مبارزهٔ زحمتکشان در راه برقراریِ صلح، دفعِ تجاوز نظامی، و تأمینِ حقوق سیاسیصنفی خودشان
در هفتههای اخیر شاهد ادامه حملههای امپریالیسم آمریکا به خاک میهن بودیم. برخوردهای نظامی و درگیری با اعلام دُور جدید از گفتگوهای سیاسی میان جمهوری اسلامی و آمریکا بهصورت موقت متوقف شد و رایزنیهای پیدا و پنهان درخصوص توافق احتمالی نشاندهنده اوضاع بسیار حساس و شکنندهٌ کنونی است. مذاکرات میان “ایران و عمان” برسر چگونگی تردد در تنگه هرمز و مثبت قلمداد کردن این مذاکرات مطابق گزارشهای منتشره امکان یک توافق را در چشمانداز قرار داده است.
بهعلاوه، اختلاف و شکاف میان گردانندگان دستگاه حاکمهٔ جمهوری اسلامی برسر راه برونرفت از این وضعیت یکی از ویژگیهای مهم صحنه سیاسی کشور است که باید در پیوند با ژرفش بحرانهای چندلایه مورد ارزیابی قرار بگیرد. بهویژه باید بر رشد فقر در جامعه و فشار مضاعف بر زندگی کارگران و زحمتکشان در سایه جنگ، تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا و ادامه اجرای سیاستهای اقتصادی – اجتماعی ضدمردمی تأکید داشت.
در خلال تجاوز نظامی آمریکا به تمام نقاط ایران و خصوصاً در منطقههای جنوبی کشور که در معرض بیشترین حملههای دشمن امپریالیستی قرار گرفتهاند، کارگران و زحمتکشان نه تنها بیشترین قربانیان این تجاوزها بودهاند، بلکه در صف اول دفاع از میهن، امداد رسانی، و همچنین در بازسازی زیرساختهای ارتباطی از جمله پلها، تونلها، و تأسیسات صنعتی نقش اساسی داشتهاند. با وجود همه فداکاریهایی که زحمتکشان کشور در شرایط اسفناک این تجاوز ویرانگر کردهاند، آنان بیشازپیش با تشدید دشواریهای زندگی روزمره خود روبهرو هستند. طبقه کارگر ایران که از پیش از آغاز تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا و رژیم صهیونیستی اسراییل در چارچوب برنامههای اقتصادی نولیبرالی جمهوری اسلامی از ابتداییترین حقوق خود محروم بود با شروع تجاوز نظامی نیز از هیچگونه برنامههای اقتصادیاجتماعیای ملی و مردمی بهمنظور کاهش فشارهای معیشتی ناشی از بحرانهای جنگ، بهرهمند نشده است. ادامه سیاستهای اقتصادیاجتماعی حکومت جمهوری اسلامی بهگونهای است که با بیاعتنایی به منافع کارگران و زحمتکشان و تضعیف همبستگی ملی برای دفاع از میهن در برابر امپریالیسم آمریکا تمامیت ارضی میهن ما را نیز در این شرایط بحرانی به خطر میاندازد.
کلانسرمایهداران در بخش خصوصی با اتکا به سیاستهای ضدکارگری حکومت جمهوری اسلامی از شرایط بحرانی جنگی سوءِاستفاده میکنند. سرمایهداران با خودداری از پرداختِ بهموقعِ دستمزد و حق بیمه کارگران، شرایط مشقتبار زندگی آنان را وخیمتر کردهاند. با وجود اینکه تولید در بسیاری از شرکتها و کارخانهها در طی تجاوز نظامی ادامه داشته و دارد، حقوق و بیمه کارگران بهموقع پرداخت نمیشود. کارگران در دهها واحد تولیدی بزرگ از جمله در کارخانه ریسندگی و بافندگی “مطهری قزوین” که در آن بیش از ۶۰۰ نفر شاغل هستند و سالیانه ۳.۵ میلیون متر پارچه تولید میشود، شرکت “سرامیک البرز” از صنایع قدیمی استان قزوین با صدها کارگر و شرکت صنایع “چوب و کاغذ ایران” (چوکا) وابسته به “شستا” و “صندوق بازنشستگی کشوری” پرداخت دستمزدهای بهتعویق افتاده خود را خواهان هستند.
در استانهای کنارهٔ خلیج فارس و دریای عمان، همراه با تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا، پیامد سیاستهای تعدیل ساختاری و آزادسازی اقتصادی وضعیتی بهمراتب وخیمتر را رقم زده است. برای نمونه، تیر ماه سال جاری سومین ماهی بود که کارگران شهرداری “چابهار” که عموماً به صورت نیروهای شرکتی و پیمانکاری زیر نظر شرکتهای خدماتی واسطهای کار میکنند، حقوق ناچیز خود را به صورت کامل دریافت نکردند. کارگران واحد تولیدی “سپید پلاست” و نیروهای شاغل در پروژههای عمرانی بزرگترین بندر اقیانوسی ایران در منطقه آزاد تجاری چابهار نیز در اواخر تیرماه با تأخیر و یا نبود پرداخت دستمزدها و در نتیجه دشواری در تأمین هزینههای جاری و معیشت خانوادههایشان روبهرو شدند. این گروه از کارگران مانند بسیاری از دیگر زحمتکشان شاغل در منطقههای آزاد تجاری جنوب در “چابهار”، “قشم”، “کیش”، و “اروند” در خوزستان تحت پوشش قانون کار نیمبند جمهوری اسلامی نیستند. در حالی که حذف مالیات از ارزش افزوده و عوارض گمرکی در این منطقهها سودهای هنگفت سرمایهگذاران و بخش سرمایهداری تجاری را تأمین میکند، لغوِ قوانین کار در منطقههای آزاد تجاری جنوب تشدیدِ استثمار کارگران و زحمتکشان شاغل به خصوص در شرایط بحرانی تجاوز نظامی و افزایش بیکاری را باعث شده است. تجربه کارگران منطقههای آزاد تجاری جنوب نشان میدهد که حکومت جمهوری اسلامی عملاً هیچگونه مسؤلیتی را در قبال شرایط کار و معیشت زحمتکشان در این منطقهها تقبل نمیکند.
