گردهمایی از سراسر جهان برای شرکت در کنفرانس بینالمللی علیه جنگ
نویسنده “جان ریس”، عضو برجسته و بنیانگذارِ “ائتلاف توقف جنگ”، برای انتشار در “نامه مردم”
ماه گذشته، لندن میزبان یک کنفرانس بینالمللی تاریخی علیه جنگ و نظامیگری بود. در روز ۲۰ ژوئن/ ۳۰ خردادماه ۱۴۰۵، تالار مرکزی “وستمینستر” سرشار از شور و هیجان بود. حداقل سه هزار نفر شرکت کننده این تالار نمادین را پر کرده بودند که بیش از هزار نفر از آنان از دستکم ۲۷ کشور خارج از بریتانیا از جمله فرانسه، اسپانیا، آلمان، ایالات متحده، کانادا، ایران و بحرین بودند.
نمایندگان پارلمانها و رهبران اتحادیههای کارگری در این کنفرانس در کنار فعالان ضد جنگ و حامیان آرمان فلسطین حضور داشتند؛ از جمله “مصطفی برغوثی”، از تشکل “ابتکار ملی فلسطین” که از کرانهٔ باختری اشغالی به لندن سفر کرده بود. او سخنرانیای پرشور ایراد کرد، سخنرانیای که حاضران وا داشته شدند بارها شعار “فلسطین را آزاد کنید”سر دهند (متن این سخنرانی مهم در شمارهٔ ۱۲۶۴ “نامه مردم” منتشر شد).
این کنفرانس همچنین میزبان سخنرانی فعالان صلح اوکراینی و روسی بود که از شرکتکنندگان خواستند برای ایجاد یک جنبش نیرومندِ بینالمللیِ ضدجنگ، بهعنوان جایگزینی برای جنگ بیپایان، بر اساس منافع مشترک مردم عادی در دو طرف خط مقدم، تلاش کنند. این کنفرانس که بهابتکار ائتلاف “جنگ را متوقف کنید” سازماندهی شده بود، پس از نخستین کنفرانس بینالمللیای ضدجنگ بود که در اکتبر سال گذشته با استقبال گسترده در پاریس برگزار شده بود. بعدازظهر روز جمعه، پیش از آغاز نشست اصلی، یک جلسه مقدماتی با حضور ۲۰۰ نماینده از اتحادیههای کارگری و دیگر سازمانهای حامی این کنفرانس برگزار شد. در این نشست، شرکتکنندگان از کشورهای مختلف دربارهٔ سیاستهای دفاعی، سیاسی و اقتصادی دولتهای کشورشان و ابتکارها و کارزارهایی ضدجنگ که در واکنش به این سیاستها در حال شکلگیری است، گزارشهایی به حاضران در کنفرانس دادند.
در همین نشست مقدماتی بیانیهای که بعداً بهتصویب کنفرانس اصلی رسید، تدوین و آماده شد. جلسهها در سالن مرکزی صبح با گردهمایی اتحادیههای کارگری و فعالان آغاز شد که در آن مسائل و مبارزات کلیدی از جمله افزایش هزینههای تسلیحاتی، گسترش خدمت سربازی اجباری، اسلامهراسی، کاهش هزینههای رفاهی، محاصرهٔ کوبا توسط ایالات متحده، ربودنِ رئیسجمهور ونزوئلا و موارد دیگر مورد بحث قرار گرفت.
جلسههای اصلی کنفرانس در بعدازظهر به دلیل شمار بسیار زیاد شرکتکنندگان بهطور همزمان در دو سالن بزرگ برگزار شد. در تالار بزرگ، کنفرانس با بزرگداشتی مؤثر از جنبش بیسابقهٔ همبستگی با فلسطین در بریتانیا آغاز شد. “لیندزی جرمن”، هماهنگکنندهٔ ائتلاف “جنگ را متوقف کنید”، نمایندگان اعضای ائتلاف فلسطین را معرفی کرد. ائتلافی که تا آن زمان، از اکتبر ۲۰۲۳/ ۱۴۰۲ تعداد ۳۵ تظاهرات سراسری در حمایت از فلسطین را سازماندهی کرده بود. در این بخش همچنین “مصطفی برغوثی”، “استفان کاپوس” (بازماندهٔ نسلکُشیهولوکاست) تشکل کارزار “روبانهای سرخ” برای آزادی گروگانهای فلسطینی، تشکل ائتلاف جهانی برای فلسطین و نمایندگان گروه “فیلتون ۲۵” حضور داشتند. ادامه جلسه به بحث بینالمللی درباره عصر جدید جنگ جهانگیر اختصاص یافت که سخنرانان اصلی آن عبارت بودند از: دبیرکلهای اتحادیههای کارگری بریتانیا “فران هیثکوت” (PCS) و “جو گریدی” (UCU)، نمایندگان مجلس بریتانیا جان تریکت، ریچارد بورگون، جرمی کوربین، و دایان ابوت، معاون رهبر “حزب سبز”، موتین علی، پیتر لیری از کارزار “همبستگی با فلسطین” و