کارگران آلمان: نابودیِ «خدمات اجتماعی» به‌زیانِ همهٔ ماست و پاسخ ما مقاومت و مبارزه است!
سیاستِ دولت ترکیبی از بی‌رحمی و تحقیرِ آشکار همهٔ ماست. دولت فکر می‌کند می‌تواند از طریق کاهشِ خدمات اجتماعی و بدون روبرو شدن با کم‌ترین مخالفت ممکن به مقصدش برسد. در هفته‌های اخیر روزی نبوده است که یکی از اعضای دولت از جمله مرتس، وارکن، باس، بار، و جز اینان، با پیشنهاد کاهش هزینه‌ها و طرح‌های ریاضتی مضحک خبرساز نشده باشند. مستمری، ساعت کار، بیمه خدمات بهداشت و سلامت، کمک به جوانان، کمک هزینهٔ دانشجویی، و دیگر خدمات اجتماعی در برابر یورش همه‌جانبهٔ “دولت رفاه” در خطر و مورد تردید قرار گرفته‌اند و همزمان هم ادعا می‌شود هیچ گزینه‌ای دیگر وجود ندارد و همهٔ اقدام‌های دولت به‌شکلی منطقی پیش می‌روند، همین است که هست! آیا این همه واقعیت است؟ پس میلیاردها یورو کجا رفته‌اند؟ آن‌ها [این میلیاردها] برای تولید تسلیحات نظامی و تدارکات جنگی هزینه می‌شوند. آن‌ها [این میلیاردها] صندوق کنسرن‌ها و جیب ثروتمندان را پر می‌کنند. …
قانون هشت ساعت کار روزانه در آلمان به ما کارگران اهدا نشده است. برای دست یافتن به آن مبارزه کرده‌ایم. اینکه اکنون آن را با عنوان “انعطاف ناپذیر”، “کهنه شده” یا نامناسب با نیازهای ما معرفی می‌کنند، روشی است که به قصد تحقیر ما به‌کار می‌برند. مدیر “مؤسسه اقتصادی آلمان” در توضیح این موضوع می‌گوید: “مسئله بر سر ساعت کاری بیشتر نیست، بلکه بحث بر سر توزیع متفاوت ساعت کار است.” او گویا از مبارزه ما کارگران که در گذشته و در هر روز و در هر تناوب کاری برای اینکه بتوانیم به‌موقع به خانه برویم بی‌اطلاع است. مبارزه ما کارگران به‌خاطر حجم زیاد کار بوده است و خواستیم که پس از هشت ساعت کار طاقت فرسا به کار خاتمه دهیم. گویا استفاده از ساعت اضافه کاری برای صرف وقت آزاد و آرامش به همین آسانی به‌دست آمده است. “انعطاف پذیری” بیشتر به این معنی است که ما کارگران با نا امیدی سعی می‌کنیم اضافه‌کاری را از آغاز تا پایان هفته به‌شکلی استفاده کنیم، ولی با این حال موفق نمی‌شویم. چه خواهد شد اگر قانون ساعت کار که قرار است شرایط کاری ما را بهبود ببخشد “اصلاح” شود؟
کار بیشتر به‌قیمت جان و سلامتی ما، این همان نقشه‌ای است که “مرتس” درنظر دارد اجرا کند. … تهدیدها به کاهش خدمات اجتماعی، صد درصد به‌زیان همهٔ ما خواهد بود. به‌زیان کارگران و زحمتکشان، بیکاران، بیمه شدگان، به‌زیان کسانی که بیمار هستند یا در آینده بیمار خواهند شد، بازنشستگان، کودکان و جوانان و والدین آنان. بنابراین مهم است که ما به‌همراه افرادی هر چه بیشتر که تحت تأثیر اقدام‌های ریاضتی قرار گرفته‌اند با عزمی راسخ و قاطع در برابر آنان [اعضای “دولت رفاه”] مقاومت کنیم. “دولت رفاه” تأمین کننده همه نیازهای زندگی نیست، ولی بدون “دولت رفاه”، بدون سامانه خدمات سلامتی و درمانی، مسکن، و وقت کافی برای زندگی، دیگر همهٔ اجزای زندگی بی‌معنی خواهد بود. بنابراین اعتراض‌ها علیه کنفرانس وزرای بهداشت می‌تواند تنها آغازی برای مقاومت مشترک و میلیونی از طرف همه کسانی باشد که نسبت به کاهش خدمات اجتماعی و سیاست “تعدیل ساختاری” زیان دیده‌اند.
نویسنده: “تاتیانا سامباله”
[منبع: ترجمه و تلخیص از نشریهٔ “عصر ما “، روزنامهٔ “حزب کمونیست آلمان” (د کا پ)، پانزدهم خردادماه ۱۴۰۵].