تصویب طرح “ساماندهی نظام پرداخت نیروهای شرکتی” در دولت پزشکیان نمونهای دیگر از ادامه برنامه تعدیل ساختاری و سیاستهای ضد کارگری جمهوری اسلامی است. با وجود اینکه حذف کامل شرکتهای پیمانکاری دلال نیروی کار یکی از خواستههای اصلی طبقه کارگر ایران است و وعده پزشکیان در روز کارگر مبنی بر حذف شرکتهای واسطه و پیمانکاری، این طرح در مردادماه سال جاری تصویب شد و بر اساس آن، بدون تغییر قوانین استخدامی و به جای حذف واسطهگری و بهرهکشی از کارگران پیمانی دولت، فقط بخشی از وظیفههای پیمانکارها برای پرداخت و مزایای کارگران به کارفرمای اصلی یعنی دولت محول میشود. پیمانکارها کماکان مسئولیت استخدام کارگران و انجام تعهدات قراردادی را بر عهده خواهند داشت و به نقش واسطهگری و برداشت از دستمزد بیش از ۷۰۰ هزار کارگر پیمانی دولت از بودجهٔ قراردادها برای سهم سودِ خودشان ادامه خواهند داد!
جنگ و تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا با همدستی رژیم صهیونیستی اسرائیل بههمان میزان که منافع طبقه کارگر و زحمتکشان شهر و روستا را نابود کرده و فقر را بهزندگی آنان تحمیل میکند، ثروتاندوزیِ کلان سرمایهداران و شرکتهای وابسته به بنیادهای انگلی، دوایر دولتی و بخش خصوصی انگلی و رانتخوار را سبب شده است. ثروتاندوزی توسط کلانسرمایهداریِ ایران حتی یک لحظه در جریان جنگ و تجاوزهای امپریالیسم و صهیونیسم قطع نشده است. ازاینروی، دفعِ تجاوز نظامی و برقراری صلح برای کارگران و زحمتکشان از اهمیتی فوقالعاده برخوردار است.
توجه داشته باشیم بازسازی گستردهٔ زیرساختهای کشور و دیگر خرابیهای تجاوز نظامی در چارچوب برنامه اقتصادیای ملی و مردمی باید سازماندهی شود تا بتواند حافظ منافع اکثر آحاد مردم باشد. در شرایط کنونی که ساختار اقتصادی جمهوری اسلامی بر اساس برنامه اقتصادی تعدیل ساختاری بنا شده است، بازسازی زیرساختها و خرابیهای تجاوز نظامی امپریالیسم به کشور ما، عملاً در خدمت ثروتاندوزیِ پیمانکارهای دلال نیروی کار و سرمایهٔ بزرگ تجاری و لایه سرمایهداری بوروکراتیک قرار خواهد گرفت. ادامه اجرای برنامههای اقتصادی تعدیل ساختاری خصوصی سازی، مقرراتزدایی، و آزادسازی دستمزدها در جریان بازسازی خرابیهای جنگ نه تنها حقوق کارگران و زحمتکشان را پایمال میکند، بلکه لایههای تهیدست جامعه را در جریان روند فعالیتهای اقتصادی بازسازی و سازندگی کشور بیشازپیش در معرض استثمار و بهرهکشی مضاعف قرار خواهد داد.
دفاع در برابر تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا، تأمین صلحِ پایدار، پایان بخشیدن به برنامههای اقتصادیاجتماعی ضدکارگریِ تعدیل ساختاری از اولویت برخوردار است. بهاین ترتیب دفاع از میهن در برابر تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا، تأمین صلح پایدار، مقابله با استبداد، پایان بخشیدن به برنامه اقتصادیاجتماعی بهشدت ضدکارگریِ تعدیل ساختاری و توقف برنامههای اقتصادی مبتنی بر نسخههای نولیبرالی سرمایهداری، توقف و لغوِ مجازات اعدام، آزادی زندانیان سیاسی، تأمین حقوق و آزادیهای دمکراتیک فردی – اجتماعی مانند حق ایجاد و احیای سازمانهای مستقل کارگری یعنی سندیکاها، آزادیِ بیان و مطبوعات و نظایر آن از خواستههای طبقه کارگر و زحمتکشان میهن ما در مرحلهٔ حساس کنونی است.
به نقل از ضمیمه کارگری «نامهٔ مردم» شمارۀ ۱۱۳، ۱۹ مرداد ۱۴۰۵