یاسمین آدام از “انجمن مسلمانان بریتانیا”. سخنرانان خارجی عبارت بودند از مدئا بنجامین از سازمان ضدجنگ آمریکاییِ “کد پینک”، ایرن مونترو، نمایندهٔ پارلمان اروپا از “پودموس اسپانیا”، و لورنا دلگادو واراس، نمایندهٔ مجلس سوئد و عضو سابق “ناوگان سومود” بهسوی غزه. نشستِ پایانیِ کنفرانس با عنوان: “حرکت بهسوی جنگ در اروپا”، بر مقاومت در برابر نظامیسازی در سراسر قارهٔ اروپا و همچنین کاهش هزینههای اجتماعی که برای تأمین مالی این سیاستهای نظامی بر مردم تحمیل میشود متمرکز بود. در این نشست نیز طیفی گسترده از نمایندگان پارلمانها، فعالان ضد جنگ، و نمایندگان اتحادیههای کارگری، و از جمله زارا سلطانا، نماینده مجلس، فلیکس کرکلو روخاس، سازماندهنده اعتصابهای مدرسههای برلین، اندرو فاینشتاین، نمایندهٔ سابق “کنگره ملی آفریقا”، جورجیوس گوگوس، “رئیس کارگران اسکله پیرائوس” در یونان، اولریکه ایفلر، فعال “اتحادیه کارگری” آلمان، رهبران “اتحادیههای کارگری بریتانیا” دانیل کبده (NEU)، مریم اسلامدوست (TSSA)، میکائلا تریسی-راموس (معاون رئیس اتحادیه) و ادی دمپسی (RMT) سخنرانی کردند. همچنین ژروم لِگاوره، نمایندهٔ پارلمان فرانسه از حزب “فرانسهٔ تسلیمناپذیر”، طارق علی، نویسنده و حامی ائتلاف “جنگ را متوقف کنید”، و پیتر مِرتِنس، رهبر حزب “کارگران بلژیک”، در کنار بسیاری دیگر از سخنرانان، سخنرانی کردند. در پایان، کنفرانس بیانیهای را بهتصویب رساند که علاوه بر جمعبندی مسائل و چالشهای اصلی پیشِ رویِ جنبشِ ضدجنگ، برگزاری سه روز بینالمللی تظاهرات و اقدام اعتراضی را خواستار شد.
نخست، تظاهرات جهانی هماهنگ در حمایت از فلسطین در هر کشور، در روز شنبه ۱۰ اکتبر/ شنبه ۱۸ مهرماه ۱۴۰۵(سومین سالگرد آغاز نسلکشی اسرائیل در غزه) برگزار خواهد شد. سپس، در تاریخی که توافق خواهد شد، یک “روز همبستگی در حمایت از کارگران بارانداز” در ایتالیا، فرانسه، و یونان که علیه جنگ اقدام میکنند از جمله با مسدود کردن ارسال محمولههای اسلحه به اسرائیل و پس از آن، یک “آخر هفته بینالمللی تظاهرات” علیه نظامیگری، علیه تمایل به جنگ، و علیه خدمت اجباری در شنبه و یکشنبه ۲۱ و ۲۲ نوامبر/ شنبه ۳۰ آبانماه و یکشنبه اول آذرماه ۱۴۰۵ برگزار خواهد شد. پیش از آن، روز جهانی اعتصابها و اعتراضهای دانشجویی در جمعه ۲۰ نوامبر/ ۲۹ آبانماه ۱۴۰۵ برگزار میشود.
فضای حاکم بر سراسر کنفرانس، اعتراض آمیز و در عین حال پر شور بود. برخلاف معمول کنفرانسهایی که در بریتانیا برگزار میشوند، سخنرانیها با تشویقهای گسترده، فریادها و شعارهای حمایتآمیز همراه بود. هنگامی که نمایندگان ساختمان را ترک میکردند، با احساس رضایت از اینکه برای جنبشِ “رفاه بهجای جنگ، دستمزد بهجای سلاح” گامی مهم برداشته شده است، بهطور خودجوش سرود “انترناسیونال” را بهزبانهای گوناگون خواندند. این رویداد بیتردید نشانهای از رشد روحیهٔ سازماندهی و بسیج علیه جنگطلبی بود.
حرکت از حرف به عمل
این کنفرانس تنها آغازِ ایجاد جنبش جهانیای واقعاً مردمی علیه جنگ بود. همانگونه که در سخنرانیام نیز گفتم، اکنون باید از حرف زدن به عمل کردن روی آوریم. این کار از هماکنون آغاز شده است. ائتلاف “جنگ را متوقف کنید” در اوایل نیمه تیرماه یک نشست برای پیگیری فعالان و گروههای مختلف برگزار کرد تا دربارهٔ گامهای بعدی بحث و گفتوگو کنند. این نشست پس از هفته گردهمایی جنگطلبان در اجلاس ناتو در آنکارا تشکیل شد، اجلاسی ناتویی که جنگ با ایران را توسط ترامپ بار دیگر شعلهور کرد که برای امپریالیستها امری عادی بهشمار میآید.
