌ها و حمله‌های ضدّکمونیستی و ضدّسوسیالیستی در داخل کشور است. اینکه این استراتژی در کوتاه‌مدت در ماه نوامبر [انتخابات سراسری] مؤثر خواهد بود یا نه
هنوز مشخص نیست، ولی تلاش‌های پیشین ترامپ برای دامن زدن به هراس ضدّکمونیستی در میان مردم آمریکا، دست‌کم در بیرون از پایگاه اجتماعی رأی‌دهندگان تندرو جنبش ماگا (MAGA)، تا حد زیادی با شکست روبه‌رو شده است. این راهبرد قدیمی دیگر مانند دههٔ ۱۹۵۰، زمانی که روی کوهن، مربی ترامپ، و سناتور جو مک‌کارتی آن را به کار می‌گرفتند، توان ایجاد موج گستردهٔ سرخ‌هراسی ندارد.
ولی دولتی که در همان حال که به شبح کارل مارکس، بنام‌ترین انقلابی قرن نوزدهم، متوسل می‌شود، می‌کوشد قوانین رأی‌‌گیری را نیز بازنویسی کند و احساسات ضدّ‌مهاجران را برانگیزد، فقط در حال تکرار جنگ سرد نیست. این دولت در حال آزمودن این است که تعریف خیانت را تا کجا می‌تواند گسترش دهد و در این مسیر تا چه حد می‌تواند بخش‌هایی از منشور حقوق آمریکا را نیز زیر پا بگذارد. ولی با هر سخنرانی ضدّکمونیستی آشکارتر می‌شود که ترامپ و بخش‌هایی از سرمایه‌داری آمریکا که با جریان ماگا هم‌پیمان شده‌اند، همانند طبقات حاکم پیش از آنها در طول تاریخ، دچار هراس و تزلزل شده‌اند.
به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۶۴، ۲۲ تیر ۱۴۰۵