کنفرانسهای ضدجنگ پاریس و لندن تلاشی برای پاسخ دادن به تغییر وضعیت بینالمللی و حرکت جهانی بهسوی جنگ بود. نخست، از طریق تقویت جنبش همبستگی با فلسطین با افزایش سطح هماهنگیهای بینالمللی و همچنین با معطوف کردن توجه جنبش به مسئله تشدید نظامیگری و پرداختن ایدئولوژیک به استدلالهایی که طبقه حاکم مطرح میکند. این کنفرانسها همچنین در پی آن بودند که اقدامهای هماهنگ در سراسر اروپا در مخالفت با افزایش هزینههای نظامی را سازمانیافتهتر و گستردهتر کنند. قرار است سومین کنفرانس سال آینده در آلمان یا اسپانیا برگزار شود ولی در لندن یک گام اساسی به جلو برداشته شد و آن اینکه جنبش تنها به برگزاری کنفرانسها نمیتواند محدود بماند. ایجاد اقدامهای هماهنگ در سطح بینالمللی ضرورت دارد. به همین دلیل روزهای تعیین و مشخصشده مورد اشاره در سطرهای بالا برای اقدام و اعتراض مشترک در دستورکار قرار گرفتهاند.
از زمان برگزاری کنفرانس اتحادیهٔ کارگری UGT در اسپانیا این بیانیه را برای ۷۰ هزار عضو خود منتشر کرده است. همچنین سه اتحادیهٔ معلمان در فرانسه و یک اتحادیهٔ معلمان در ایتالیا، فراخوان کنفرانس را تصویب کردهاند و در حال برنامهریزی برای همکاری مشترک دربارهٔ مسئلهٔ نظامیگری در برنامههای آموزشی هستند. در همین راستا شبکهٔ جوانان ائتلاف “جنگ را متوقف کنید” نیز نشستی بهمنظور سازماندهی برگزار کرده است تا برای روز جهانی اعتصابها و اعتراضهای دانشجویی در جمعه ۲۰ نوامبر/ ۲۹ آبانماه ۱۴۰۵ آماده شود. این شبکه با دانشجویان و جوانان در سراسر اروپا و فراتر از آن ارتباط برقرار میکند تا در مخالفت با تجدید تسلیحات و خدمت اجباری سربازی فعالیت مشترک سازمان دهند. در پایان، همانگونه که برای برگزاری این کنفرانس سازماندهی کردیم، باید سازمانهای ضدجنگ نیرومندتری نیز به همان شیوه ساخته شوند. با اینکه دوازده اتحادیهٔ کارگری سراسری بریتانیا از این کنفرانس حمایت کردند، به روشنی اعلام کردیم که میخواهیم این کنفرانس در سطح مردمی، در سطح کارگران عادی، و نه فقط در میان رهبران اتحادیه، برگزار شود. تلاش زیادی صرف شد تا شاخههای محلی اتحادیههای کارگری از این کنفرانس حمایت کنند بهگونهای که حدود ۱۳۰ شاخه یک قطعنامهٔ نمونه در حمایت از کنفرانس را تصویب کردند. ما باید همین روش را برای سازماندهی اقدامهای آینده نیز بهکار بگیریم. اکنون لازم است همین شاخهها قطعنامهٔ پس از کنفرانس را نیز تصویب کنند. اگر قرار است بتوانیم با بحث و جدل سیاسیای بسیار جدی دربارهٔ اشتغال و دستمزدها در برابر جنگ و نظامیگری مقابله کنیم، باید قدرت سیاسی جنبش اتحادیهای کارگری را از سطح شعبهها و بدنهٔ اعضا دوباره بازسازی کنیم.
ما نمیتوانیم این کار را تنها با استدلالهای اقتصادی پیش ببریم، زیرا طبقهٔ حاکم این کار را تنها با استدلال اقتصادی انجام نمیدهد. آنها همه وزن تحلیل خود از مناسبات و تحولات بینالمللی را بهکار میگیرند تا بر مبانی اقتصادی زندگی طبقهٔ کارگر تأثیر بگذارند و سیاستهای خود را توجیه کنند. اگر قرار است بتوانیم جنبش علیه جنگ را بهطور موفقیتآمیز بسیج و در همهٔ ابعاد گسترش دهیم، فعالان مبارز و پیشرو در محیطهای کار باید به این استدلالهای سیاسی مجهز شوند تا بتوانند درکی بینالمللی از آنچه در معرض خطر است بهدست آورند.
به نقل از «نامۀ مردم» شمارۀ ۱۲۶۵، ۵ مرداد ۱۴۰۵